Ronald Goeman

De Verplaatste Ronald Goeman

Een warme nacht in de grachten van Amsterdam

Het duurde bijna twee uur, maar het was het meer dan waard. Dat ene beeld dat er heerst, dat van meisjes die uren voor spiegels staan om zichzelf onherkenbaar knap te maken zodat ze vervolgens charmant doch dorstig longdrink glazen zoete witte naar binnen kunnen kletteren tijdens een gemiddeld stapavondje, dat beeld klopt dus. In dit geval in ieder geval wel. Het zou een bijzondere avond worden, dus kosten noch eyeliner werden gespaard om zo’n aantrekkelijk mogelijke versie te maken van haar (toch al niet geheel onaantrekkelijke) gezicht. Niks zou aan het toeval overgelaten worden. Deze avond moest en zou geweldig worden. Hoe vaak komt het nou voor dat je dansend en lachend ’s nachts in een sloep door de grachten van Amsterdam vaart?

Na haar nek en pols te hebben onder gespoten met een overdosis Chanel eau de Parfum nummertje vijf werd besloten dat de tijd rijp was om van huis te gaan. Met de taxi op weg naar hartje Amsterdam om daar met haar twee vriendinnen de rest van de groep te ontmoeten. Ze hadden er allemaal enorm veel zin in en het taxiritje kon ze niet snel genoeg gaan. De combinatie van verschillende fijne geurtjes ontging ook zeker de chauffeur niet en hij deed dan ook zijn uiterste best zo goed mogelijk over te komen als bordenwasser. Linker arm uit het raam en met rechts aan het stuur draaien alsof het een delfts blauw antieken maaltijdbord betrof. Schoner zou het denkbeeldige bord nooit worden, dat stond vast. Aangekomen op de bestemming werd de dames in een heuse poging tot het maken van nog meer indruk door de taxichauffeur een fikse korting aangeboden. De enthousiaste meiden waardeerden het, maar wisten niet hoe snel ze zich naar de aangemeerde sloep moesten begeven. Hun vrienden stonden al klaar en de muziek al te hard. Wat een avond zou het worden!

Een klein half uurtje later waren ze onderweg en vloeiden de met alcohol doorspekte drankjes rijkelijk. De angst dat er op een varende sloep niet gedanst kon worden bleek al gauw ongegrond en ondanks het klotsen van golven werd er vrij stabiel gedanst. Dat leek na de nodige glazen prosecco alleen maar beter te gaan. Met een mannetje of twaalf vaarden ze door de grachten van Amsterdam. Nu al de beste avond van haar leven, zo leek het. Ook haar vriendinnen beaamden dit. Zo maak je avonden niet vaak mee. Eerdere Koninginnennachten waren leuk, maar deze leek nu al vele malen leuker. Het was ook zo druk op de straten waar ze langs vaarden. Overal was wel iets te doen, zoals dat gaat in nachten voor Koninginnedag. De feestvierende mensen op de kaden konden dan ook niet om het feestvierende groepje in de sloep heen. Ze straalden plezier uit. Oprechte blijheid.

Het weer was tot dan toe ook prima geweest. Licht bewolkt met een gemiddelde temperatuur van rond de tien graden. Niet extreem warm, maar voor deze tijd van het jaar in Nederland prima. Waren de uitgaansavonden maar vaker zo leuk als nu, heeft ze op dat moment gedacht. Totdat de sloep het bewuste bruggetje bij het Koningsplein bereikte. Het tot dan toe zo geslaagde avondje onderging helaas een ietwat onverwachte wending.

Tijdens een vrij complimenteus gesprek met één van de jongens die ook aan boord stond te feesten, bereikte de sloep wederom een bruggetje dat moest worden gepasseerd. Ze passeerden er wel meer en het viel haar eigenlijk niet eens op dat het weer eventjes donker was. Aan het einde van de brug werd haar aandacht echter afgeleid van de aantrekkelijke jongen waaraan ze net vertelde dat ze haar Uggs vorige week per ongeluk in een regenbui had gedragen en ze nu dus net zo goed weg kon gooien. Ze voelde namelijk druppels op haar hoofd en schouders terecht komen. Behoorlijk dikke druppels en op een vreemde manier nogal warme. “Hè bah, is het toch gaan regenen!’ was begrijpelijkerwijs het eerste dat in haar naar boven kwam. Maar het regende helemaal niet. Een blik omhoog bezorgde haar vervolgens dan ook een ijzingwekkend gevoel, een gevoel waar zelfs de warmte van de neerkletterende druppels haar niet tegen kon beschermen.

Een zijn geslachtsdeel met twee handen vasthoudende, zeer geschokte jongeman keek haar vanaf het bruggetje recht in haar ogen aan.

Post to Twitter Tweet This Post

posted by Ronald in Onpersoonlijk and have Comments (3)

3 Responses to “Een warme nacht in de grachten van Amsterdam”

  1. Teddy says:

    Dat zal jij weer hebben ……..

  2. Ronald says:

    Waar staat dat ik in dit verhaal voorkom? ;)

  3. Teddy says:

    Moet dat erin staan dan?

Place your comment

Please fill your data and comment below.
Name
Email
Website
Your comment