Na dat zoetsappige musical gezanik van vorige week wil ik nu mijn muzikale imago (voor zover die nog iets waard is na dat musical debacle) enigszins herstellen.

Eens in de zoveel tijd komt er muziek voorbij gevlogen waarvan je weet dat het bovengemiddeld goed is. Ik hoor dan een nummer, vind het een lekker nummer, luister het nummer nog eens, luister andere dingen, luister datzelfde nummer een tijd later weer en realiseer me dat het een fucking goed nummer is. In dit geval gaat het om het nummer ‘Odds and Evens’ van de uit Londen afkomstige band The High Wire. Na mijn acceptatie van My Bloody Valentine en het inzicht dat ’shoegaze’ echt volledig mijn ‘ding’ is, kan ik met een gerust hart zeggen dat The High Wire mijn favoriete band van het moment is. Ik begrijp dat de vorige zin vergelijkbaar is met een zin als ‘De besnorde tuinboer deed zijn pot in de Peruaanse heggeschaar met mosterd’, of  ’Drinken van zand in een vieze plant met een autostuur in rechts’. Nogal onduidelijk dus. Om daar verandering in te brengen kan ik zeggen dat ’shoegaze’ een muziekvorm is die het best te beschrijven is als mooie, zweverige en vooral dromerige gitaarmuziek. Een geluidsmuur opgebouwd door meerdere lagen gitaar over elkaar heen, een melodieuze (vrouwen-)stem en een lekkere drummachine op de achtegrond. Het is lastige muziek, maar extreem mooi als je doorhebt hoe je er naar moet luisteren. En dan bedoel ik niet dat je met een roze tutu aan en een ananas in je linkerhand naar de muziek luisteren. Gewoon luisteren naar de muziek en realiseren dat het mooier is dan alles wat je eerder in je leven hebt gehoord. Fuck al die klassieke onzin waarvan je denkt dat het mooi is, shoegaze is mooier. My Bloody Valentine zijn shoegaze goden. Wat Kane voor smerige-, schijt- en vooral baggermuziek is, is My Bloody Valentine voor shoegaze. Ze zijn er de beste in.

En dan die ene band met dat nummer dus. Ik kwam het tegen en werd verliefd. Dit is echt muziek zoals ik muziek wil horen. Ik heb dagenlang op de myspace van het bandje naar vijf nummers van ze geluisterd. Nooit gingen ze vervelen. Na verloop van tijd realiseerde ik dat ik een cd van ze moest hebben. De zoektocht begint dan uiteraard op Bol.com, maar helaas kon ik daar niet hun eerste volwaardige cd aanschaffen. Talloze bezoekjes aan de Fame in Amsterdam en de Sounds in Haarlem hielpen mij ook niet aan een aanschaf. ‘Hoe moeilijk kan het in godsnaam zijn een cdtje te vinden?!’, dacht ik dan ook na verloop van zoeken. Gelukkig kwam daar Londen, het oord waar de vier helden hun muziek maken, opnemen en gewoon fatsoenlijk verkopen. Heerlijk was het om in een redelijk grote multimedia zaak een heel fucking schap vol te zien met het album waar ik zo hartstochtelijk naar smachtte. En dan ook nog eens een stickertje erop met daarop een bedrag van 14 pond. Of dat veel goedkoper is dan hier in euro’s zou ik niet eens weten, maar kom op! Het lijkt in ieder geval lekker goedkoop. Nu ben ik weer thuis. Ik heb het cdtje ondertussen van een aantal stevige luisterbeurten voorzien, met in mijn achterhoofd dat strenge doch rechtvaardige beoordelingsmechanisme dat ik ook gebruik voor het beoordelen van te kleine toiletten, te zachte toiletpapierrollen en volslagen idiote toneelstukken met groene borsten. Ik kan nu dan ook oprecht stellen dat ik het cdtje officieel wil nomineren voor album van het jaar. Officieel voor zover iets in mijn leven dan ook maar een beetje officieel is. Dit is goede muziek.

Deze hele lap tekst is natuurlijk stiekem bedoeld als excuus om hier eindelijk weer eens een muziekje neer te pleuren. Het nummertje ‘Odds and Evens’, zoals je begrijpt. Zie hem overigens niet als de nummer één in mijn onafgemaakte top tien. Die onafgemaakte top tien wil ik graag onafgemaakt houden.

‘Odds and Evens’, dus nu. Luister ernaar. Vind het gerust kut. Maar onthoudt wel dat ik op mijn beurt musicals kut vind.

Tweet This Post