Wat kan ik erover zeggen? Een bezoekje aan een musical. Hoe leg ik dat in godsnaam uit? De door mij hartstochtelijk gehate vorm van theater. Overdreven gekloot op een met vrolijke kleurtjes overladen podium. Vaak gedomineerd door homofiele dansers en hoofdrolspelers. Een orgie van uitbundigheid en over de top vrolijkheid. Misselijkmakende mierzoete liedjes gezongen door geplamuurde vrouwelijke net-niet-zangeressen. Mislukte Idols winnaars die in een geforceerde poging het laatste beetje eer dat ze na één simpel hitje hebben overgehouden proberen te redden. Daar kan ik als alternatieve muziekliefhebber toch werkelijk helemaal niks mee?

Jawel, dus.

Tot mijn grote spijt (ik heb echt geprobeerd niet te lachen en het hele stuk bedenkelijk te kijken) moet ik toegeven dat ik het op z’n minst vermakelijk vond om toeschouwer te zijn van ’s werelds meest zoetsappige musical aller tijden. In een nogal vreemde opwelling besloot ik zaterdagnacht tijdens een avondje noeste arbeid in Helders enige theater dat ik mijn oma mee moest nemen naar een musical. Ik denk dat de twee dronken bezoeksters mij die zaterdagnacht hebben overgehaald na het inleveren van hun jassennummertjes (twee jassen waarvan één met zo’n elastieken schijtlus). “Jahaaaaa, je MOET er echt HEEENNN!! Je werkt hierr toch, kun je dan niet gewoon heengaan, voor gratis?”, gevolgd door “Jim is zooo leukkk! En die vent, die die dikke vrouw speelt, hoe heet die vent eigenlijk? Die is ook goedddddd johhh! JA, je moet gewoon! Ga er gewoon heenn! Je werkt hier toch!”. Hoe kun je zoiets weerstaan? Die twee dertigsters hadden blijkbaar de avond van hun leven gehad en wisten dat op weergaloze wijze over te brengen op een zuurpruim als ik. Een musicalhater in hart en nieren. Alcohol, potverdikkeme!

Voordat ik het wist was het geregeld. Rij vijf, in het midden. Daar mochten we plaats gaan nemen de volgende avond. Rij vijf, wat bij deze musical neerkomt op rij drie, aangezien er een orkestbak voor het podium is geïnstalleerd. Een orkestbak met muzikanten die een tijdje terug een jaren ‘60 cadillac met hun hoofden hebben mogen opvangen. Iets waar je dan stiekem toch weer op hoopt. Zo’n auto, aangestuurd door een golfwagenmotor, die dan besluit geen rekening te houden met het einde van het podium en gewoon vol die orkestbak in duikt. Paniek alom, gillende mensen, bloed en zo. Ik zag het wel gebeuren. Rij vijf dus. In het midden. Bij een musical. Zie je het voor je?

Daar zit je dan. Bij de musical ‘Hairspray’. Een roze combinatie tussen High School Musical en Grease met een vleugje Amerikaans racisme. Het beeld dat ik heb van musicals, zoals in de eerste paragraaf beschreven, dat beeld, werd op alle vlakken bevestigd. Maar ondanks dus die rondhupsende homodansers, zoals je ze op een gemiddelde zaterdagavond op rtl4 ook ziet rond stuiteren terwijl dat dertien-in-een-dozijn-doosje van achttien met haar ogen dicht ‘Im so excited’ in een microfoon staat te brullen (daarbij de microfoon met vier vingers vasthoudend, omdat met het pinkje naar de lampen boven het podium wordt gewezen), vond ik het leuk. Er zat humor in.

Ik wil er verder niet nog meer woorden vuil aan maken. Het was gezellig en ik vond een musical leuk. Vooral dat laatste is in mijn ogen het vermelden hier waard. Want het feit dat ik dat vind, kun je vergelijken met een geblondeerde Limburger in de Tweede Kamer die zegt dat zijn hondje Fatima heet en zijn favoriete vakantiebestemming Turkije is. Het wil overigens niet zeggen dat ik vaker naar een musical ga.

Het was eenmalig leuk.

Tweet This Post