Ik kan over zoveel dingen gaan zitten typen nu. Dat kan natuurlijk altijd en is een vrij loze constatering, maar ik bedoel er eigenlijk mee te zeggen dat ik wederom erg veel tijd heb laten verstrijken tussen deze creatieve uitbarsting en mijn vorige. Er zijn een heleboel dingen gebeurd, zoals er altijd heel veel dingen zijn gebeurd. Wederom een compleet betekenisloze constatering, maar deze keer bedoel ik te zeggen dat ik verschillende actualiteiten aan kan halen om daar dan een beetje grappig en grof over te filosoferen. Als voorbeeld noem ik dan een zaak zoals die van dat twaalfjarige meisje, hoe heet ze ook alweer, oh ja, Milly. Ik zou dan bijvoorbeeld iets kunnen schrijven als: ‘had ze maar niet zo hard aan die agent moeten zuigen’, maar zelfs ik vind dat behoorlijk smakeloos en zal er verder geen woorden aan wijden. Behalve dat ik het echt heel kut vind wat er is gebeurd. En dat dit soort dingen veel vaker gebeuren en ik me erover verbaas dat juist deze zaak zoveel media aandacht krijgt. En dat ik stille tochten echt één van de meest idiote initiatieven op deze planeet vind. Waarom ik dat vind laat ik aan de verbeelding over. Witte nike-petjes dragende, tweeëntwintig jaar oude, naar hardcore luisterende en cocaïne snuivende jongens die met tranen in hun ogen meedoen aan zo’n tocht, wil ik wel graag even laten helpen bij het verbeelden. Mensen die het zogenaamd zielig vinden voor het begraven-opgegraven-begraven slachtoffer en daarbij zo vaak in hun ogen wrijven dat ze helemaal rood en dik zijn en het dus ook nog eens lijkt alsof ze daadwerkelijk huilen om het verkrachte meisje. Laten we het daar gewoon niet over hebben.

Ik schrijf veel liever over dingen die ik wel leuk vind. Bij de gedachte aan dingen die ik leuk vind schieten er meteen een aantal dingen mij hoofd binnen. Muziek, spelletjes en alcohol zijn daarbij de voornaamste dingen die in mijn hoofd geschoten worden. En met alcohol bedoel ik natuurlijk gezellige shit met vrienden en uitgaan. Dus niet iedere avond elf goedkope blikjes bier naar binnen kletteren en met van die handschoenen zonder vingers voor een Albert Heyn of in een park honden aaien. Laat dat duidelijk zijn.

Ik ga voor deze creatieve opeenstapeling van woorden voor het tweede. Spelletjes. Sinds kort speel ik namelijk weer fanatiek een spelletje op de pc. Een schietspelletje. Het is een heel tof schietspelletje, waar ik heel veel adrenaline van krijg. Ik speel het online en schiet dan allemaal virtuele alter ego’s van medespelers dood. Zij schieten mij ook heel vaak dood, maar na tien seconden word je weer gewoon in het level geflikkerd en mag je wederom een poging doen zoveel mogelijk virtuele Russen dood te schieten. Ik haal daar heel veel genot uit. Het is namelijk zo dat het 2010 is en spelletjes alweer zo’n veertig jaar worden gemaakt. Dat betekent dat er een heleboel mensen in staat zijn bijzondere dingen te doen met de spelletjes die zij in elkaar sleutelen. Moderne spelletjes zien er grafisch echt heerlijk uit (behalve spelletjes op de Wii, dat ding produceert namelijk nauwelijks mooier dan wat er veertig jaar geleden werd geproduceerd en is dus eigenlijk naast felwit gewoon heel kut).

Ik speel al heel lang spelletjes en heb een eigenschap ontwikkeld die er op neer komt dat ik uiteindelijk in een spelletje altijd dingen aan het doen ben die niet de bedoeling zijn. Dingen waarvan de makers waarschijnlijk nooit hebben kunnen bedenken dat iemand achterlijk genoeg zou zijn het te gaan doen. Ik noem ter illustratie een rond zwemmende school visjes in het spel Super Mario 64 dat ik vakkundig het water-omringende zand in joeg. De makers hadden tijdens de ontwikkeling van het spel waarschijnlijk nooit stil gestaan bij het eventuele plezier dat een blond jongetje zou halen uit het achtervolgen van decoratief geplaatste 2D vissen.

Die vreemde drang tot onzinnigheid is in de loop der jaren niet minder geworden en is één van de redenen dat het schietspelletje waar ik eerder over schreef mij zo kan bekoren. Het spel bevat namelijk een eigenschap die bij uitstek geschikt is voor mij om mijn idiote drang tot het belachelijke te botvieren. Alles kan namelijk kapot. Huizen, muurtjes, voertuigen, bomen, stoelen, tafels, noem het maar op en het kan kapot. En dat, lieve lezers, is voor mij als wat een twaalfjarig jongetje is voor een pastoor. Ik kan zo opgewonden raken van een bakstenen muurtje dat in duizenden stukken uit elkaar spat door een goed geplaatste handgranaat. Of een palmboom die door een welgemikte kogel keihard omver lazert. Heerlijk, vind ik dat. Zien dat een vijandige alter ego zich verschuilt op de eerste verdieping van een houten schuurtje en dan vervolgens met totaal overbodig veel geweld dat complete schuurtje aan gort blazen in de hoop dat de tegenstander met gebouw en al kapot gaat en als gevolg daarvan tien seconden vloekend naar zijn beeldscherm mag zitten kijken.

Dingen kapot maken, daar houd ik nou echt van.

Zo heeft het kunnen gebeuren dat ik op deze eerste Paasdag in plaats van brunchen met familieleden, een houten stoeltje met een mes in zesenveertig stukjes heb zitten snijden.

Tweet This Post