Het lijkt me wel weer lekker om er maar meteen even een dikke unit van een cliché uit te smijten, dus: TIJDJE GELEDEN ALWEER! Zo, heerlijk. Echt gewoon even zo eentje. Ik heb de afgelopen weken meerdere malen voor dit ‘add a new post’-schermpje gezeten, maar er kwam niks uit. Echt helemaal niks. Dat je in de woonkamer een broodje zit te eten met een heerlijk glas melk en dan ineens voelt dat je naar de wc moet, vervolgens je glaasje melk op tafel neerzet en in een stevig drafje naar het toilet stapt, om vervolgens al zittende te ontdekken dat het alleen een ingeving was en Finidi nergens te bekennen is en hij je gewoon een beetje zat te fucken. Vijf minuten later neem je opnieuw een slok van je glaasje melk en komt die hufter ineens weer heel sneaky met z’n hoofd om het hoekje. En dat dan twee weken lang.

Dat is vervelend. Ik wil het namelijk wel, maar het blijft dan gewoon ergens hangen ofzo. Misschien komt het door al die dingen die ik de laatste tijd voor m’n studie moet schrijven. Die recensies die ik moet schrijven vergen nogal wat creatieve herseninspanning van me. Zo zat ik van de week bij een toneelstuk. Het was de bedoeling dat ik er in minimaal negenhonderd woorden een degelijk stuk tekst over schreef, waarin ik op fatsoenlijke wijze een poging doe in nette bewoordingen te beargumenteren waarom ik het echt een klotestuk vond. Met alleen ‘wat een ongelooflijk chaotisch klerestuk was dat, zeg!’ kom je niet weg dan. Onderbouwen is een vereiste. Ik zal even laten zien over wat voor stuk ik het heb, dat zal ongetwijfeld wat begrip scheppen.

Gezien? Oké.

Dan begrijp je bij deze de moeite die ik had bij het schrijven van een fatsoenlijke lap tekst over het toneelstuk. Hoewel, dit filmpje toont lang niet alle vreemde dingen die er in het complete stuk voorbij komen. Zo noem ik graag een met groene verf ingesmeerd halfnaakt meisje (als in niks meer dan een witte broek om haar benen (jazeker: TIETEN!)) die gedurende vijftien minuten een kaktus heeft staan knuffelen. De absurde symboliek denk ik daar wel uit te kunnen halen, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het een erg vreemde vertoning is. Als echte man wil ik daarbij wel even gezegd hebben dat er met de borsten absoluut niks mis was. Een lekkere hand vol.

Verder vond ik het veel jongere meisje dat in een felwitte oufit een speelgoed hondje uitliet en onder de bloedspetters zat, toch ook wel vrij idioot. En natuurlijk mag de jongen die in een aan de voorkant aan flarden geknipt legeruniform ongeveer driekwartier over het podium heeft liggen kruipen, niet ontbreken. Achteraf gezien allemaal best wel grappig eigenlijk. Misschien was het ook wel een heel sterk stuk, maar heb ik gewoon teveel gekeken naar de borsten die voorbij kwamen. De verhaallijn is mij namelijk volledig ontgaan. De borsten allerminst.

Het was een mooie ervaring om als toneelleek tussen de serieuskijkende brillendragers te zitten in een sfeervol klein theatertje in Amsterdam. Maar veel vaker ga ik het ongetwijfeld niet doen.

En nu, ga ik mijn tijd nuttig besteden.

Tweet This Post