Het lijkt me wel weer lekker om er maar meteen even een dikke unit van een cliché uit te smijten, dus: TIJDJE GELEDEN ALWEER! Zo, heerlijk. Echt gewoon even zo eentje. Ik heb de afgelopen weken meerdere malen voor dit ‘add a new post’-schermpje gezeten, maar er kwam niks uit. Echt helemaal niks. Dat je in de woonkamer een broodje zit te eten met een heerlijk glas melk en dan ineens voelt dat je naar de wc moet, vervolgens je glaasje melk op tafel neerzet en in een stevig drafje naar het toilet stapt, om vervolgens al zittende te ontdekken dat het alleen een ingeving was en Finidi nergens te bekennen is en hij je gewoon een beetje zat te fucken. Vijf minuten later neem je opnieuw een slok van je glaasje melk en komt die hufter ineens weer heel sneaky met z’n hoofd om het hoekje. En dat dan twee weken lang.

Dat is vervelend. Ik wil het namelijk wel, maar het blijft dan gewoon ergens hangen ofzo. Misschien komt het door al die dingen die ik de laatste tijd voor m’n studie moet schrijven. Die recensies die ik moet schrijven vergen nogal wat creatieve herseninspanning van me. Zo zat ik van de week bij een toneelstuk. Het was de bedoeling dat ik er in minimaal negenhonderd woorden een degelijk stuk tekst over schreef, waarin ik op fatsoenlijke wijze een poging doe in nette bewoordingen te beargumenteren waarom ik het echt een klotestuk vond. Met alleen ‘wat een ongelooflijk chaotisch klerestuk was dat, zeg!’ kom je niet weg dan. Onderbouwen is een vereiste. Ik zal even laten zien over wat voor stuk ik het heb, dat zal ongetwijfeld wat begrip scheppen.

Gezien? Oké.

Dan begrijp je bij deze de moeite die ik had bij het schrijven van een fatsoenlijke lap tekst over het toneelstuk. Hoewel, dit filmpje toont lang niet alle vreemde dingen die er in het complete stuk voorbij komen. Zo noem ik graag een met groene verf ingesmeerd halfnaakt meisje (als in niks meer dan een witte broek om haar benen (jazeker: TIETEN!)) die gedurende vijftien minuten een kaktus heeft staan knuffelen. De absurde symboliek denk ik daar wel uit te kunnen halen, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het een erg vreemde vertoning is. Als echte man wil ik daarbij wel even gezegd hebben dat er met de borsten absoluut niks mis was. Een lekkere hand vol.

Verder vond ik het veel jongere meisje dat in een felwitte oufit een speelgoed hondje uitliet en onder de bloedspetters zat, toch ook wel vrij idioot. En natuurlijk mag de jongen die in een aan de voorkant aan flarden geknipt legeruniform ongeveer driekwartier over het podium heeft liggen kruipen, niet ontbreken. Achteraf gezien allemaal best wel grappig eigenlijk. Misschien was het ook wel een heel sterk stuk, maar heb ik gewoon teveel gekeken naar de borsten die voorbij kwamen. De verhaallijn is mij namelijk volledig ontgaan. De borsten allerminst.

Het was een mooie ervaring om als toneelleek tussen de serieuskijkende brillendragers te zitten in een sfeervol klein theatertje in Amsterdam. Maar veel vaker ga ik het ongetwijfeld niet doen.

En nu, ga ik mijn tijd nuttig besteden.

Tweet This Post

Binnen communicatiewetenschappen wordt veel onderzoek gedaan naar media effecten. Het komt dan ook regelmatig voor dat er binnen sociale wetenschappen zoals de communicatiewetenschap op een kwantitatieve manier wordt gekeken naar media gebruik. Zet wat mensen voor een tv en leg ze na een halfuur aan reclameblok een vragenlijstje voor waarin ze moeten aangeven of ze zich het merk kunnen herinneren dat na precies twee minuten en vierendertig seconden voorbij kwam, het liefst op een schaal oplopend van één tot negen. “Kunt u aangeven in hoeverre u de merknaam in het derde filmpje nog kunt herinneren op een schaal van één (totaal niet) tot negen (totaal wel).” Ik zie dan bij de keuze voor een score van zes iets voor me als: ik heb werkelijk geen idee wat het merk was maar er staat me vaag iets bij van een wasmiddel dus laat ik maar een zesje invullen zodat het in ieder geval lijkt alsof ik daadwerkelijk heb zitten kijken, terwijl ik stiekem eigenlijk mijn moeder zat te smsen of er nog groene thee in de kast staat. Op een soortgelijke manier wordt er door een heleboel wetenschappers ook onderzoek gedaan naar de relatie tussen videospellen en agressie.

Ik vind dat vervelend. Laat een groep mensen een schietspel spelen, neem een vragenlijst af waarin moet worden aangegeven hoe je zou reageren wanneer iemand zijn Audi a6 vol tegen de achterbumper ramt van jouw Suzuki Swift, waardoor je naast twee weken een stijve nek hebben ook nog eens je auto total loss mag inleveren bij de dealer. Beantwoord de vraag met ‘ik zou boos zijn en de man in de Audi a6 uitmaken voor schele Duitser’ en je hebt een positieve correlatie. Het spelen van een schietspel zorgt ervoor dat je agressief reageert op een situatie. Zonder het schietspel zou je namelijk uitstappen, naar de Audi a6 lopen, de man erin een knuffel geven en je oma bellen dat je van het weekend wel graag gebakken aardappeltjes met een biefstukje zou willen eten.

Dit klinkt wat overdreven en dat is het ook. Maar het komt wel neer op hoe er door een heleboel wetenschappers onderzoek wordt gedaan naar bijvoorbeeld videospellen en agressief gedrag. Je begint je onderzoek met de gedachte dat spellen eventueel agressief gedrag kunnen bevorderen en vervolgens doe je er alles aan die conclusie te kunnen trekken. Natuurlijk je verhaal afsluitend met de stelling dat verder onderzoek ter aanvulling noodzakelijk is, maar dat dit toch wel een heel mooi beginnetje is. Ik vind dat zo nu en dan best storend. Ik betwijfel of ik zelf ooit uitgebreid onderzoek zal gaan doen, maar mocht het toch gebeuren dan zal ik proberen aan te tonen of je lucht het best in de oven of de magnetron kunt bereiden.

Tweet This Post

Dit is waarmee ik mijn docente verblijd. Een heuse recensie. Aangezien ik al een tijdje niks meer heb geschreven voor mijn site, moet ik maar even vals spelen. Het gaat over de film Edge of Darkness. Doe ermee wat je wil.

De onverstaanbare terugkeer van een oude rot

Na zich de laatste jaren enkel achter de camera te hebben opgesteld, is het nu weer eens tijd voor een optreden op de voorgrond. Mel Gibson is na bijna zes jaar afwezigheid namelijk weer terug als acteur in de stevige Hollywood-productie Edge of Darkness. De veteraan speelt hierin de norse politieagent Thomas Craven (met even stoer als onverstaanbaar accent) waarvan de dochter bij wijze van ongeluk overhoop wordt geschoten door crimineel gespuis. In eerste instantie lijkt het erop dat de daders het op de oude Craven gemunt hebben en een klein inschattingsfoutje hebben gemaakt wat betreft het richtwerk, maar al na een klein halfuurtje film wordt duidelijk dat de vork iets ingewikkelder in de steel zit. Vanaf het moment dat Craven erachter komt dat zijn dochter minder onschuldig is dan hij altijd heeft gedacht worden de eerste signalen van een smerige samenzwering duidelijk en begint de ellende pas echt.

Ellende die helaas erg voorspelbaar is. Het verhaal van Edge of Darkness is namelijk behoorlijk clichématig. Het is de dertien in een dozijn actie-thriller waarvan je weet dat als de ingenieuze plotwending na anderhalf uur nog niet heeft plaatsgevonden, je hem ook niet meer hoeft te verwachten en de film uiteindelijk zonder bijzonderheden richting het einde rolt. Dit wil niet per definitie zeggen dat de film daardoor slecht is, sterke acteerprestaties zouden bijvoorbeeld een hoop goed kunnen maken.

Helaas valt de film in dat opzicht ook nogal tegen. Zoals gezegd acteert Mel Gibson met een stoer en onverstaanbaar accent waarmee mensen uit de stad Boston in Amerika blijkbaar gezegend zijn. Mel Gibson is geboren in de staat New York en is opgegroeid in Australië, dus het Boston-accent is ingestudeerd en daardoor nep. Ik maak hier zo een punt van omdat ik mij de gehele film bleef ergeren aan dat vervelende accent. Ik neem Mel Gibson als acteur heus wel serieus, maar in Edge of Darkness lukte het mij simpelweg niet. Hij speelt de rol van een onder een en al ellende gebukt gaande vader die niets meer wil dan de waarheid boven tafel krijgen om zo met de nodige vrede zijn leven uit te kunnen leven. Mel Gibson zet hem echter neer als een wraaklustige actieheld. Daarbij komt ook nog het optreden van Ray Winstone, die de rol van mysterieuze badguyspeelt (het schijnt dat Robert De Niro tijdens de opnames is weggerend voor deze rol), dat gewoon niet klopt. Zijn Gibson en Winstone nou vrienden of vijanden? Het wordt op de spaarzame momenten dat zij samen een scène vullen amper duidelijk. Of dat komt door de vertolking door Winstone of het matig uitgewerkte script, zou ik zo gauw niet durven te zeggen.

De film is geregisseerd door Martin Campbell, de man die eerder ook al twee James Bondfilms regisseerde. Campbell is een man die wel houdt van spannende verhalen en spectaculaire actiemomenten in zijn films en ook in Edge of Darkness zie je dat terug. De scènes waaruit dat blijkt, ik noem een chaotische autoachtervolging of een pittige vechtpartij met messen, worden prachtig in beeld gebracht, maar voegen in mijn ogen helaas bar weinig toe aan het verhaal. Het verhaal dat probeert een moderne, realistische samenzwering weer te geven wordt op deze manier omgebogen tot een spannende James Bondfilm en dat doet in mijn ogen afbreuk aan de authenticiteit ervan. Waarom moet het geheimzinnige ex-vriendje zonder enige aanleiding Craven in de haren vliegen met een mes? Of waarom het totaal onverklaarbare ongeluk waarbij de beste vriendin van overleden dochterlief voor haar sokken wordt gereden? Ze voegen niets dan ongeloofwaardigheid toe aan het verhaal.

Die James Bond geschiedenis van de regisseur wordt nog meer duidelijk door de keuze voor één schurk. Natuurlijk is het voor de duidelijkheid van een film handiger om één verpersoonlijking van het kwaad neer te zetten dan een onduidelijker groter geheel, maar zoals het in Edge of Darkness wordt gedaan is in mijn ogen wel heel simpel. De eigenaar van de fictieve multinational ‘Northmoor’ is verantwoordelijk voor alle ellende en moet dood. Het maakt van deze film een Bondeske actie-thriller waarbij de nadruk net iets teveel op het eerste woord ligt. Dat de film eigenlijk als thriller bedoeld is, blijkt uit het beetje drama dat Campbell probeert te uiten in een aantal emotionele flashbacks waarin Craven’s dochtertje nog leefde. De poging tot het opwekken van empathie bij de kijker druipt er werkelijk vanaf en maakt de scènes er helaas niet sterker op. Het past ook niet in het geheel. Bij mij wordt door deze momenten de indruk gewekt dat op het allerlaatste moment is besloten de scènes in de film te verwerken, om zo toch nog even wat drama toe te voegen aan het overwegend actiegerichte geheel.

Al met al ben ik dus niet heel erg te spreken over Edge of Darkness. Het is de terugkeer van een zeer gewaardeerde acteur, waar je meer van mag verwachten dan de onderhoudende actiefilm die Edge of Darkness is. De ideeën en acteur zijn er, nu alleen de uitwerking nog. De poging om van Edge of Darkness een spannend Hollywood-spektakel te maken zorgt er helaas voor dat er geen ruimte is voor het broodnodige beetje drama en je na het zien van de film met een gevoel achterblijft dat er veel meer met het verhaal gedaan had kunnen worden. Sta je de volgende keer weer gewoon achter de camera, Mel?

Tweet This Post