Een hele goede middag! Het was en is hier de laatste tijd wat rustig, ik ben mij er volledig van bewust. Ik wil graag even een geldige reden neerzetten, zodat ik er in ieder geval zelf een goed gevoel aan over houd. Ik ben deze week jarig (vandaag zelfs) en vier dat voor de verandering eens een keertje in drieën. Gewoon donderdag, vrijdag en zondag gaan! Hatsa! Het vele voedsel en drank dat ik deze week dan ook in mijn lichaam pomp weerhouden mij ervan hier zinnigheden achter te laten en dus stel ik voor dat hier volgende week weer een batser van een tekst is te vinden waarvan je kontharen overeind gaan staan.

Tot die dag, DE GROETEN!

Tweet This Post

Vol goede moed zat ik klaar om mijn radiocolumn-debuut te maken, gaat het vervolgens volledig mis! Erg jammer! Omdat ik het alles behalve leuk vind om voor Jan Lul een stuk tekst te typen, knal ik hem hier maar gewoon neer.

Wat mijn radiodebuut had moeten zijn, nu dan maar als ordinaire copy-paste hier:

“Oké, hier ga ik dan. Voordragen is iets wat ik nog niet eerder heb gedaan en ik moet zeggen dat ik best nerveus ben. Klamme handen, wippend voetje, dat soort nervositeit. Je allereerste spreekbeurt in groep vijf waarbij je met rode vlekken in je nek staat te vertellen dat kippen eieren leggen en de mannetjes ‘hanen’ worden genoemd en herkenbaar zijn aan een rood ‘lelletje’ dat onder hun snavel bungelt, dat soort nervositeit.

Waarover moet ik het in vredesnaam hebben?

Gelukkig valt er tegenwoordig genoeg te beleven in de wereld zoals ik die ervaar. Inhaken op een actualiteit lijkt mij dan ook essentieel voor het slagen van deze radiocolumn. Maar op welke actualiteit in te haken? Al dat gerommel in Haïti vind ik persoonlijk niet zo interessant. Misschien een wat onmenselijke gedachte, maar het pakt me niet. Net zoals die recente film met die blauwe aliens en die groene planeet mij niet boeide. Je kijkt ernaar, duwt af en toe dat verschrikkelijk irritante brilletje dat je moet dragen omhoog, en verlaat vervolgens de zaal. Zo kijk ik naar een journaal, duw ik nog net geen brilletje omhoog, en verlaat ik de woonkamer. Door met dingen die ik wel interessant vind en waar ik werkelijk wat van voel.

Ik ga de actualiteit dichterbij zoeken. En ik vind het in iets wat mij persoonlijk raakt. Mij als hardwerkende student.  

Na het ongekende succes van de chipknip die jaren geleden is geïntroduceerd om het pinnen van kleine bedragen tegen te gaan,  is 2010 het jaar dat de ov-chipkaart dit wervelende succes mag gaan overtreffen. De gehele Nederlandse bevolking gebruikt namelijk tegenwoordig dagelijks zijn of haar chipknip voor het afrekenen van dat ene pakje kauwgom, niet waar?

De ov-chipkaart voor studenten bestaat al heel lang, maar het waarom daarvan is eigenlijk nooit echt duidelijk geweest. Studenten werden met emails gebombardeerd waarin nog maar weer werd gevraagd om een pasfotootje. Het liefst eentje waarop je boos kijkt en je tong niet in je neus zit. Nu na drie jaar de ov-chipkaart onder studenten daadwerkelijk gebruikt dient te gaan worden is er besloten in de maand december van 2009 een waar reclame offensief te lanceren. Een offensief dat eigenlijk uit niets meer bestond dan het versturen van nog meer emailtjes en een belachelijk slecht geacteerde soapserie, waarin een paar knappe mensen wel even laten zien hoe het kaartje werkt.  

Het grappige hiervan , of nee, het trieste hiervan is dat er op dit moment iets gruwelijk mis aan het gaan is bij de activering van chipkaarten onder studenten. Studenten hebben sinds 1 januari de tijd hun kaart op te laden en via een heerlijk onoverzichtelijk systeem werden wij, studenten, om beurten opgeroepen het kaartje in zo’n geel kastje te prikken en het hele zooitje op te laden. De indeling is persoonlijk aan mij voorbij gegaan en ik heb vorige week in een gekke bui mijn pasje, al balancerend in een rijdende bus, op staan laden. Je kan er maar vanaf zijn.

Maar wat blijkt nu? Van de 650.000 studenten die Nederland rijk is, hebben zo’n 400.000 deze oplaadcapriolen nog even voor zich uitgeschoven. 70%, maar liefst.

Studenten zijn lui. Ik hoor het gedacht worden, maar nee. Wat tentamens betreft natuurlijk wel, maar wat dit ov-chip-misbaksel betreft, nee. De gele kastjes waarin opgeladen dient te worden doen het namelijk niet. Niet goed in ieder geval. Mijn gele kast in de totaal willekeurige groene bus was een heuse toevalstreffer en dat durf ik gerust frappant te noemen. De rijen die zich op dit moment vormen voor de spaarzame gele kastjes die het wél doen, zijn vervolgens nog langer dan de rijen van halfdode Haïtianen bij de hulpverlening aan de andere kant van de wereld en dat lijkt mij op zijn minst absoluut niet de bedoeling.

Met 80 procent treinuitval bij een vlokje sneeuw, een tekort aan strooizout bij nog meer vlokjes sneeuw en een alles behalve fatsoenlijk werkend invoersysteem als klap op deze ijskoude vuurpijl, denk ik heel stiekem dat wij hier misschien best wel een keer

een stevige aardbeving kunnen gebruiken…”

Volgende week om kwart voor negen ’s avonds een nieuwe ronde met een nieuwe kans…

Tweet This Post

Ik moest zo hard lachen. Ik heb een halfuur de natte overblijfselen van een combinatie van bier en koek tussen de knopjes van mijn toetsenbord moeten wegschrapen omdat ik in een proest het hele zooitje uit mijn mond lanceerde. Als er ergens ooit een schoolvoorbeeld zou worden gegeven van de uitspraak ’nuff said’, dan is dit het wel:

Geniaal! Kijk ze kijken! Meer dan genoeg gezegd!

:’)

Tweet This Post

Wat een fantastische belevenis gaat dat worden! Wat een onvergetelijke ervaring zal het zijn! De studietrip, georganiseerd door de studievereniging waar ik al twee jaar lid van ben wegens de korting bij het kopen van studieboeken, naar New York zal een hoogtepunt worden in mijn leven. Natuurlijk niet hét hoogtepunt, dat is nog steeds het rondje Texel op een tandem, maar het reisje naar New York zal in de buurt komen.

Tijdens de voorlichting over het reisje waren ze vorige week duidelijk: zeven dagen rondlopen in New York, overnachten in een hostel met uitzicht over Central Park en verschillende bezoekjes aan interessante bedrijven. Zo sprak vooral het bezoekje aan het kantoor van Sony BMG mij wel aan. Of het bezoekje aan het kantoor van de Verenigde Naties. Of die aan NBC.

Gelukkig zal er ook genoeg tijd zijn om iets voor ons zelf te doen. Dingen bekijken, dingen kopen, dingen eten en waarschijnlijk nog meer dingen bekijken, kopen en eten. Vooral hoge gebouwen, muziek en hamburgers. In die volgorde. We zullen er in het weekend aankomen, zodat ik als 21-jarige volwassen vent gelijk de eerste avond mijn jetlag met een budweisertje kan wegpoetsen. Prima!

Een bezoek aan New York is voor mij één van die dingen die op het lijstje staan. Zo’n lijstje met dingen die ervoor zouden moeten zorgen dat je vredig sterft wanneer je hem hebt afgewerkt. Zelfs al lig je te creperen van de pijn omdat je lichaam van binnen volledig wordt opgevreten door een nare ziekte, nog besef je dat het leven het waard is geweest dankzij dat afgewerkte lijstje.

New York, dus.

Wat zie ik er naar uit om op 6 mei 2010 in een  vliegtuig te stappen op het vliegveld te Düsseldorf om vervolgens tien uur later in New York weer uit te stappen met wallen zo groot als de armkwabben van Patricia Paaij! Wat zal die trip geweldig worden! En wat ben ik mijn studievereniging dankbaar dat ze zoiets hebben georganiseerd! Echt waar, goed werk! Van mijn lidmaatschap zijn ze komende jaren verzekerd! Gewoon naar fucking New York! Yihaaaa!

“Hoi allemaal,

Jullie hebben je massaal ingeschreven voor de studiereis naar New York.
We hebben meer inschrijvingen ontvangen dan dat er plaatsen waren.
Daarom hebben we de beschikbare plaatsen gisteren moeten verloten.
Helaas zijn hierbij jullie niet ingeloot.

We willen jullie in ieder geval heel erg bedanken voor de getoonde belangstelling”

Ik heb zojuist mijn lidmaatschap opgezegd.

Tweet This Post

Espresso en bier.

In mijn ogen heerlijk contrasterende schoonheid.

En gewoon allebei lekker.

Tweet This Post

Ok, dit is te ziek voor worden. Dit is nachtmerrie materiaal. Dit is het verhaal waarvan je naar wordt en vreemde geluiden gaat maken, althans in mijn geval. Fuck al die politieke heisa in Nederland op dit moment, Jan Peter is over twee weken toch wel opgerot. Wat mij veel meer aanspreekt is een berichtje uit Turkije. Er is in Turkije namelijk een lammetje geboren. Een schattig lammetje,  zo eentje waarvan wij in Nederland de dijtjes opeten in restaurants. Zo’n lammetje met een schattig wiebelend staartje en flapoortjes. Een lammetje met een mensengezicht.

Inderdaad, er is in Turkije een schaap met een mensenhoofd geboren. Dat is wat mij betreft heel erg naar en zelfs een beetje weerzinwekkend. Een schaap met twee hoofden, oké. Een schaap met vijf poten, oké. Een schaap met één oog, eng maar vooruit. Een schaap met een mensenhoofd, WAT DE FUCK?!

Het gedrochtje leeft ondertussen niet meer. Gelukkig maar, want het zien van zoiets zou toch menig persoon de meest ziekelijke nachtmerries opleveren. Zo eentje waarin je van een gebouw valt nadat je bent achtervolgd door een schaap met een mensenhoofd en een spatel in z’n rechterpoot. Wat ik mij afvraag is hoe zoiets kan ontstaan. Wetenschappers komen natuurlijk met aannemelijke ideeën, zoals een teveel aan vitamine A in het lichaam van moeder het schaap, maar ik betwijfel het. Hoe kan een teveel aan vitamine A in vredesnaam een mensenhoofd op het lammenembryo plakken? Dat klopt gewoon niet. Ik zou het zelf in een andere richting zoeken. Een richting die alles behalve prettig is en waarvan iedereen het liefst niet accepteert dat het eventueel waar kan zijn. Een walgelijke gedachte waarvan zelfs de smerigste pedofiel een brok in z’n keel krijgt, en anders wel in zijn lul. Wat ik denk is beangstigend aannemelijk. Hoe kan een schaap met een mensenhoofd geboren worden? Simpel.

De moeder is door Hussein van achter genomen.

Tweet This Post

In Culemborg maken Molukkers en Marokkanen elkaar het leven zuur. In half Nederland ketsen mensen elkaar met auto’s voor hun flikker. Morgen komt het Irak rapport uit waaruit gaat blijken dat Jan Peter de mist in is gegaan en barst er een politieke crisis los in Nederland. In Jemen is het nu ook al oorlog.  In IJsland hebben mensen geen geld meer en vluchten ze allemaal naar Noorwegen. Allemaal voorbeelden van problemen en ellende. Problemen waar ik zittend aan mijn bureau in Haarlem eigenlijk helemaal geen fuck van merk. Ik heb vooral problemen op kleinere schaal. Problemen die een publicatie op nieuwssites onwaardig zijn, maar waar ik wel veel meer last van heb. Zo is er op dit moment één ding dat me echt goed dwars zit. Maar dan bedoel ik ook écht dwars!

Ik ben een slechte verliezer, zoveel is duidelijk. Dat weet ik van mezelf en daar kan ik ondertussen goed mee overweg. Gewoon af en toe iets kapot maken of een fles wijn achterover slaan als je verliest. De gedachte dat je ooit wel weer een keertje wint houdt me vaak ook wel op de been. De situatie verandert echter vrij drastisch als de gedachte dat je ooit gaat winnen langzaam maar zeker uit het zicht raakt. Ik kan je vertellen dat er eigenlijk weinig dingen vervelender zijn dan het besef dat je een loser bent. Een loser in de zin van een spelletje nooit kunnen winnen, voor de duidelijkheid. Los van spelletjes ben ik allesbehalve een loser. Los van spelletjes ben ik een geboren succesverhaal, natuurlijk.

Ik ben dus het zicht op winst een het kwijtraken. Ik weet niet wat ik moet doen! Ik begin echt aan m’n eigen capaciteiten te twijfelen zelfs en dat is voor zo’n wandelend brok succes als ik echt heftige shit! Ik ben ondertussen al verzeild geraakt op allerlei fora, maar kan niet bepaald zeggen dat de virtuele alterego’s daar mij bevredigen. Sterker nog, de dingen die ik daar lees verzachten als behalve mijn ongekende leed! Wat moet ik doen?!

Daarom, voortgekomen uit pure wanhoop, stel ik jullie deze vraag:

Hoe, in Gods fucking naam, speel je het kaartspel Patience uit?!

Help.

Tweet This Post

Hallo!

Ik wil even wat kwijt over Den Helder, omdat ik er ben opgegroeid en er twintig jaar heb gewoond.

Den Helder is, in tegenstelling dat wat iedereen in Den Helder denkt, een dorp. Met zijn 57.433 inwoners op 1 december 2009 komt Den Helder net even tekort voor die befaamde stadsrechten die ook Den Haag niet bezit. Den Helder ligt in het meest noordelijke puntje van Noord-Holland en is aan drie kanten omringd door zee. Noordzee, Marsdiep en Waddenzee zijn de namen van dat water om Den Helder. In Den Helder wonen bovengemiddeld veel marinemensen. Dit omdat ongeveer de complete Nederlandse marinevloot er ligt. Nou ja, alleen tijdens de Vlootdagen, de rest van het jaar schijnen die boten daadwerkelijk over de hele wereld rond te varen. Ergens bij Somalië vooral, schijnt het.

Den Helder bezit zo’n acht kilometer strand. Deze lap strand is vooral bij Duitsers erg polulair. Op deze lap strand staan welgeteld twee strandtenten, omdat de gemeente Den Helder liever niet heeft dat al die Duitsers in de zomer dronken worden op het strand. De gemeente Den Helder heeft het niet zo op dronken Duitsers. Duitsers in het algemeen zelfs. Dit komt waarschijnlijk door wat de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog hebben gedaan. Ze hebben destijds namelijk Den Helder gebombardeerd, omdat toen ook al de complete Nederlandse marinevloot in Den Helder lag. Geen drank voor de Duitsers dus.

Den Helder heeft ook een centrum. De gemeente is sinds de jaren ‘50 bezig met het veranderen en vernieuwen van dit centrum, omdat je natuurlijk wel met je tijd mee moet gaan. Zo kan het dus dat als je in het centrum van Den Helder loopt je het gevoel krijgt dat er af en toe huizen missen. Dit klopt. Die huizen zijn gesloopt en worden vervangen door modernere grasvelden, met hier en daar een plasje water en wat modder. Het centrum van Den Helder kenmerkt zich verder door de vele uitzendbureaus en biedt inwoners zo ruimschoots de mogelijkheid zichzelf van een baan te voorzien. Ook zijn er natuurlijk genoeg kledingzaken waarbij iedere prijsklasse is vertegenwoordigd, vooral de lage en nog lagere prijsklassen. Eetgelegenheden biedt Den Helder ook genoeg. Vooral eetgelegenheden die zich volledig toespitsen op hoogwaardige dönner-kebab zijn sterk vertegenwoordigd.

Den Helder heeft echter, ondanks al dit moois, een probleem. Den Helder wordt niet vaak genoemd in de Nederlandse media, maar als het dan toch gebeurt zijn het vaak items met een negatief karakter. Zo heeft het dus kunnen gebeuren dat Den Helder nu een nogal negatief imago heeft. Een burgemeester die fraude pleegt en z’n corona’s op het Spaanse eiland Ibiza betaalde met geld uit de kas van de gemeente Den Helder, een belachelijk dure VOC-replica die tot de grond toe afbrandde en documentaires waarin jonge meisjes zijn te zien die zich hebben laten slaan en bezwangeren door Antillianen, allemaal voorbeelden van negatieve berichtgeving met betrekking tot Den Helder. Het feit dat Den Helder tot één na lelijkste plaats in Nederland is verkozen, draagt ook al niet bij aan een mooier, positiever algemeen beeld van Den Helder. Dit alles vinden de inwoners van Den Helder erg vervelend. Den Helder is namelijk geen dorp waar alleen maar fraude wordt gepleegd en jonge meisjes op Antillianen vallen. Dat is allemaal pure vertekening door die vervelende media.

Den Helder is een stad van ondernemers, ambtenaren en marinemensen. Een stad van vernieuwing, vooruitstrevendheid en innovatie. Een stad vol van ambitie en met veel ontwikkelingsmogelijkheden voor jongeren. Een stad waar het leven 24 uur per dag doorgaat en waar het altijd druk is op straat. Een stad waar ongekend veel kennis is gehuisvest en mensen veelal positief in het leven staan!

Of wacht, Den Helder is helemaal geen stad.

Tweet This Post

Je kan je afvragen in hoeverre vuurwerk essentieel is voor een geslaagd avondje oud en nieuw. Ik ben opgegroeid met de illusie dat oud en nieuw een synoniem is voor VUURWERK DE LUCHT IN KNALLEN. Met in de aanloop naar dat ene avondje dat het legaal mag, niks anders dan exploderende rotjes overal om je heen. Grappig trouwens om te zien hoe jongetjes zich oprecht vermaken met het aansteken en weggooien van een blokje kruit. Ik gun ze dat pleziertje wel, maar begrijp het niet helemaal. Pas wanneer de rotjes in het poeperdje van poesjes worden gestoken, zie ik de lol al wat meer. In ieder geval herinner ik mij geen oud en nieuw zonder vuurwerk en kan ik dus wel stellen dat het in mijn beleving bij elkaar hoort.

In Parijs denken ze daar anders over. De stad Parijs heeft in 2004, bij wijze van hoge uitzondering, centraal vuurwerk afgestoken. Waarschijnlijk was dat heel mooi. Sinds die jaarwisseling doet Parijs er niet meer aan. Vuurwerk en Fransen schijnt een niet bijster puike combinatie te zijn, iets met een hoop brand en rellen. Hadden wij ons een beetje verdiept in onze 31 december-trip, dan hadden wij geweten dat we voor het vuurwerk niet naar Parijs hoefden te gaan. Het vuurwerk in de gemeente Geertruidenberg is ongetwijfeld nog spectaculairder. Toch zijn wij in de auto gestapt richting de stad van de lichtjes en ranzige seks en stonden we daar dus trouw voor de Eiffeltoren. Zoals gezegd: het kon spectaculairder.

Ik weet dat ik met mijn negatieve geluiter ondertussen de indruk heb gewekt dat ik Parijs haat en er het liefst nooit meer naartoe ga, maar dit is niet het geval. Ik ga er met oud en nieuw nooit meer heen, dat is wel waar. Voor de rest is het natuurlijk een hartstikke gezellige stad. Al die leuke Marokkaanse jongens om je heen, de constante geur van urine overal waar je loopt, de oneindige eenheden van bepantserde politieagenten, de verpauperde achterstandspandjes overal, hartstikke tof! Ondanks al dat moois besloten wij echter de stad diezelfde nacht nog te verlaten.

En toen werd het leuk. We besloten namelijk met een klein omweggetje naar België te rijden. Klein omweggetje als in via de stranden van Normandië. Ja, dat is ongeveer hetzelfde als van Amsterdam naar Den Helder via Berlijn. Als je er dan toch bent…

Tweeënhalf uur later reden we Caen binnen en zagen we allemaal pittoreske kerkjes en grafstenen om ons heen. Normandië op z’n best! We reden er wat rond en zagen vooral veel weilanden, landweggetjes en nog meer kerkjes. Wat nou beschaving in Parijs? Gewoon over zandpaadjes zonder navigatie rijden in de hoop een strand te bereiken! Veel leuker! Wat nou Marokkanen en champagne? Vossen aanrijden en in de zee pissen! Ik durf achteraf best te stellen dat alles wat wij in Normandië hebben uitgespookt de roadtrip wel gered heeft.

Ik wil daarom graag Robin en Chris bedanken. Bedankt dat jullie ’s middags alsnog besloten jullie familie volledig te negeren en in de auto te stappen. Ook wil ik Boyd bedanken voor het mede-organiseren van deze roadtrip en de eindeloze stroom van niet altijd even grappige opmerkingen gedurende de trip. Het was een genot 24 uur met jullie in een auto te hebben gezeten! En wat betreft Parijs. Parijs is als een gruwelijk lekkere vrouw met borsten waar je (als jongen) het liefst de hele dag aan sabbelt, maar met het karakter en humeur van een bruut in haar anus genomen overbuurvrouw.

Au revoir!

Tweet This Post

De kerstvakantie zit erop en we zijn weer begonnen. We zijn allemaal weer begonnen. En ik heb het geweten! Ik ben als communicatiewetenschapstudent natuurlijk geen fuck gewend (het is en blijft de Mickey Mouse studie der studies) en moest dus even slikken toen ik besefte dat er dingen gedaan moesten worden. Er moesten zelfs dingen ingeleverd worden. En ondanks dat ik die dingen nog moet gaan inleveren heb ik nu wel het gevoel dat ik klaar ben. Het is toch vreemd om wekenlang niks te hoeven doen en dan vervolgens in een paar dagen tijd ineens een knaller van een opdracht in te moeten leveren. Nou is het natuurlijk wel zo dat ik eerder had moeten beginnen, maar kom op! Ik heb het lastminute maken van opdrachten ondertussen echt tot een ware kunst verheven! Het is wat dat betreft op de UvA echt een kunstgalerij, zoveel mensen die gisteren met dezelfde opdracht bezig waren.

Nu ga ik een Senseo’tje maken voor mezelf. Ik heb koffie nodig en Senseo is de enige optie. Ik kan niet tegen Senseo, ik krijg er namelijk maagzuur of whatever van. Ieder Senseo’tje dat ik naar binnen giet lijkt als een met lijm besmeurde tennisbal in mijn slokdarm te blijven hangen en het liefst weer naar mijn keel terug te klimmen. Lekker, Senseo!

Tweet This Post