En jawel, daar ging ik.

Een aantal jaren terug ben ik uit pure nieuwsgierigheid begonnen aan het boek over die vrouw die bij een dokter komt en vervolgens doodgaat aan kanker. Het scheen dat het boek mensen aan het huilen kreeg. Iets wat ongetwijfeld een heleboel andere boeken ook kunnen, maar bij dit boek lag het er extra dik op. Het zou een soort handleiding zijn voor een ferme huilbui. En tsja, als het over ellende gaat en er mensen doodgaan heb je al gauw mijn aandacht, zo ben ik dan ook wel weer. Ik zag het als een soort testje. Zou het mogelijk zijn dat een boek mij aan het huilen krijgt? Ik kon het mij niet indenken en besloot op onderzoek uit te gaan. Uiteraard eerst een vragenrondje. “Is het waar? Moest jij ook janken? Haaa, pussy!”. Het was best grappig om te ontdekken dat al die mensen aan wie ik het vroeg doodleuk toegaven dat ze door het boek hebben gehuild. Vervolgens ben ik maar aan het boek begonnen. Drie dagen later lag ik als een Afghaanse vrouw die net haar benen en complete gezin is kwijtgeraakt door een bomaanslag in mijn bed te janken. Het was dus waar.

Nu draait de verfilming in de bioscoop en de verleiding is dan gewoon te groot. Ik moest erheen. Dat een film mij aan het janken kan maken wist ik al en het was bij nader inzien misschien niet heel tactisch om er met een meisje heen te gaan dat het boek heeft gelezen ”uit verveling en voor een boekverslag” en over het algemeen geen films kijkt.

En daar zat ik dan, als een klein kindje met een neusholteverstopping. Ik ben uit ellende maar door mijn mond gaan ademen om niet al teveel lawaai te  maken…

Tweet This Post

Ik zit op deze gruwelijk stereotype herfstdag in de trein. Ik rijd net langs Veenendaal, waar de industrieterreinen en snelwegen door het weer net even deprimerender ogen. Ik blijf zitten. Ik denk dat ik op het volgende station de trein wel ga verlaten. Wat ik aan het doen ben? Dankbaar gebruik maken van mijn OV studentenkaart natuurlijk! Jammer dat ik er geen eten mee kan halen, ik verrot namelijk van de honger.

Ah, Arnhem! Eens even kijken hoe gezellig Arnhem is.

Tweet This Post

Ik wil graag de gemeente Haarlem bedanken.

Een paar weken geleden fietste ik alweer voor de zoveelste keer richting het centrale station van Haarlem om mijzelf daar in zo’n (verlept-)blauw-gele hufter te begeven van de NS. Mensen die recentelijk in Haarlem zijn geweest zal het vast niet zijn ontgaan dat er echt een puist van een bouwput voor het centrale station ligt en dat er behoorlijk moet worden omgelopen om van de ene in-/uitgang van het station naar de andere te lopen. Op een redelijk verpauperde flat tegenover het station hangt dan ook een mooie tekening van hoe het ‘Stationsplein’ er over een paar weken (maanden?) uit zal gaan zien. Erg mooi, dat moet ik toegeven. Ondertussen wordt het iedereen praktisch onmogelijk gemaakt zonder gevaar voor eigen leven de stadsbussen te bereiken, aangezien zo’n plein voor een station over het algemeen voor wat ruimte zorgt en mensen in staat stelt zich van de ene vorm van openbaar vervoer naar de andere te verplaatsen. Nu is dat natuurlijk vervelend, maar niet onoverkomelijk. Natuurlijk ben ik niet in de positie om nu al op Haarlem te kankeren, maar weet je wat? Ik doe het lekker toch.

Ik gebruik dagelijks mijn trouw rammelende stalen hengst als middel om op het station te komen. Vorige week kwam ik terug uit Amsterdam en plukte ik mijn Batavus uit een groepje afgeragde opoe’s, waarvan sommige met mandje, en er viel mij meteen iets op. Er zat een briefje vast aan mijn stuur. En met vast bedoel ik fucking muurvast! Met een witte tie-rip (jep, die krijg je zonder schaar echt niet los) zat de brief met boodschap aan mijn stuur gemonteerd. Erop stond dat ik en al mijn mede-fietsgebruikers nog één keer werden gewaarschuwd dat de fietsen in fietsenstallingen thuishoren en dat wanneer dit niet het geval is de Gemeente Haarlem zo vriendelijk zal zijn de fietsen te verplaatsen. Logisch, al die fietsen altijd maar overal! Het is natuurlijk wel Haarlem, niet fucking Amsterdam. Wat ik vervolgens ergerlijk vind is dat er zeker wel tegen de duizend fietsen rondom het station staan gestald en, je voelt hem aankomen, er misschien voor de helft van die fietsen een rekje aanwezig is. Zo simpel is het. Een ouderwets probleem. Er is geen plek voor mijn fiets en ik stel mijn limiet op tweehonderd meter van het station. Dat komt dus neer op een klamme bilnaad steeds weer als ik uit de trein stap in Haarlem, hopend dat mijn zonneschijn er nog staat. En zoals jullie vast allemaal met mij eens zijn is een klamme bilnaad gewoon smerig.

Ik wil de gemeente Haarlem dus bedanken. Bedanken voor de oplettende constatering dat teveel fietsen in te weinig stallingen thuishoren. Bedanken voor de extra uren die mijn wasmachine draait wegens de vieze geurtjes afkomstig uit mijn Hema-onderbroeken.

Tweet This Post

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nu precies moet doen. Hard lachen of keihard lachen, ik twijfel nog. Het gebeurde in ieder geval vanochtend in Utrecht.

Ik heb echt verschrikkelijk veel moeite met wakker worden. Of nee, het wakker worden is niet eens zo heel moeilijk, vooral het uit bed stappen is voor mij een uitdaging.  Ik vraag mij nog steeds af welke gestoorde klootzak de ’snooze’-functie voor wekkers heef t bedacht en misschien meer nog welke organisatie er voor heeft gezorgd dat elke wekker die functie bevat. Begrijpt niemand dan dat we allemaal kapot gemaakt worden door die ene kutfunctie? Negen minuutjes langer slapen zorgt er echt niet voor dat je ineens wél blij bent en juichend je bed uit springt. Voor zover ik weet zijn die negen minuten vooral goed voor wat extra donkerblauw onder de oogjes en een humeur waar je je reet nog niet mee wil afvegen. Vandaag vond deze mentale slachtpartij voor mij al om 05:00 uur plaats (wat voor iemand die al moeite heeft met een ‘wekkertje tien’ echt héél vroeg is) en moest er gewerkt worden. Zoals eerder vermeld sta ik ingeschreven bij een uitzendbureau. Vandaag was het tijd voor het eerste suffe klusje. Ik werd op Utrecht Centraal verwacht om tijdschriften uit te delen. Tijdschriften uitdelen, heerlijk!

En daar ging ik. Ik mocht vrouwen verblijden met de Viva van vorige week. Ik mocht ze natuurlijk ook aan mannen geven, maar verder dan twee daklozen en een Turk ben ik wat dat betreft niet gekomen. Ik vond het vooral mooi om te zien hoe blij ik vrouwen maakte met dat oude blaadje. Je maakt die vreselijke maandagochtend, het onvermijdelijke begin van weer een week ellende, toch wat draaglijker voor die hardwerkende vrouwen. Mijn locatie was ook erg tactisch, moet ik zeggen. Onderaan een roltrap richting de stadsbussen. Halverwege de tocht naar beneden zag ik dan ook bij een heleboel vrouwen voorzichtig een glimlach verschijnen na het zien van mijn onweerstaanbare stapel leesvoer. Ingehuurd om vrouwen blij te maken dacht ik mijn ochtendje wel door te komen. Totdat er ineens een wat norse man voor mij kwam staan. “Kan ik u verblijden met een Viva, meneer?” vroeg ik, gevolgd door een vrij homofiele glimlach. Je weet het natuurlijk maar nooit, misschien trekt deze man zich thuis wel stiekem af op ingezonden vragen over vreemde uitslag rond het vrouwelijke geslachtsdeel. Zoals verwacht hoefde de man geen Viva van mij. Het enige wat de man wilde weten was of ik wel een vergunning had. Ik moest lachen. In tegenstelling tot de vrouwen triggerde mijn stapel weekblaadjes bij deze man een gevoel van woede. Om zijn vraag kracht bij te zetten flapte de meneer zelfs nog een mooie, glimmende politiebadge uit zijn broekzak, zoals je dat in films ook altijd ziet. Het bleek om een zogeheten BOA te gaan, een ambtenaar die als taak heeft mensen te vragen naar vergunningen. Lekker dan. Er was geen vergunning voor handen en dus mochten we verslagen afdruipen. De man liep verder en bleef nog even heel stiekem om het hoekje staan om er zeker van te zijn dat we wel echt weggingen. Mijn eerste ochtendje werk zat er op en sloeg werkelijk als een kut op een stoeprand.

Ik wil de man dan ook hartelijk bedanken voor zijn nobele optreden. Ook wil ik graag de groetjes doen aan zijn vrouw en haar zwarte dildo.

Tweet This Post

Ik houd van sneeuw. Ik vind sneeuw één van de betere natuurproducten op deze planeet. Ik denk dat deze fascinatie voor sneeuw vooral een gevolg is van het opgroeien in Den Helder. Den Helder is een dorp dat zo goed als omsingeld is door zee. Dit heeft vooral tot gevolg dat het in Den Helder altijd waait. En tsja, wind is in tegenstelling tot sneeuw één van de mindere natuurproducten op deze planeet. Het is zelfs niet eens een tastbaar product. Wind is vergelijkbaar met totaal overbodige mensen zoals Maurice de Hond: je bent je bewust van de aanwezigheid en kan het zelfs af en toe horen, maar je ziet het nooit. Ook erger je je er kapot aan, in veel situaties haat je het zelfs. Naast wind heeft Den Helder ook regelmatig flink wat regen te bieden. Altijd regen, nooit sneeuw. En daar heb je het. Opgegroeid in een omgeving waar zelden tot nooit sneeuw valt wekt automatisch een bepaalde fascinatie op. Er zijn wat mij betreft weinig dingen zo fijn als ’s ochtends wakker worden en een besneeuwde wereld zien als je uit je raam kijkt. In mijn jongere jaren gebeurde dat iedere winter altijd wel een paar keer, maar naarmate ik ouder werd en de wereld smeriger, uitgeputter en overbevolkter, maakte ik steeds minder vaak ochtenden mee waarbij alles buiten wit was. En dat terwijl er in de rest van Nederland nog steeds wel gewoon sneeuw valt en er tegenwoordig zelfs nog steeds geschaatst kan worden! Je gaat je dan toch afvragen wat je daar aan kan doen.

Nou denken een hoop mensen vast en zeker dat ik in Haarlem ben gaan wonen wegens de gunstige ligging ten opzichte van Amsterdam en ik moet toegeven dat ik daar zelf ook bijna in ben gaan geloven. Natuurlijk is dit niet zo. De enige reden dat ik hier nu woon is sneeuw. In Haarlem valt ’s winters sneeuw. Misschien niet heel veel, maar meer dan in Den Helder. Over een paar weken begint de winter in Nederland en zit ik in Haarlem als het zover is. Het wordt een milde winter, waarbij we absoluut niet hoeven te verwachten dat het extreem gaat vriezen, maar waarbij we wel kunnen verwachten dat er sneeuw gaat vallen. Niet in Den Helder natuurlijk, maar wel in Haarlem. Er zal dan ook een dag aanbreken dat ik wakker wordt en bij het naar buiten kijken een witte laag te zien zal zijn. Ik zal dan juichen en naar buiten rennen. Ik zal sneeuwballen maken en die in het gezicht gooien van jongetjes van negen. Ik zal met behulp van mijn urine mijn naam in de sneeuw laten verschijnen. Ik zal bakstenen midden op de weg leggen en die met sneeuw verhullen. Ik zal warme chocolade melk bestellen en die vervolgens in het gezicht gooien van een parkeerwachter. Ik zal een sneeuwpop maken en een wortel gebruiken als penis en een peen als neus. Ik zal mensen op gladde trotoirs omver duwen.

Ik zal de tijd van mijn leven hebben, maar wel met een klein beetje zout.

Tweet This Post

Na een tijdelijke stilte vanaf mijn kant heb ik weer goede moed gevonden hier iets neer te zetten. In mijn tocht tot communicatiedeskundige/adviseur/wetenschappelijk onderzoeker/journalist (ik ben nog steeds niet in staat weg te strepen wat niet van toepassing is) had ik eventjes geen schrijfvoer meer. Niet dat ik het extreem druk heb gehad, meer het tekort aan drukte heeft er toe geleid dat ik eventjes niks meer wist. Ik kan natuurlijk altijd wel wat (on)zinnigs schrijven over wc-papier of andere anaalgebonden onderwerpen, maar ik vind dat te makkelijk. Gelukkig is er weer een nieuw blok aangebroken in mijn eerder genoemde tocht tot, nouja ‘iets met communicatie’. Ik heb net een behoorlijk vervelend blok achter de rug. Het was niet heel boeiend,  te rustig, niet uitdagend en gewoon de kant van mijn studie waar ik gewoon weinig door geboeid ben. Wetenschapsfilosofie is interessant en zelfs belangrijk, maar niet als je twijfelt aan je wetenschappelijke ambities. Je volgt de colleges en werkgroepen wel, maar niet met de volledige aandacht omdat je twijfelt. Voeg daar ‘onderzoeksmethoden’ en  ‘internet- en communicatietechnologie’ (met Engelse colleges waarbij een logische structuur volledig ontbrak en waar sowieso weinig duidelijkheid te spotten viel) en je begrijpt dat ik het wat zwaarder had dan eerder. Ik zocht mijn heil dan ook in het volop genieten van mijn nieuwe woning (lees: bier drinken, series kijken, mensen uitnodigen, bier drinken) en raakte gaande weg eventjes wat motivatie kwijt. Natuurlijk is stoppen nooit een  optie geweest, maar wat meer uitdaging zou echt niet onprettig zijn. Gelukkig dus dat ik dat blok achter mij kan laten met alle haalbare studiepunten in mijn kontzak en goede moed voor het volgende blok.

Ik heb vandaag dan ook een vrij bijzondere stap in mijn leven gezet vanmiddag. Werken is belangrijk en geld broodnodig. Omdat ik een gen bezit wat ervoor zorgt dat ik werken echt heel erg kan haten en het liefst geen moer uitvoer is het nogal eens lastig mezelf er toe te zetten wél te werken. Tegenwoordig moet ik maandelijks vier honderd eypo ophoesten plus aanvullende kosten met betrekking tot pakken kip tandoori en -melk. Als je dan vervolgens een belletje krijgt dat er weer een boete voor je is binnengekomen (voor het parkeren in een vak bestemd voor invaliden) besef ik me des te meer dat werk nou eenmaal essentieel is in het leven. De betreffende bijzondere stap in mijn leven is dan ook dat ik mijzelf met pijn en moeite bij een uitzendbureau naarbinnen heb weten te manouvreren. Alleen dat is wat mij betreft al geld waard! In ieder geval ga ik dus officieel de meest idiote bijbanen krijgen en daar waarschijnlijk heel veel moeite mee hebben. Ik hoop dat de beloning het waard zal zijn en ik dan eindelijk kruidnoten van Bolletje kan gaan kopen in plaats van die smakeloze ondingen van Perfect (Dekamarkt, jeweethet).

En nog even over die boete. Ik stond er maar een heel klein beetje in en was mij daar van bewust. Ik ben dan ook van mening dat parkeerwachters allemaal ontslagen moeten worden en naar een eiland worden gestuurd waar ze door inboorlingen gemarteld en opgegeten worden. Invaliden mogen wat mij betreft ook bij het grofvuil gezet worden.

Tweet This Post