Ik ben zo modern dat ik mijn DeVernieuwdeRonaldGoeman aan twitter heb gekoppeld. Dus als het goed is wordt iedere nieuwe post hier automatisch ook op mijn twitter gezet. Deze post is dan ook niks minder dan een subtiele test. Hihi.

Tweet This Post

Ik heb zo ongelooflijk veel spijt! Ik kan mezelf wel voor m’n hoofd slaan met een pollepel. Hoe stom kun je zijn?! Zal ik het toelichten? Ja, ik denk dat de beste optie op dit moment is om het maar even flink van me af te schrijven.

Een tijdje terug was ik op een zonnige zomerdag in Amsterdam. Het was tijdens de zomervakantie en ik moest er wat voorbereidende dingetjes doen in verband met de Intreeweek. Het was een dinsdag. Ik ben normaal niet heel sterk qua geheugen, vooral details als dag, tijd, maand, jaar, activiteit etceteraatje etceteraatje, schieten er meestal keihard bij in. In dit geval weet ik het echter nog precies. Er zou namelijk op de deze dinnesdag-volgende-woenesdag een concert gaan plaatsvinden. Een fucking exclusief concert, eentje zoals je hem waarschijnlijk nooit meer mee gaat maken (er is een God en ik wordt Boedhist als het wel gebeurt). Het was zelfs zo exclusief dat je pas de dag van tevoren alleen aan de deur een toegangs-polsbandje kon kopen, waarmee je dan de volgende dag naarbinnen zou kunnen. Het concert zou plaatsvinden in de Melkweg en op de betreffende verkoop-dinsdag wilde het lot dat ik op het Leidseplein liep. Ik liep op fucking 10 meter van de Melkweg en had een polsbandje kunnen kopen als ik in de (belachelijk lange, dat dan weer wel) rij was gaan staan. Zoals iedere fatsoenlijke jongeman dacht ik tijdens het aanschouwen van die ziekelijke rij “Fuck mij, ik ga daar echt niet in staan en al zou ik erin gaan staan dan is het tegen de tijd dat ik er doorheen ben zeker wel uitverkocht en heb ik voor Jan Penis in die te lange rij gestaan”. En zo liep ik dus verder om ik weet niet eens meer wat te gaan doen. Vervolgens was ik de volgende dag wederom in Amsterdam en wilde het lot wederom dat ik op het Leidseplein liep. Ditmaal geen rij voor de Melkweg en ik dacht bij mezelf “Zie je, uitverkocht als een warme toonbank”, wist ik veel.

En nu komt het. Wat bleek? Het concert was tot een halfuur van tevoren gewoon NIET uitverkocht. Wat de fuck?! Ik had gewoon met mijn domme hoofd naar de Melkweg moeten stappen en om zo’n zwart polsbandje moeten vragen. Ik had dan die avond in de Grote Zaal gestaan bij een clubconcert van de band ‘Them Crooked Vultures’. Een extreme superband waarvan honderd procent zeker is dat ze noooooit meer te zien zullen zijn in een klein zaaltje als de Grote Zaal van de Melkweg! En met superband bedoel ik echt Superband. Dave Grohl, Josh Homme en John Paul Jones. Wat dus neerkomt op Nirvana, Foo Fighters, Queens of the Stone Age en Led Zeppelin ineen, nuff said dacht ik zo… De volgende keer zullen ze ongetwijfeld in zo’n kuthal als de HMH of, erger nog, Ahoy optreden. Er zullen gillende meisjes van zestien staan met fototoestelletjes en oogschaduw. En ik zal er wellicht ook zijn, maar met stekende pijn in mijn hart wetende dat ik ze van veel dichterbij had mee kunnen maken. Ongelooflijk.

Later.

Tweet This Post

Ik moest toch wel weer keihard lachen toen ik het volgende momentje tegenkwam in Koefnoen van dit weekend. Dat ik een onuitputtelijke bron van inspiratie ben is maar weer eens gebleken!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=CEjjDDdx4EU]

BAGE! Voor een stevige doch zachte kontbehandeling! Wat hou ik toch van Koefnoen!

Tweet This Post

Dus ik stap op mijn fiets en cruise richting de Dekamarkt. Het sortiment is er niet extreem groot, maar de belangrijkste zaken hebben ze (Knorr wereldgerechten, kratjes Grolsch, grillworst). Etenswaren was echter niet waar ik voor kwam. Ik begaf mij richting het vierde gangpad, hoewel het net zo goed het zesde of derde pad had kunnen zijn, de indeling van de betreffende Dekamarkt is nogal vreemd. Daar aangekomen was het duidelijk dat er voor het product dat ik nodig had meer dan genoeg te kiezen viel. Tsja, daar sta je dan. Ik had van tevoren geen specifieke criteria in mijn hoofd waaraan voldaan moest worden. Dat maakt het kiezen natuurlijk lastig, maar kan ook een voordeel zijn omdat je niet meteen bepaalde soorten bij voorbaat afschrijft. Ze kregen allemaal een gelijke behandeling van mij. Wat ik wel echt jammer vind is dat je niet even een ‘proefritje’ kan maken, gewoon even testen of het patroon je bevalt. De keuze moet dus puur worden gebaseerd op prijs en wat in jouw ogen een lekker reliëf is. Reliëf is misschien nog wel belangrijker dan de prijs. Vaak is het reliëf onderdeel van een bepaald patroontje. Patroontjes als bloemetjes of wolkjes. Ik besloot te kiezen voor een degelijke prijs (niet te duur, maar ook niet de goeiekoopste) en een soort van narcisachtig patroontje. Met het reliëf leek het wel goed te zitten.

Als een kind zo blij kwam ik thuis en moest ik gewoon meteen gebruik maken van mijn zojuist gepleegde aanschaf. Ik ben gaan zitten en heb er even goed de tijd voor genomen. Ik kan nu dan ook zeggen dat het reliëf prima in orde is en dat hij goed pakt. Bij de juiste hoeveelheid, zo’n 5 stuks,  dekt het geheel de huid goed af en zit het met de grip ook helemaal goed. Al met al is er sprake van een goede afveeg. Klein nadeeltje is wel dat het papier snel scheurt, maar wanneer de boel tot een solide geheel wordt gevouwen beperk je dat scheuren tot een minimum. Ik ben tegen het geven van cijfers, maar als het dan toch echt zou moeten zou ik voor een 8,3 gaan. Niet perfect, maar desondanks zeer acceptabel!

Tweet This Post

Wat ik vandaag in De Pers las vond ik best bijzonder. Tot mijn grote spijt heb ik sinds het behalen van mijn rijbewijs ondertussen al drie boetes mogen ontvangen voor te hard rijden. Dat klinkt alsof ik een losgeslagen maniak in een auto ben, maar niets is minder waar. Mijn lieve zus zegt nog steeds trouw dat ik als een ‘oud wijf’ rondtuf en dat het een wonder is dat zij zelf nog nooit een boete heeft binnengeharkt voor te hard rijden, terwijl ik al bijna een spaarkaart vol heb bij het justitieel incassobureau. Op de één of andere manier voel ik gewoon niet goed aan op welke snelwegen ik gewoon netjes 120 moet aanhouden en op welke provinciale kutweggetjes ik de 80 kilometer per uur als maximum moet nemen. Nee, ik kies mijn momenten om flink door te rammen volledig willekeurig en dus totaal onlogisch, met als gevolg die drie boetes in minder dan een jaar tijd. Des te mooier vind ik wat ik vanmiddag in De Pers las. In Italië hebben ze het namelijk helemaal voor elkaar. Sinds augustus dit jaar is de Polizia Stradale aldaar verplicht aan te geven waar gecontroleerd wordt. In Italië een boete krijgen voor te hard rijden is dus zelfs voor de grootste randdebiel nog moeilijker dan internet bankieren bij de DSB. Het excuus voor het ruim op tijd aangeven van controles is zogenaamd ‘de privacy van de automobilist’. Mensen zouden zich namelijk steeds weer compleet de tering schrikken als ze plotseling langs de weg een flitsende diender in felblauw uniform tegen kwamen.

Hoe briljant! Ik stel voor dat Nederland eens goed kijkt naar het land waar de minister-president zich laat pijpen door zestienjarige meisjes en voortaan met felgele borden aangeeft dat er over 1000, 500 en 200 meter gecontroleerd wordt en dat je maar beter vol op de rem kan trappen om zo een boete te voorkomen. Zal mij in ieder geval een hoop geld schelen.

Later

Tweet This Post

Tijd voor een evaluatie. Ik woon nu ruim een week officieel in Haarlem. Hoewel, niet helemaal officieel. De inschrijving verliep niet helemaal soepel. Een kopietje maken van identiteitskaartjes is namelijk nog knap lastig. Of ik ben gewoon een luie klootzak. Tegen beter weten in ga ik voor het eerste. Terugkomend op de evaluatie van een week als ‘mug’, zoals de echte inwoners zich hier mogen noemen en waar ik verschrikkelijk hard om moet lachen omdat ‘mug’ overduidelijk tien keer kutter is dan de bijnaam ‘jutter’ (inwoners van Den Helder) die toch ook behoorlijk triest is aangezien vernoemd worden naar iemand die aangespoelde meuk van het strand opraapt eerder beledigend is dan iets om trots op te zijn, lijkt het me een goed idee de afgelopen week erbij te pakken.

Als je maandelijks vierhonderd eurootjes aftikt om in een gruwelijk appartement te wonen is het natuurlijk handig dat je er ook daadwerkelijk woont. En laat dat nou net iets zijn waar het de eerste week een beetje aan ontbrak. Ik heb echt nog nooit van mijn leven zo vaak in een trein gezeten als afgelopen week. Van Haarlem naar Amsterdam naar Haarlem naar Den Helder naar Haarlem naar Amsterdam naar Den Helder enzovoort. Een dure grap, als ik niet zou studeren. Echt erg vond ik het niet, vooral dankzij de heerlijke gedachte dat ik nu een plek heb waar ik van een trap kan flikkeren om vervolgens achter een bar met een biertap wakker te worden en twee keer hoef te boeren met drie vingers in mijn reet om in een snackbar te staan. Ook het idee dat ik onbeperkt keiharde knallers van winden kan laten en op een dakterras tosties kan eten verzacht al het reisleed aanzienlijk. Al die dingen verzachten ieder leed aanzienlijk. Het enige dat ik wel oprecht jammer vind, maar waar ik voor heb gekozen door hier te gaan wonen, is het ’s nachts aanhoren van fucking harde Nederlandstalige shit als de gebroeders Co en weetikveel wat nog meer van woenesdag tot zonnesdag. Waarom er zoveel mensen van die dieptrieste ellende kunnen genieten is echt wonderlijk.

Waar ik ook moeite mee had is het in orde maken van mijn Ikea-bed. Zoals zo’n beetje de hele wereld heb ik gekozen voor de 80 euro dure (of eigenlijk wel heel erg goedkope) ‘Aneboda’. Ondanks dat ik bij die naam een Poolse straathoer met cellulites voor me zie, is het gewoon een mooi bed. Hetgeen waar ik echter moeite mee had is het niet laten doorzakken van de lattenbodem. Godverdomme zeg! Het in elkaar zetten is nog makkelijker dan het in elkaar zetten van een Duplo huisje, maar er vervolgens niet doorheen zakken is een totaal ander verhaal. Werd ik een keer niet wakker van het wansmakelijke “schatje mag ik je foto?”, werd ik het wel van de onmogelijke yoga-houding waar het bed mij in had geslingerd. Het heeft me uiteindelijk een viertal schroefjes en een flink bezwete bilnaad gekost de boel te fixen en ik ga straks eens even flink slapen om te ontdekken of mijn Poolse hoertje nu eindelijk echt lekker ligt.

Ik denk dat ik na deze bijzondere week kan zeggen dat het me prima bevalt in Haarlem. Er zijn vast wel grotere problemen op deze planeet dan Nederlandstalige ellende en losse schroefjes in Poolse hoeren…

Welterusten!

Tweet This Post

Okayyyyyy!!!! Ik ben het helemaal kwijt! Het is tijd om er een Nederlandsch leraar bij te betrekken! Het voltooid deelwoord van verhuizen is verhuisd? Je zit met die ‘z’, waardoor het dan toch een ‘d’ wordt. Jeetje zeg!

Nick, come in!

Tweet This Post

Soms is het zoeken naar onderwerpen. Vaak laat ik het dan maar zitten en ga ik iets anders doen. Geforceerd een verhaaltje neerzetten is natuurlijk helemaal niks. De kwaliteit moet hier natuurlijk wel gewaarborgd blijven. Vandaag is het niet heel moeilijk om een onderwerp te bedenken. Ik ben namelijk verhuisd. Ik woon vanaf vandaag in Haarlem, gezellig bij mijn zus. Mijn zus die overigens fulltime aan het werk is geslagen en daar na één week al helemaal klaar mee is. Best lullig, want ze moet nog ruim veertig jaartjes. Fulltime werken is iets wat ik voorlopig niet hoef te doen. Fulltime gamen en af en toe studeren wel. En daar heb ik absoluut geen enkel probleem mee. Af en toe op pad om bij de supermarkt het kratje bier te kopen dat die week in de aanbieding is. Misschien wel twee kratjes! Het liefst natuurlijk ook Jupiler, maar ik denk niet dat ik in de positie ben om daar over te beslissen. Een sterke anekdote over de verhuizing kan ik trouwens zo gauw niet bedenken. Het ging allemaal hartstikke soepel en ik zit nu alweer heerlijk achter mijn bureau muziek te downloaden en te twitteren. Zo maar een biertje open trekken en naakt een rondje door huis rennen. Maar wel snel, voordat Renée thuiskomt.

Later!

Tweet This Post