Ik vind het wel weer een keer tijd voor mezelf. Tijdje geleden alweer, dat hier iets over mezelf ging. Hoewel je je af kan vragen in hoeverre die ’superman’ geen betrekking heeft tot mij. In ieder geval zit ik nu achter mijn eigen pc en denk ik dat die pc een virusje te pakken heeft. Geen Mexicaanse toestanden, hoop ik. Als ik niet zo’n luie klootzak zou zijn zou ik nu al lang weten of er werkelijk een virus op mijn pc’tje rondzwerft, maar uiteraard is het mij veel teveel moeite iets te ondernemen om het te checken. Ik zou het over mezelf hebben. De week is weer voorbij en ik moet zeggen dat het hoogtepunt van deze week toch wel de zaalvoetbalwedstrijd van mijn WHVB 5 moet zijn, afgelopen woensdagavond. Zaalvoetbal is best leuk en ik hoop dan ook oprecht dat we dit seizoen nog even een wedstrijdje kunnen winnen, dat zou de sport natuurlijk nog net even ietsje leuker maken. Zaalvoetbal, dus. Mijn veldvoetbalcarrière is helaas tot een einde gekomen en dus zijn het nu alleen nog maar zalen waar ik tegen ballen aanschop.
Het einde van mijn veldvoetbalcarrière is niet zo heroïsch als die van bijvoorbeeld Marco. Ik zou heel graag willen zeggen dat ik dankzij mijn vloeiende en elegante maneuvres op het veld door jaloerse, incapabele boeren compleet de tering in ben geschopt, maar de waarheid ligt net ietsje anders. Ik heb sinds mijn vijfde gevoetbald (ironisch genoeg vond mijn eerste officiële voetbalwedstrijd plaats in een zaal) en heb dat sinds dat jaar tot mijn vijftiende gespeeld. Wekelijks stond ik er weer. Eerst een half veldje, later een heel veld. Ik ontwikkelde mij volgens mij voor geen meter, maar had er wel veel plezier in. Alleen al het feit dat ik niet meer weet wat mijn positie destijds was zegt genoeg, denk ik. Ik hobbelde lekker door mijn carrière heen en liep maar al te graag op de goedkoopste variantjes van de Nike-voetbalschoenen, denkend dat het verschil toch minimaal was. Wist ik veel dat die Turkse eikeltjes met gele schoenen dat van vijftien kilometer afstand al zagen en er maar al te graag om lachten.
Op een gegeven moment kreeg ik een wat strengere trainer en voelde ik dat ik zowaar beter werd in wat ik al jaren deed. Het kwam zelfs zover dat ik werd uitgenodigd om een seizoen mee te voetballen bij de Noord Hollandse Selectie. Dat die bewuste trainer daar een onderdeel van uitmaakte (als in hij was de trainer van de Noord Hollandse Selectie) heeft natuurlijk niks te maken met mijn selectie. Talent wordt toch wel ontdekt… In ieder geval ging het leuk en deed ik het aardig. Toen ik vervolgens de dag voordat we tegen Ajax mochten opdraven te horen kreeg dat ik kon afrotten, knapte er iets. Zoiets doet gewoon pijn. Het heeft geen positieve invloed gehad op mijn verdere carrière en ik besloot dan ook te stoppen met voetbal. Skateboarden en rockmuziek luisteren met Jonas en Jarno is ook gewoon veel leuker dan gepoort worden door negers en Turken.
Na een aantal jaartjes besloot ik weer verder te gaan met voetbal. Je gaat iets dat je toch ruim elf jaar hebt gedaan uiteindelijk best wel missen. Ik ging van Ajax naar Feyenoord (lees: van HRC naar HCSC) en ben nooit meer echt goed geworden. Ik was gegroeid (letterlijk, niet figuurlijk) en merkte al gauw dat een lengte van 2 meter niet bevorderlijk is voor je voetballende capaciteiten. Bij HCSC ploeterde ik nog wat jaartjes door, totdat ik de stap naar FC Den Helder (voorheen HRC) besloot te maken. Terug bij waar het allemaal begon, dacht ik. Grappig wel dat ik mij het voetbal van vroeger niet herinnerde als wekelijks een hele wedstrijd op de bank zitten of telefoontjes krijgen dat je niet hoeft te komen, omdat ‘we genoeg mensen hebben’. Nee, zo stond het mij niet bij. Ik heb daarom maar besloten te accepteren dat ik niet meer kan voetballen en voortaan alleen nog wekelijks in een zaaltje op het allerlaagste niveau 50 minuten lang naar vrienden te gillen wat ze moeten doen. Uiteraard wel af en toe zelf het veld in stappend om aldaar de plofbal zo hard mogelijk richting het doel van de tegenpartij te kegelen.
Want schieten, dat heb ik eigenlijk altijd wel goed gekund.
