Waarom zou ik in godsnaam zo geobsedeerd zijn door het buitenland? Steeds als ik tegenwoordig verhalen hoor over mensen die weer naar het buitenland zijn geweest word ik spontaan jaloers, boos zelfs. Ik weet niet waar die drang ineens vandaan komt, maar het lijkt wel steeds erger te worden. Misschien kijk ik wel teveel series en is daardoor het beeld van ‘het buitenland’ voor mij iets te romantisch. Laat ik me teveel opnaaien door mooie sfeerbeelden van drukke steden als New York en Tokio. Maar zelfs al zou dat het geval zijn, ik kan er niks aan doen dat het me fucking geweldig lijkt een keer naar iets van meer culturele waarde te gaan dan de volgekotste uitgaanspromenades van Chersonnisos of Lloret del Mar. Natuurlijk heb ik absoluut geen problemen met tequila en rauw vlees in Griekenland of Spanje, maar een mooi gebouw bekijken kan volgens mij ook best bevredigend zijn.
Toen eergisteren tijdens een belangrijk gesprek in Amsterdam mij het idee werd voorgelegd om wellicht een tijdje in het buitenland te studeren, verbaasde mijn reactie mezelf het meest. Een tijd terug zou ik bij voorbaat nee hebben geschud en spontaan klamme handen hebben gekregen bij het idee alleen al. Nu keek ik de dame die het voorlegde aan en vroeg ik, ver voordat ik het besefte, wat de opties zijn en of het niet heel veel gekloot vereist om zoiets op te zetten. Ze zei, zoals ze dat geleerd heeft, dat de universiteit daar genoeg mogelijkheden voor biedt. Op mijn vraag een voorbeeld te geven van een buitenlandse stad om een tijdje door te brengen antwoordde ze vervolgens dat er afgelopen jaar wel tien mensen naar Vancouver zijn afgereisd. Ik kon niet anders dan een licht sarcastische ‘Zo!’ terug te vuren, maar die werd per ongeluk ietwat serieus genomen waardoor ze vervolgde met ‘Ja, het waren er inderdaad best wel veel!’. In al mijn onbewuste enthousiasme kon ik het niet helpen te vragen waar ik meer informatie kan vinden over dit soort uitstapjes. Wat een manier om mijn liefde voor alles buiten de Nederlandse grenzen te beantwoorden. Bekeuringen krijgen van mounties en grizzlyberen doodschieten met een legaal verkregen dubbeloops shotgun, terwijl het ondertussen bijdraagt aan mijn studie en dus mijn toekomst. Weet je wat, misschien moet ik het maar gewoon doen. Lekker gek!

Later!

Tweet This Post

Aangekoekte bruine klontjes schijt gemengd met gekrulde kontharen. Druipende gele pusdruppels. Donkere moedervlekken met daaruit stekend zwarte, gekrulde haartjes. Huidschilfers tussen met roodgloeiend voetschimmel bedekte tenen. Magere straathonden met schurft van anus tot nek. Open botbreuken en los hangende lappen huid. Zwarte, afgestorven voeten en lichtgroene kloddertjes snot. Mavo-leerlingen met te laag hangende spijkerbroeken en te strakke, witte nike-petjes.

En nu jullie!

Tweet This Post

Ik voel me genoodzaakt me eindelijk eens te mengen in het eindeloze OV-dilemma. Een dag als vandaag zorgt ervoor dat, hoe kwaad ze me vaak ook maken, ik goede dingen moet schrijven over de mensen die verantwoordelijk zijn voor het openbaar vervoer in Nederland (wie het ook moge zijn). Regelmatig word ik glazig aangestaard door die vervelende kleine rode lettertjes onder het in grotere, blauwe leestekens afgebeelde ‘Den Helder’ op het centrale station van onze hoofdstad. Vaak bestaan die rode tekentjes uit de cijfers ‘5′ of ‘10′, maar een combinatie van beiden is absoluut niet uitgesloten. Ik ben een vrolijke jongen en kan mij er vaak niet kwaad om maken.

Natuurlijk is het kut als je op een onbekend stationnetje in Almere staat te wachten op een trein waarover vervolgens door een van tevoren ingeprogrammeerde vrouwenstem wordt aangekondigd dat ‘ie gewoon niet zal komen. Nog kutter is het als je een onlogische omweg moet maken wegens ontspoorde kalktransport-wagonnetjes. Maar zoals ik al zei ben ik vaak genoeg goedgehumeurd genoeg om er doorheen te prikken en nog maar een keer over de belabberde prestaties van Ajax te lezen in het sportkatern van Dagblad De Pers.

Vandaag was het OV behoorlijk in vorm. Dat mijn biologische klok ze daar een klein beetje mee hielp zal ik verder niet al teveel benadrukken. Ik sliep vannacht bij m’n lieve zus in Haarlem en moest vanochtend om 11 uur in Amsterdam aanwezig zijn. Nadat m’n zus vier keer de snooze-optie op haar verschrikkelijke kutwekker gebruikte en zich als logisch gevolg gruwelijk versliep, werd het tijd voor mij om uit bed te stappen. Ik had geen tijdsplan in mijn hoofd en al mijn stappen bestonden uit natte pols werk. Ik verliet het pand boven Café Bert en liep richting de dichtstbijzijnde bushalte waar ik vervolgens in één vloeiende passeerbeweging naar binnen gleed. Aangekomen op het centrale station van Haarlem liep ik een trap op en kon ik in een nog vloeiendere beweging de al klaar staande trein naar Amsterdam binnen springen. Aangekomen op het station in Amsterdam gleed ik nog net niet met een grote lach de trapleuning richting de metro af. Uiteraard stond de (stinkende, dat dan weer wel) metro nummer 53 klaar voor mij en kon ik zonder enige extra inspanning ook dit vervoermiddel binnen huppelen.

Ik was niet meer stuk te krijgen en over de vloeiende terugreis zal ik verder niet meer uitwijden. Het OV is zo slecht nog niet! Natuurlijk zit het vaak tegen, maar hoeveel vaker zit het wel niet mee? Of ben ik de enige die het doodrijden van een gans en daarom een kwartier vertraging oplopen in plaats van ergerlijk juist als erg vermakelijk beschouwt?

Groetjes!

Tweet This Post