Zo zeg! Paar weekjes geleden alweer. Potverdikkie zeg. Gelukkig ben ik trouw aan mezelf en ben ik nu toch weer aan het schrijven. Ik moet toegeven dat ik ook wel weer een heel mooi verhaal heb om hier neer te knallen. Misschien zelfs een bijna-dood-ervaring 
Jaja, ik kan weer iets van m’n levenslijstje afstrepen (zo’n lijstje met dingen die ik echt gedaan moet hebben in m’n leven). Na het rijden op een tandem en mijn VWO diploma halen, kan ik nu ook een bijna-dood-ervaring-hebben wegkrassen. Mijn grote Belgische (maar door iedereen als Nederlands) beschouwde vriend Jonas Latte was weer eens in Den Helder. Dat op zich is al een wonder, maar het werd nog mooier toen ik te horen kreeg dat ik gezellig met hem mee de lucht in mocht met het vliegtuigje waar z’n stiefvader regelmatig mee rondfladdert. Een heuse Cessna-172 (als ik er niet in had gezeten zou het mij ook geen fuck zeggen) met een achterbank waarvan je spontaan jaloers wordt op de beenruimte in een Smart òf in die ene 30-centimeter wc in Amsterdam… Hoe dan ook, ik zat erin en er moest gevlogen worden. Na een file van vier helikopters en één ander vliegtuigje mochten we de startbaan op cruisen waar we vervolgens voor m’n gevoel nog drie kwartier stil stonden. Na lang wachten was het tijd om weg te knallen en ik moet zeggen dat dat wel heel vet was. We hadden vier ‘touch and go’s’ (landen en weer doorvliegen, weetjetoch) gepland en we begonnen na het opstijgen al gelijk aan de eerste. Aangezien ik teveel bezig was met naar mijn eigen huis kijken, kreeg ik op dat moment niet helemaal door dat Jonas en Paul ondertussen voorin een licht gevoel van stress ondervonden. Het scheen dat de motor toch behoorlijk aan het sputteren was en hij dus redelijk dicht in de buurt van uitvallen kwam… En tja, als er een voertuig is waarbij het niet handig is om de motor te laten afslaan is dat niet alleen je lesauto tijdens je examen, maar vooral ook een vliegend vliegtuig. Gelukkig besloot de motor om aan te blijven en kregen Jonas en Paul hem op de grond, maar de geplande ‘go’ na de ‘touch’ werd voor de zekerheid maar geskipt. Vooral ook omdat de motor na het landen wèl besloot om uit te vallen.
Achteraf gezien dus wel een redelijke bijna-dood-ervaring, toch? Ik moet daarbij zeggen dat het bullshit is dat je leven aan je voorbij schiet voordat je doodgaat, het enige wat ik zag was een miniatuurversie van mijn huis.
Later!
