Het is zaterdagavond en ik zit thuis. Thuiszitten kan natuurlijk meerdere dingen betekenen. Misschien ben ik wel als een idioot aan het zuipen en ga ik zo de stad in of misschien zit ik wel thuis porno te kijken en me in principe te vervelen. Het zou ook kunnen dat ik thuis een film zit te kijken die door Veronica wordt uitgezonden (met in de hoofdrol Steven Seagal of misschien wel Hugh Grant) en ondertussen een biertje drink. Een andere optie is dat ik chips zit te eten met daarbij nep Dubbel Frisss van de Albert Heyn (of van de DEKA) en naar een voetbalwedstrijd op tv kijk. Het zou ook zomaar kunnen dat ik bezweet achter m’n pc zit te gamen en steeds als ik moet wachten op een respawn in Battlefield 2 een slokje van mijn biertje neem. Misschien ben ik wel op tijd naar bed gegaan en droom ik nu over vliegende roze tuinslangen met zingende tuinkabouters op groene ezels. Wat natuurlijk ook zou kunnen is dat ik flink gestrest nog flink aan het leren ben voor een komend tentamen. Misschien zit ik wel met een vriend naast me op de bank met allebei een playstation controller (of een gamecube controller) in onze handen te bikkelen om hem dood te maken op een 32 inch fullhd televisie.

Ondertussen zit ik thuis een blog te typen terwijl ik naar de nieuwe cd van Franz Ferdinand luister.

Laat ik zo maar naar bed gaan.

Truste!

Tweet This Post

Een alcoholvrij weekend is echt vreemd. Ik ben tegenwoordig nogal gewend geraakt aan alcohol op vrijdag en zaterdag (en zondag). Natuurlijk ben ik niet verslaafd aan alcohol en dat zal ook niet gebeuren, maar het gemak waarmee het tegenwoordig gaat is toch wel opvallend. Fijn vind ik het idee dan ook dat ik op dit moment kan zeggen dat mijn afgelopen zaterdag er een zonder alcohol was. Ik heb wel een biertje in mijn hand gehouden maar ik voelde al meteen dat ‘ie het niet wilde. Ik heb het ook aan hem gevraagd en ik moet zeggen dat ‘ie duidelijk was. “Rot op!” kreeg ik van hem. Tja, dan kun je ook gewoon niks anders doen dan hem terug zetten en een dubbel friss wannabe van Albert Heyn pakken.

Het voordeel van zo’n alcoholvrije zaterdag is toch wel de zondag die je er aan overhoudt. Hoe verschrikkelijk kut het is om zondag wakker te worden met een mannelijke kat in je anus, hoe heerlijk is het wanneer deze kater lekker aan het buiten spelen is. Je hoofd doet niet pijn, je kan je sokken staand aantrekken zonder daarbij met je hoofd tegen de muur te leunen voor de nodige balans, je ogen zijn niet rooddoorbloed en het beste van alles: je kan fatsoenlijk wat eten! Ongelooflijk wat is dat lekker zeg.

Helaas gaat er aanstaande zaterdag een verjaardag van mezelf gevierd worden en zal ik dus niet gaan genieten van die alcoholloosheid, maar het staat vast dat ik dit jaar minstens één alcoholvrije zaterdag ga invoegen

Oh, en ik heb als mijn gevoel mij niet in de steek laat voor de verandering weer een vak gehaald… Misschien heeft die alcoholvrijheid er wat mee te maken? Of misschien ben ik wel een supergetalenteerde, slimme jongen. Hoe dan ook, daar mag wat mij betreft weer op gedronken worden. So much for no booze!

Later!

Tweet This Post

Koorts…

… is echt heel kut!

Tweet This Post

Ongelooflijk! Wat heb ik net zitten janken zeg! Ik zal het uiteraard even uitleggen, want je verwacht zoiets natuurlijk niet van zo’n stoere jongen als ik! Klopt, ik huil namelijk nooit. Ok, dat is bullshit. Toen ik laatst een potje Mario Party verloor bij m’n neefjes heb ik stiekem even gehuild op de wc…

In ieder geval ging net die brandslang ook weer even open. De reden was deze keer niet een oneerlijke behandeling (zoals die klootzak Mario Party dat zo goed kan), maar een serie. Jawel, een fucking serie. Ik heb zware momenten gehad tijdens het kijken van The O.C. (met of zonder puntjes, ik weet het eigenlijk niet eens), maar dat haalde het niet bij aflevering 15 uit seizoen 3 van One Tree Hill die ik zojuist heb bekeken. Godverdomme zeg!

Ik ben nu de laatste weken na het volhardende aandringen van Thierry bezig met de serie One Tree Hill en ik moet zeggen dat ‘ie echt goed is. Hoewel ik in het begin nog wel eens twijfelde over Thierry’s geaardheid als ‘ie weer over die homo-series van hem begon, daar kom ik volledig van terug! Echt goeie shit zeg! Vooral dus die 15^e aflevering in seizoen 3. Natuurlijk is het allemaal redelijk voorspelbaar en echt über-overdreven allemaal, het is wel echt tof. Vooral toen ik naar die bewuste aflevering lag te kijken, waarin er natuurlijk iemand doodging, genoot ik zwaar. Terwijl je naar al dat zielige gekloot kijkt ga je automatisch aan zielige dingen uit je eigen leven denken. Ik word er in ieder geval behoorlijk emotioneel van. Zo ook net dus. Ik kon het gewoon niet helpen dat ik ineens weer heel erg moest denken aan die veel te oude mevrouw die ik laatst telefonisch een volledig energiepakket van Essent aansmeerde… Janken zeg ik je!

Weltruste

Tweet This Post

Ik verschuil me achter een boom. Terwijl ik mezelf oplap met een aantal medische tasjes komt Thierry er eindelijk aangerend. Niet veel later is ook Boyd er en kunnen we verder. Wienand ligt ongeveer 100 meter voor ons met z’n dikke PKM leden van de Middle East Coalition neer te maaien. Een mooie gelegenheid voor Thierry en Boyd om naar de andere kant van de straat te rennen om daar vervolgens Wienand en mij van dekking te voorzien. Het duurt niet lang voordat we zijn ontdekt en de granaten vliegen ons om de oren. Terwijl ik wat granaten teruggooi en Wienand wederom als een gek ligt te maaien, voorziet Thierry ons van de nodige medische tasjes. Boyd waagt het op een nieuwe oversteek, maar wordt helaas vlak voor de stoep zwaar geraakt door een sluipschutter. Ik sta op en sprint naar hem toe om hem vervolgens met mijn defibrilators weer op te lappen. Ineens realiseer ik me dat er ondertussen een groepje van de Middle East Coalition, zo’n vijf man, om de hoek komt gerend. Er zit niks anders op voor Boyd en mij om te gaan liggen en er zoveel mogelijk kogels met onze G36E’s op los te laten. Gelukkig is Wienand scherp en maait hij er onverstoord drie neer, bijgestaan door extra vuur van Thierry en ook ik krijg het voor elkaar om er eentje overhoop te schieten. Ik schreeuw dat we naar de andere kant van het gebouw voor ons moeten sprinten, om de vlag van de tegenpartij die daar hangt te vervangen door een Amerikaanse. Ik hoor een ‘ten-four’ van Thierry’s kant en we sprinten gezamenlijk richting de vlag, alwaar we worden opgewacht door twee leden van de Middle East Coalition. We hebben weinig kans en liggen kort na onze rush allebei dodelijk gewond op de grond. Boyd en Wienand zijn gelukkig via een andere kant gerend en kunnen redelijk makkelijk de twee hinderlagers (ofzo) in hun ruggen doodschieten. Na twee charges van Boyd’s defibrilators zijn Thierry en ik ook weer van de partij en kunnen we ongestoord de vlag vervangen. Ik gil wederom waar we naartoe moeten en vlak na een ‘Roger that’  van Boyd zijn we alweer op weg naar het volgende gebouw, om daar dekking te zoeken. We zitten met z’n vieren bij elkaar tegen een vrij hoog gebouw aangedrukt. Op het moment dat we besluiten om de hoek om te rennen zie ik tot m’n grote schrik een granaat over de tegels rollen, precies tussen ons in. We hebben precies 1 seconde om te beseffen dat dit niet goed is en na het verstrijken van die ene seconde zie ik Boyd, Thierry en Wienand door de lucht vliegen. Ikzelf lig ondertussen in een onmogelijke houding om een lantaarnpaal gevouwen. We zijn allemaal dood.

Uit frustratie ram ik drie keer vrij hard op m’n toetsenbord. “KUTSPEL!”

Tweet This Post

Jaaaa, daar ben ik weer! En in Tahoma voor de verandering, aangezien Times New Roman mij ondertussen m’n reet uitkomt. Het is een tijdje geleden, maar neem het me niet kwalijk. Vakanties zijn er om gevierd te worden en dat doe ik toch liever in de vorm van achterlijk lang op bed liggen en onnodig veel alcohol nuttigen Die overheerlijke vakantie zit er weer op en het is alweer 2009. Ik heb serieus overwogen om een tof jaaroverzicht neer te zetten waarin ik het afgelopen jaar á la Jan van Halst wilde nabeschouwen, maar het is niet gelukt. Het kostte me echt veel te veel energie en de helft van de toffe dingen kan ik me zo uit het losse polsje niet meer herinneren. Plus dat ik zelfs in 2009, ondanks mijn goede voornemens waaronder minder over poep praten/schrijven, nog steeds een kotshekel heb aan die kale hufter. Goede voornemens zijn trouwens de meest lachwekkende dingen ooit. Misschien bijna zo lachwekkend als bloemetjespatroontjes op toiletpapier (hè kut, doe ik het toch weer indirect!) en remsporen in witte onderbroeken (hè kut, nu doe ik het direct). Vanwege het aanbreken van mijn verjaardagsmaand besluiten om ineens alleen nog maar sla te gaan eten, te stoppen met roken, drie keer in de week naar de sportschool te gaan of écht, écht, écht, écht meer tijd in je school te steken zou voor mij echt teveel eer zijn.

Maar nu even serieus. Na twee weken slapen, eten, douchen, eten, drinken, zuipen, ZUIPEN, slapen, eten en al die andere vakantie chilldingen gaan we er weer tegenaan. Mijn eerste dag Amsterdam was dan ook weer een ‘echte’. Na om kwart over zes te worden gewekt (thanks mum!) was het weer tijd om in de trein te gaan zitten en lieve Jezus wat was dat weer wennen. Ik blijf nog steeds van mening dat iedere dag treinen echt wel goed is (studieboeken doorlezen staat niet alleen interessant, maar is ook echt handig), maar het is af en toe wel even aanpoten. Dat werd mij vanochtend uiteraard weer even duidelijk gemaakt door een vrouw zittende voor me. Ik zit vanaf Schagen nog zo’n uur in de trein en als er dan dat volle uur een vrouw voor je zit hoeft dat niet erg te zijn. Dit verandert wanneer die vrouw een vol uur niet stil zit, 500 keer zucht, 1000 keer haar kapsel aanpast en daarbij ook nog eens alleen maar aan haar vingers/nagels zit te pulken. Pulk even heel hard op! Echt ongelooflijk. Dat zijn dingen die je om half acht in de ochtend niet trekt! Ik in ieder geval totaal niet. Vervolgens was het college behoorlijk saai, de koffie redelijk sterk en de Vifit LGG drank zeer darm-stimulerend. Het was tijdens de terugreis uiteraard weer volop genieten van blikkerige reggeatoncrap muziek (uit, volgens mij, een Nokia) in de trein en op de fiets naar huis weer ziekelijk koud. Ja, het was weer genieten.

En dat laatste is trouwens echt waar. Op de momenten zelf kan ik me kwaad maken over dat soort dingen, maar achteraf kan ik er meestal wel om lachen. Ik blijf het tof vinden om Amsterdam op en neer te cruisen en ondertussen iets nuttigs te leren.

Nu ga ik One Tree Hill aflevering 5 van seizoen twee kijken. Of nee, ik wacht nog even. Uncle Johnny van The Killers wordt nu net door last.fm voor me gedraaid en die moet ik afluisteren.

Tof, hij is afgelopen.

LATER!

Tweet This Post