Het is weer zondag. Twee uur ’s middags m’n bed uitgaan nadat ik al uren wakker lag, maar niet durfde te bewegen omdat mijn hoofd dan belachelijk veel pijn zou doen. Uiteindelijk bereik ik de woonkamer, waar ik al shakend veel te veel Coco Pops in een schaaltje gooi. De laptop staat al te ronken op de grote tafel, dus ik kan haast niet anders dan er achter kruipen.

Het eerste dat moet gebeuren is natuurlijk even mijn mail te checken. Ik open hotmail en zie dat ik wel 1 nieuw bericht binnen heb. Een heel verleidelijk Viagra pillen aanbod lacht mij toe… Gore kutspam. Altijd leuk om je zondag te beginnen op zo’n manier. Na de lichte teleurstelling van mijn lege inbox hop ik maar naar wat nieuws-sites en uiteraard m’n hyves. Ook daar tref ik niet heel veel spannende dingen aan. Er zit eigenlijk maar één ding op… een lap tekst neer knallen.

Wat een ongelooflijk kuteinde gisternacht! Na een niet al te boeiende nacht, moest er natuurlijk wel gegeten worden. Terwijl ik met mijn lieve vrienden in de lokale zweet-en-sperma-in-de-knoflooksaus shoarmatent een tosti hamkaas zat weg te tikken kwamen er twee gasten aan de tafel naast ons zitten. Natuurlijk duurde het niet lang voordat ze een mooi excuus hadden gevonden om boos te worden op ons. Zo gaat het echt altijd hè! Je hoeft maar een scheet te laten en je hebt ruzie… Het mooie in dit geval was dan ook dat het Boyd was die een behoorlijke wind liet, waardoor de twee gasten achter ons behoorlijk gepist raakten. Uiteraard sloeg het allemaal nergens op, maar ze leken behoorlijk pissed. Na het nodige geïntimideer vanaf de kant van de opgefokte gozers achter ons leek het tijd. Ze liepen naar buiten en maakte op subtiele wijze duidelijk dat ze ons wel even zouden pakken, wanneer wij ook naar buiten zouden stappen. FUCK?! Dit is niet de bedoeling! Zouden we nou echt moeten gaan vechten om een scheet??? Ik heb nog nooit zulke slappe knieën gehad als op dat moment. We keken elkaar aan (het team bestond uit Boyd, Thierry, Christiaan, Robin en ik) en besloten om toch maar even dat telefoontje te plegen… Het duurde niet lang voor onze re-invorcements onderweg waren en dus daar gingen we. Met knikkende knieën liepen we naar buiten waar vervolgens alles volledig uit de hand liep! Ze stonden ons met z’n, ik denk wel, 20-gen op te wachten. Ik zag de messen en knuppels al rondslingeren en het duurde ook niet lang voordat het eerste slachtoffer viel. Het bloed vloog in het rond en ik kon met veel moeite een aantal messteken ontwijken. Het was één grote teringzooi waarin we beland waren en onze re-invorcements waren na vijf minuten al volledig uitgeschakeld.  Na vijf doden en dertien gewonden werd het gevecht eindelijk gestaakt…

Natuurlijk liep het allemaal ietsje anders en bleken de stoere jongens al lang weg te zijn toen we naar buiten liepen. Godzijdank ben ik niet in een gevecht beland en blijft mijn gevechten-teller op nul staan. Hoewel, een gevecht om een scheet is eigenlijk best grappig…

Later!

Tweet This Post

Dit is best wel bijzonder. Ik type nu in word met in eerste insantie het idee dat ik iets nuttigs zou gaan schrijven voor een opdracht die morgen moet worden ingeleverd. Ik was al heel sterk op weg met een pakkende titel, die laat ik dus ook maar staan. Uiteraard ben ik volledig van mijn plan afgeweken en ben ik nu maar vrijwillig aan het schrijven. Ik zit achter een computer in Amsterdam met een heleboel mensen om me heen. Best wel grappig, want ik zit nu op de universiteit met dus al die drukke mensen om me heen, waarbij de indruk wordt gewekt dat er echt heel hard wordt gewerkt. Als je ietsje beter kijkt (en dat doe ik nu) valt er meteen iets op. Zo zie ik bij iedereen hotmail en hyves aan staan. Ook zie ik heel veel oordopjes en koptelefoons, gecombineerd met youtube filmpjes. Natuurlijk zie ik ook wel heel veel mensen in word typen, maar als ik dat even vanuit mezelf bekijk is dat natuurlijk geen garantie voor nuttig aan het werk zijn. Ah, ik zie het blonde meisje naast me een adresje opzoeken in Google Maps, ook handig. Natuurlijk overdrijf ik een beetje, maar ik weet zeker dat er hier genoeg mensen zijn die zich een goed gevoel proberen aan te typen/hyven/youtuben. Het idee dat je iets aan het doen bent (wat je thuis waarschijnlijk zelfs beter kunt doen) óp je universiteit is volgens mij een heel sterk anti-stress middel. Bij mij helpt het in ieder geval. Ik ga nu ook weer verder, want ik moet nog een hoop doen. Een Bigmac, nieuwe koptelefoon en twee kaartjes voor een feest van volgende week halen enzo…

Later!

Tweet This Post

“Hai, ik heb een leuk bed gezien en ik wil hem eigenlijk wel hebben”

“Ah, oké! Ik loop wel even met je mee!”

“Hoeft niet, we staan er nu naast…”

“Oh, inderdaad! HAHAHA!”

“In het zwart wil ik hem wel”

“Oké, dan gaan we die voor je bestellen, loop maar even mee”

“Is goed”

“Ik ga even wat gegevens invullen!”

“Prima”

“Wat is je naam?”

“Ronald Goeman”

“Oké, Ro-nald Groen-man…”

“Nee, GOEMAN, G-O-E-M-A-N”

“Oh sorry! HAHAHA! En je huisnummer?”

“14”

“Postcode?”

“1785 Aaa-Haaa”

“17-85- Aaa-Aaa…”

“Nee, Albert HEYN”

“Oh HAHAHA! Albert Heyn! HAHA! Woonplaats?’’

“Den Helder”

“Straatnaam?”

(Dat vond ik persoonlijk op dat momenteel wel apart, aangezien ze m’n huisnummer al had)

“Mercurius”

“Pardon? Mekurio?”

“Nee, Mer-kuur-ieeee-us”

“Ah, ehmm, oké… Me- K of C?”

“C”

“Me-cu-rus”

“Nee, MERCURIUS. Kijk, daar moet nog een R en daar nog even een I”

“Oh ja! HAHAHA!”

“…”

“Nou, we bellen je zodra het bed er is! Waarschijnlijk, even denken, het is vandaag de 1^e, dus plus 7 is 8, plus 5 is 13 en dan nog 5 erbij is 18. De 18^e kun je hem waarschijnlijk ophalen!”

(Ik heb wiskunde A1/2 gedaan, maar ondanks dat kon ik echt niet achterhalen wat de gedachte achter die optelsom zou kunnen zijn)

“Oké! Mooi! Bedankt!”

Wat ga ik straks genieten van dat bed zeg!

Tweet This Post

En jahoor! Daar ging ik weer. Naja, eigenlijk niet. Ik besloot mezelf deze keer maar niet in diezelfde yoga-houding te wurmen, aangezien het gewoon echt niet prettig was. Ik heb het uiteraard weer over die vervelende wc-deur afstand, waar ik vorige week echt oprecht kwaad over was. Deze keer kwam het nog ietsje meer ongelegen. Voorafgaand aan het ontdekken van de te kleine afstand tussen wc-pot en deur, bevond ik mij namelijk zo’n twee uur al hartenjagend in een touringcar. De betreffende toiletpot was er namelijk niet zomaar eentje! Het was een toiletpot in het pittoreske Edam! (Den Helder-Edam schijn je in een uur en een kwartier te kunnen rijden, maar omdat wij eerst even naar Amstelveen zijn gereden om daar de mensen van ‘het eerste’ af te zetten moesten wij, voor mij totaal maar dan ook TOTAAL onlogisch, drie kwartier langer in de touringcar zitten) Waarschijnlijk hebben de meeste van jullie absoluut geen idee waarom ik in een touringcar zat en wat ‘het eerste’ is, dus zal ik dat even verduidelijken. Ik moest een uitwedstrijd voetballen en we gingen er met een touringcar heen. Zowel HCSC 1 als HCSC 2 moesten een uitwedstrijd spelen, dus zaten we (niet heel erg) gezellig in één bus. ‘Het eerste’ is dus in dit geval HCSC 1

Die aankomst in Edam was dus niet heel erg prettig. Na twee uur hartenjagen, 2 kadetjes, 1 krentenbol en een volstrekt idiote omweg gaan die geliefde darmen van mij natuurlijk weer opspelen. Er is dan ook niks lekkerders dan na aankomst in één beweging de kleedkamers in te lopen om vervolgens de toiletten op te zoeken, om daar… nee, ik ga niet meer in detail treden. Steeds maar weer lezen over hoe het mij vergaat tijdens het draaien van ferme bolussen wordt na verloop van tijd een keer achterhaald, ik weet het! In ieder geval bleken de lieve mensen van EVC geen rekening te hebben gehouden met linkerverdedigers van 2 meter lang. Vervolgens moest ik dus met 2 kilo’s extra lichaamsgewicht en een halfbakke warming-up een wedstrijd spelen. Mocht iemand iets de schuld willen geven van onze 5-1 nederlaag dan mogen ze wat mij betreft het sanitaire beleid van EVC bij deze noemen.

Groetjes!

Tweet This Post