Jaaaaa! Daar ben ik maar weer! Godverdomme zeg! Ik voel me goed. Ik heb vandaag volgens mij iets van 5 uur aan een opdracht voor school/universiteit besteed. Dat ga je op een gegeven moment voelen zeg! Het was een eindopdracht voor PMSV, veel kutter dan dat kan een vak haast niet worden. Hoewel ik nu wel een beetje overdrijf natuurlijk. Alles is beter dan dat gekloot op de middelbare school.  Hoe zal ik PMSV beschrijven? Ik denk dat ‘HIER HEB JE EEN WETENSCHAPPELIJK ARTIKEL VAN 20 A4′TJES, SCHRIJF EEN SAMENVATTING EN DOE HET GOED ANDERS ROT JE MAAR LEKKER OP, KLOOTZAK! oh en succes…’ wel redelijk in de buurt komt! Of nee! Het kan nog beter! ’HIER HEB JE 3 WETENSCHAPPELIJKE ARTIKELEN A 20 A4′TJES PER STUK! BESCHRIJF DE SAMENHANG ERTUSSEN EN DOE HET GOED ANDERS KRIJG JE GEEN PUNTEN, KLOOTZAK! succes…?’ Dat is een beetje het idee van PMSV… Wat nou uitleg? Uitleg is voor domme mensen die geen VWO-diploma hebben… Ik had een beetje het gevoel dat ik in een diep zwembad was gevallen, aangezien de enige samenvatting die ik ooit geschreven heb voor mijn examen was (waar ik volgens mij nog een mager 6je voor haalde ook). Ik heb dus vandaag zo’n 6 uur aan de eindopdracht van PMSV gezeten en ben net een uurtje klaar. Bikkelen op z’n best! Lekker is het ook dat je die opdrachten gewoon lekker via internet kan inleveren… blackboard baby! Wat ik dan niet snap is dat ze alsnog een schriftelijke variant ingeleverd willen hebben! Dat betekent dus dat ik morgenochtend naar Amsterdam moet om een schriftelijke opdracht in een POSTVAKJE te leggen… ‘ Laat iemand anders hem voor je inleveren dan!’ voel ik jullie allemaal denken! Uiteraard ben ik geen debiel en heb ik dat al 3 uur geleden bedacht, MAAR ze willen mijn vorige opdrachtjes (ondergekladderd met rode aantekeningen van de docent) er ook heel graag bij. Dus tja, die liggen helaas op een halve meter van me vandaan op dit moment… Er zit dus niks anders op dan die trein in te stappen en die A4′tjes in dat fijne postvakje te leggen Bijna 4 uur reistijd voor zo’n halve seconde effectieve inlevertijd. Yes, Life is good!

Ondertussen voel ik m’n ogen gewoon vierkant worden (iets waar ik na 36 uur gamen op mijn eerste LAN-party bij Beed zelfs geen last van had) dus lijkt me dit een heel mooi moment om m’n 3e biertje open te poppen en in de sloot te pissen.

Tot snel lieve vrienden!

Tweet This Post

Ik doe echt heel hard m’n best om zoveel mogelijk creatieve uitbarstingen op deze site te knallen, maaaaaarr ik moet ook nog die fijne studie zien te halen. Vandaar dat het er nog wel eens bij in schiet en ik jullie regelmatig moet teleurstellen met een tekst die je al een (of drie) keer gelezen hebt! Wat die studie betreft goed nieuws, want ik heb zo goed als zeker m’n eerste vak in het tassie!

Ik ben trouwens best wel een beetje trots dat ik zo nu en dan word aangesproken over deze site… :$ Ik hou van jullie allemaal! Misschien niet van iedereen evenveel, maar de liefde zit er zeker wel!

Enne, blijf checken he!

Tweet This Post

Het is me gelukt. Ik heb vanmiddag gewonnen. Het was zwaar, maar het is me gelukt. Toen ik vanmiddag in de trein vanuit Amsterdam zat en toch nog even de Spits aan het lezen was (in Den Helder hebben we alleen de Metro als gratis krantje en die is gewoon kut) vond één van mijn grootste ergernissen plaats. Ik was net aan het lezen hoe vervelend anorexia is terwijl ik luisterde naar Fatboy Slim op m’n Ipod. Dat laatste is uiteraard niet waar, ik luisterde naar Booka Shade. Fatboy Slim staat al een tijdje niet meer op m’n Ipod. Dat artikel was in ieder geval hartstikke interessant en ik was lekker op weg totdat ik een vervelend deuntje door mijn eigen muziek heen hoorde. Mijn eerste reactie was dat ik mijn Ipod maar even wat harder zette, maar nog steeds hoorde ik er een vervelend deuntje doorheen spelen. Toen besloot ik om toch maar die pauzeknop in te drukken en heel sneaky de coupé te observeren om te achterhalen waar die klote muziek vandaan kwam. En klote muziek was het! Lollipop van Lil’ Wayne trok ik in Chersonnissos na een potje Kingsen (= het meest effectieve drankspelletje dat ik ooit heb meegemaakt) al bijna niet, kun je nagaan hoe zwaar ik het vanmiddag in die coupé had. Mijn zoektocht was al snel voorbij want naast me aan de andere kant van het gangpad zat de boosdoener. Volgens mij was het een Marokkaan, oordelend op zijn huidskleur en neusgrootte. Onderuit gezakt lag ‘ie te genieten van het blikkerige geluid dat uit z’n Nokia knalde. Knalde doet z’n lelijke Nokia trouwens teveel eer aan dus laat ik het bij klonk houden. Lil’ Wayne klonk dus nog steeds uit z’n telefoon. Lil’Wayne klonk uit de achterhaalde Nokia van een onderuitgezakte Marokkaan in een redelijk gevulde treincoupé. Voel je hem? Serieus, dat is toch wel één van de vervelendste dingen die je kunt doen. Ik weet gewoon dat iedereen in de coupé dat dacht. Ik moest er echt iets aan doen, maar wat kun je doen? Ik had het lef niet om het tegen hem te zeggen, dus ik moest het subtieler aanpakken. Ik pakte m’n Sony Ericsson en bladerde even door de playlist heen. Als iemand van Lil’ Wayne houdt, is het niet heel moeilijk om op mijn telefoon iets te vinden waar die persoon dan een hekel aan heeft. Ik besloot het op Bloc Party – Flux te gooien, gevolgd door het iets stevigere The Killers – For Reasons Unknown. Na het gelijkstellen van mijn volume aan die van mijn tegenstander (die grootgeneusde Marokkaan dus) was de psychologische strijd begonnen. Ik voelde me echt verschrikkelijk ongemakkelijk dus verborg me tegenover de andere mensen in de coupé achter het anorexia-artikel in de krant. Het was echt geen gehoor in de coupé en ik voelde de boze blikken onze kant op komen. Ik zou ze zo graag willen zeggen dat ik het uit principe deed en in een verschrikkelijke strijd zat, maar dan zou ik m’n punt niet maken tegenover die neus aan de andere kant van het gangpad. Halverwege mijn derde nummer (Maxïmo Park – Girls Who Play Guitar) werd het ineens stil tegenover me. Ik hoorde alleen nog maar mijn nummer en ik wist niet hoe snel ik hem uit moest zetten. Na een minuutje wachten wist ik het zeker: Ik had gewonnen. Onder het toezicht van een redelijk pissige Marokkaan stopte ik mijn telefoon weer terug in m’n broekzak om vervolgens weer over te gaan op die heerlijke oordopjes van me. Jammer dat Queen – We are the Champions niet op m’n Ipod staat

Tweet This Post

Het is echt moeilijk om steeds weer origineel uit de hoek te knallen hier. Vooral omdat deze week tot nu toe niet heel veel bloggenswaardige gebeurtenissen heeft gebracht. Toch vind ik dat ik sterk moet zijn en niet moet afhaken, ondanks dat ik dan zo af en toe tot dit niveau zak. Er zijn natuurlijk twee mogelijkheden. De eerste is iets te schrijven wat ik recentelijk heb meegemaakt en daar een grappige twist aan te geven. De tweede mogelijkheid is om gewoon iets totaal willekeurigs te pakken en daar een grappige twist aan te geven. Het komt er op neer dat je uiteindelijk altijd wel iets te melden zou moeten hebben… Hmm.

Ik ga denk ik toch maar voor de eerste optie. Ik moet hiervoor wel weer even terugvallen naar afgelopen weekend. En dan eigenlijk de spetterende afsluiter van het weekend: Mario Party 3 met m’n neefjes. Ik neem aan dat de meeste mensen die de moeite doen dit te lezen wel weten wat Mario Party inhoudt. Zo niet, Mario Party is ganzenborden, maar dan wel leuk en op een tv scherm. Om de zoveel tijd een minispelletje doen, waarbij het vaak voorkomt dat je als een idioot zo snel mogelijk op knoppen moet rammen om het spelletje te winnen. Ik speel dit spel altijd met twee neefjes, waardoor er een plek overblijft voor een vierde speler. Die vierde speler moet meedoen en is dus steeds weer een op ‘easy’ ingestelde computer. Waarom ik zoveel moeite doe voor een spel dat al in 2000 is uitgebracht op de Nintendo 64, komt doordat ik op dit moment even geen leuker spel kan bedenken. Zoals veel van jullie stiekem weten (hoop ik) ben ik een voorstander van oneerlijkheid en gewoon pure naaierigheid en laat dat nou juist de essentie van Mario Party zijn!

Het gevoel waarmee ik afgelopen zondag het flatje van m’n neefjes op de Duynroosstraat verliet was echt heerlijk. Bob en Nick (de twee neefjes dus) hebben sinds kort Mario Party 3 weten te bemachtigen en dat moest natuurlijk gevierd worden. Oeh, ik wijk nu heel even af omdat ik zojuist onderbewust een heel sterke woordspeling maakte. Mario Party -> gevierd… Damn! In ieder geval werd dat feestje dus zondagavond gevierd. Hoppaah, nog maar eentje! (feestje…) Het ‘ lekkere kastje’ was weer goed gevuld en de ongetwijfeld niet heel erg dure halve liter blikjes witbier stonden al klaar. We gingen maar even flink feesten. Het eerste rondje was echt geweldig, maar het tweede potje is de reden dat ik nu al veel te lang aan het typen ben. Ik denk dat God zich persoonlijk heeft bemoeid met dat potje, want wat een ongelooflijke ontknoping ontstond er. Ik was zooo ongelooflijk slecht aan het spelen! Een lichte depressie was nog nooit zo dichtbij geweest. Ik wilde zelfs op een gegeven moment bijna niet meer doorgaan. Natuurlijk zeg ik dat niet tegen mijn neefjes, die wel lekker bezig waren, maar ik denk het af en toe toch echt. Maar toen gebeurde het. Bob besloot het potje met vijf beurten te verlengen omdat het er toch wel heel erg veel op leek dat Nick zou gaan winnen. Alle oneerlijkheid zoals God die ooit heeft bedacht stapelde zich vervolgens op. Bob, degene die zo’n beetje alle minispelletjes wint, begon ineens wel erg hard te falen! Nick, die het hele potje al leider was, zag zijn eerste plek zelfs verdwijnen! En jawel, daar kwam ik! Ik gebruikte alle oneerlijkheid die God mij op dat moment schonk en gebruikte ook wat van mijn natuurlijke naai-eigenschap om iedereen voorbij te knallen. Daar stond het: Yoshi (ik dus ) is the Megastar!

Nog nooit heb ik zo enorm genoten van de ellende die letterlijk van Bob en Nick afdroop… Ongelooflijk!

Tweet This Post

Vrijdag was verschrikkelijk. Nouja, de hoofdpijn die ik tot in de middag had was verschrikkelijk. Ik ging echt kapot. Het had een voorbode kunnen zijn voor een weekendje op bed liggen, thee drinken en the O.C. kijken, maar dat was het dus mooi niet. Na die vier paracetamolletjes, de vieze Lidl meusli en die ene banaan leek het wel alsof de zon ineens begon te schijnen. Ik denk dat vooral die banaan me goed heeft gedaan! Het ging allemaal ineens een stuk beter. Hoewel er absoluut niet valt te teren op vieze Lidl meusli en een banaan, was het in dit geval het beste wat ik had kunnen doen. Er moest namelijk keihard gewokt worden! Wokken is de beste uitvinding ooit (na de Ipod en dat kleine duimknopje op m’n muis waarmee ik op internet heel snel een pagina terug kan). Ik heb het niet zo heel erg op Chinezen, maar Frankie de wokker van dat Noordzee-wok-gebeuren mag ik wel. Als je niet teveel nadenkt over het feit dat een behaarde, zwetende Chinees met vieze wonden op z’n onderarmen jouw gerechtje in vijf seconden in elkaar flanst, kun je wokken gewoon niet niet lekker vinden. Steeds als ik weer wok doe ik maar wat. Ik gooi de meest idiote dingen op m’n bord en kies vervolgens totaal random een sausje uit (tot 3 pepertjes heet, anders ga je gewoon dood). En wat je ook doet, het is lekker! Kan het genialer dan dat? Ik denk het niet

Vervolgens slapen, voetballen, patat eten, papa-opa-party, uitgaan met m’n zus, slapen, uitslapen, gamen, koffie drinken bij Jur, afhaalchinees halen en opeten en afsluiten met Mario Party 3 bij m’n neven. Ik heb al heel lang niet zo’n goed weekend gehad denk ik. Ik vind het eigenlijk helemaal niet prettig om op zo’n veel te positieve manier over mezelf te praten. Het lijkt teveel op interessant doen en als er iets is waar ik een hekel aan heb is dat het wel Een mooi moment om af te kappen en nu toch maar te gaan slapen, denk ik. Wauw, ik kan gelijk negatief afsluiten: Ik slaap tegenwoordig veel te weinig en kan al bijna met m’n tong m’n wallen aanraken! Of is dat een te geforceerde poging om grappig te zijn? Mooi, sluit ik alsnog negatief af

Truste!

Tweet This Post

Wat een hoofdpijn had ik vandaag zeg! Het is lang geleden dat ik ‘echte’ hoofdpijn heb gehad. Dus hoofdpijn waar overmatig bier gebruik niks mee te maken heeft. Gewoon hoofdpijn waar je niet van kan slapen en waarvan je geen flauw idee hebt waar ‘ie ineens vandaan is komen knallen. Zomaar zat ‘ie er! Natuurlijk is de eerste reactie dat het wel weggaat en dat het gewoon een geintje is. Ik kon er ook wel om lachen. Gewoon zoiets als: ”Jaaaa!!! Je dacht dat je van me af was he?! Dat ik nooit meer uit het niets op kom duiken om jou het leven zuur te maken! Nou, FUCK YOU! Hehe, geintje man! Ik ga wel weer!”. Dat is het eerste wat ik dus dacht. Maar toen ik naar bed ging en om 2 uur nog niet sliep omdat mijn hoofd vervelend deed werd het toch een ander verhaal. Om 8 uur ging die klote wekker weer (per ongeluk dat ziekelijke metal nummer nog ingesteld…) en die hoofdpijn vond het allemaal wel prima. Hij zat volgens mij lekker. Een paar snooze-jes zijn bij deze ook absoluut niet de cure tegen hoofdpijn. Ik denk dat hoofdpijn vooral gevoed wordt door de snooze-functie op iedere wekker. Het werd alleen maar erger! Gadverdamme wat kut! Wat moet je dan? Ik heb m’n hoorcollege maar geskipt en ook het wellichte bezoek aan het casino maar gecancelled. Keihard geprobeerd door te slapen, maar dat gaat dan ook gewoon niet! Het werd tijd voor maatregelen. Chocolade cruesli, een banaan en vier paracetamolletjes moesten die klootzak dan maar aanpakken. En ik moet zeggen, het is me gelukt. Het was een lange strijd, maar hij is weggerend! Eindelijk! Een leven zonder hoofdpijn is echt heerlijk!

Tweet This Post

Ja, het was wel weer gezellig in Delft. Voetballen, spaghetti eten, film kijken, een muis zien lopen op de afzuigkap van de stereotype studentenkeuken en ruzie maken met provocerende, vijftienjarige, te-strakke-nike-petjes-dragende, broek in de sokken hebbende, beugeldragende en gewoon irritante jongetjes zijn gewoon een heleboel coole dingen voor op een maandag. Hoewel die laatste natuurlijk stiekem best wel sarcastisch bedoeld is. De één na laatste misschien ook wel…

Na die overvolle maandag was het vandaag tijd voor wat serieus huiswerk, iets waar ik nog steeds moeite mee heb. Het was weer echt bikkelen om mezelf er toe te zetten. Na twee samenvattingen van twee behoorlijk smerig ingewikkelde wetenschappelijke teksten was het nu tijd om niet één, maar twee smerig ingewikkelde wetenschappelijke teksten samen te vatten in één stukje. Ik heb net van zeven tot tien zitten zwoegen achter m’n pc en weet niet of de spierpijn in mijn rug, armen, buik, nek, kont en benen van het typen of van het voetballen van gisteren komt. Ik was op een gegeven moment zo opgegaan in m’n teksten dat ik me niet eens meer kon herinneren vanaf hoe laat die beker (?) met ijsthee al op m’n bureau stond. En waarom stonden er in godsnaam kruidnootjes naast een beker met ijsthee? Kruidnootjes eet ik toch echt liever met warme thee… Ah! Het was natuurlijk warme thee Verklaart ook gelijk die beker waar het in zat.

Nee, ik ben echt te moe en te scheel (van het kijken naar m’n computerscherm, duhh!) om nog verder te gaan. Ik denk dat ik maar even een nummertje van Soil als wekker instel om me morgen om kwart over zes wakker te schreeuwen. “I will Stone you, Stone you, my little Halooooo!!!!” Ochtendhumeurtje, anyone?

Truste!

Tweet This Post

Het was echt wel tof om tijdens Sail te werken. Ik deed gezellig mee in de catering op verschillende schepen, waarvan sommige zelfs varend. Ondanks dat het weer toen misschien nog wel mislukter was dan op dit moment, was het best wel tof om in een Hardy’s polo’tje rond te hobbelen over de grootste zeilschepen ooit. Het varen op de laatste dag was denk ik wel het hoogtepunt. Een dienblad volle glazen wijn serveren is normaal al verschrikkelijk, kun je nagaan hoe bezweet mijn bilnaad was toen ik serveerde met windkracht 7 op een driemaster Ik heb uiteindelijk helemaal niks kapot laten vallen en alleen daarom vind ik dat ik wel een extra premie heb verdiend. Niet dat ik dat krijg, maar dat is natuurlijk iets anders dan hem verdienen.

Iets minder tof vind ik de doorgezakte voeten die ik heb overgehouden aan die vier daagjes Sail. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in groep zes zo extreem hard heb gelachen (met Thierry) om een spreekbeurt van ene Joanne (Djo-Ennnnn) over steunzolen… Ik moet er eigenlijk nog steeds heel hard om lachen. Niet omdat het een suf onderwerp is, hoewel het best wel een suf onderwerp is, maar vooral de combinatie van een redelijk suf onderwerp en een obesitieus meisje (obesitieus is geen bestaand woord maar klinkt toffer dan vadsig). Doorgezakte voeten… wat een bullshit! Maar zoals bijna altijd straft God (in dit geval ietsje minder) meteen. Ik heb zowaar een afspraak moeten maken bij een ‘podotherapeut’. Zelfs Word herkent dat woord niet! In ieder geval loop ik nu met echte steunzolen en kan ik niet anders dan te zeggen dat die dingen echt heel gay zijn, maar wel achterlijk lekker lopen! Nu maar hopen dat de gevoelloze grote teen wegens een afgeknelde zenuw door deze zooltjes binnenkort weer wat gevoeliger wordt!

Nog even snel wat anders. Ik moest gisteren werken tijdens de voorstelling ‘Fame’ met daarin de enige echte Jim Bakkum. Wat ik persoonlijk wel erg grappig vind is dat ik regelmatig hoor dat ik op Jim Bakkum lijk! Iets waar ik het natuurlijk volledig mee eens ben… oordeel zelf maar

             versus              

Later!

Tweet This Post