Jij gaat hier naar luisteren en niet verder komen dan 42 seconden. Zo zie je maar.

Iets met smaak en twisten.

Tweet This Post

Nat

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nu precies moet doen. Hard lachen of keihard lachen, ik twijfel nog. Het gebeurde in ieder geval vanochtend in Utrecht.

Ik heb echt verschrikkelijk veel moeite met wakker worden. Of nee, het wakker worden is niet eens zo heel moeilijk, vooral het uit bed stappen is voor mij een uitdaging.  Ik vraag mij nog steeds af welke gestoorde klootzak de ‘snooze’-functie voor wekkers heef t bedacht en misschien meer nog welke organisatie er voor heeft gezorgd dat elke wekker die functie bevat. Begrijpt niemand dan dat we allemaal kapot gemaakt worden door die ene kutfunctie? Negen minuutjes langer slapen zorgt er echt niet voor dat je ineens wél blij bent en juichend je bed uit springt. Voor zover ik weet zijn die negen minuten vooral goed voor wat extra donkerblauw onder de oogjes en een humeur waar je je reet nog niet mee wil afvegen. Vandaag vond deze mentale slachtpartij voor mij al om 05:00 uur plaats (wat voor iemand die al moeite heeft met een ‘wekkertje tien’ echt héél vroeg is) en moest er gewerkt worden. Zoals eerder vermeld sta ik ingeschreven bij een uitzendbureau. Vandaag was het tijd voor het eerste suffe klusje. Ik werd op Utrecht Centraal verwacht om tijdschriften uit te delen. Tijdschriften uitdelen, heerlijk!

En daar ging ik. Ik mocht vrouwen verblijden met de Viva van vorige week. Ik mocht ze natuurlijk ook aan mannen geven, maar verder dan twee daklozen en een Turk ben ik wat dat betreft niet gekomen. Ik vond het vooral mooi om te zien hoe blij ik vrouwen maakte met dat oude blaadje. Je maakt die vreselijke maandagochtend, het onvermijdelijke begin van weer een week ellende, toch wat draaglijker voor die hardwerkende vrouwen. Mijn locatie was ook erg tactisch, moet ik zeggen. Onderaan een roltrap richting de stadsbussen. Halverwege de tocht naar beneden zag ik dan ook bij een heleboel vrouwen voorzichtig een glimlach verschijnen na het zien van mijn onweerstaanbare stapel leesvoer. Ingehuurd om vrouwen blij te maken dacht ik mijn ochtendje wel door te komen. Totdat er ineens een wat norse man voor mij kwam staan. “Kan ik u verblijden met een Viva, meneer?” vroeg ik, gevolgd door een vrij homofiele glimlach. Je weet het natuurlijk maar nooit, misschien trekt deze man zich thuis wel stiekem af op ingezonden vragen over vreemde uitslag rond het vrouwelijke geslachtsdeel. Zoals verwacht hoefde de man geen Viva van mij. Het enige wat de man wilde weten was of ik wel een vergunning had. Ik moest lachen. In tegenstelling tot de vrouwen triggerde mijn stapel weekblaadjes bij deze man een gevoel van woede. Om zijn vraag kracht bij te zetten flapte de meneer zelfs nog een mooie, glimmende politiebadge uit zijn broekzak, zoals je dat in films ook altijd ziet. Het bleek om een zogeheten BOA te gaan, een ambtenaar die als taak heeft mensen te vragen naar vergunningen. Lekker dan. Er was geen vergunning voor handen en dus mochten we verslagen afdruipen. De man liep verder en bleef nog even heel stiekem om het hoekje staan om er zeker van te zijn dat we wel echt weggingen. Mijn eerste ochtendje werk zat er op en sloeg werkelijk als een kut op een stoeprand.

Ik wil de man dan ook hartelijk bedanken voor zijn nobele optreden. Ook wil ik graag de groetjes doen aan zijn vrouw en haar zwarte dildo.

16 november 2009 op de VernieuwdeRonaldGoeman.Wordpress.com

Tweet This Post

Ik ga natuurlijk niet ongehinderd losbranden over wat ik daar al dan niet heb uitgespookt. Ik ga het anders doen. Als irritante wijsneus wil ik hier even mijn mening geven over iets. Het is geen poging mezelf te profileren als een expert op een bepaald vlak, daar ben ik veel te bescheiden en knap voor. Wel wil ik mezelf hier profileren als éénentwintigjarige student die ruim een week in New York heeft rondgelopen en nu de indruk heeft dat hij daardoor een stevig onderbouwde mening kan neerknallen op zijn eigen website. De Brooklynbridge was mooi.

Niemand (die dit leest) kan zeggen dat hij/zij niks heeft meegekregen over het nonnieuws betreffende een publiek optreden in New York komende september van een blondrechtse man, die in Nederland de boel een beetje zit te gedogen. En mocht je toch zeggen dat je het voor elkaar hebt gekregen deze belachelijke headline te missen, Empire State Building was mooi en hoog.

In New York zijn negen jaar geleden twee hoge gebouwen neergeploft door een aanslag. Op de plek waar dat gebeurde ligt nu een bouwput van jewelste en wordt door een behoorlijke hoeveelheid bouwvakkers dag in dag uit keihard gebikkeld. Er moet een nieuw hoog gebouw komen, dus die bouwvakkers zijn de komende tijd nog wel even zoet. Ze zagen er in ieder geval druk uit. Als je na het schieten van wat fotootjes bij Ground Zero  vervolgens een straat oversteekt, een straat uitloopt, linksaf slaat, een stuk loopt, nog een straat oversteekt, een tweede stuk loopt, een flesje water koopt aangezien het best heet is, een volgende straat oversteekt en naar links afbuigt, dan kom je voor een leegstaand pand terecht en ben je ruim tien minuten verder. Mooi gezicht, al die gele taxi’s overal.

Dat lege gebouw is zo’n tien jaar geleden opgekocht door een organisatie die zich inzet voor het wel en wee van moslims in westerse landen (in dit geval de stad New York). De grote man achter die organisatie is Imaan Feisal Abdul Rauf. Een gelovig man die zich hardmaakt voor een wereld waarin mensen met verschillende religies vredig met elkaar omgaan. Amerika is wat dat betreft het perfecte land, aangezien geen land ter wereld zo divers is qua bevolking en religie als Amerika. Het Vrijheidsbeeld was mooi, maar ik had hem groter verwacht.

Rauf’s meest recente plan is het ontwikkelen van een cultureel centrum, specifiek gericht op moslims. Een cultureel centrum waar mensen heen kunnen om te ontspannen door te sporten in de sportzaal, te zwemmen in het zwembad, te lunchen in het restaurant of te bidden in de gebedsruimte. Niet moslims zijn ook meer dan welkom, iedereen is er namelijk welkom. Central Park was indrukwekkend.

De mensen die in New York wonen en leven komen oorspronkelijk uit alle hoeken en gaten van de wereld vandaan. New York is waarschijnlijk de meest multiculturele stad ter wereld en het toppunt van religieuze vrijheid. In New York mag iedereen zich helemaal rot geloven in waar men zich het prettigst bij voelt. Geloof je helemaal de pleuris, maar drink alsjeblieft wel met mate en let op het aantal calorieën in het eten  dat je naar binnen harkt, zou de slogan van New York in het Nederlands kunnen zijn. Hij is natuurlijk niet heel pakkend, maar de strekking lijkt me duidelijk. Ook Coney Island was bijzonder.

In Nederland zijn we geneigd te denken dat we een groot en machtig land zijn. Iedereen kent Nederland en wij kennen iedereen. En laat dat nou mooi onzin zijn! Natuurlijk is de kans groot dat als je tijdens je vakantie op een Spaans strand aan de praat raakt met een willekeurig persoon, die persoon Nederland kent. Amsterdam, weed, yeah! Maar ga iets verder op reis en het valt akelig tegen hoe bekend Nederland is. “Nederland? Ligt dat niet rechts van Denemarken?”. Denk dus vooral niet dat mensen in Amerika, New York in het bijzonder, zich ook maar het allerkleinste beetje druk maken over wat politieke clowns in dat gehucht Holland vinden van het bouwen van een Moskee op de bouwput van ’s werelds grootste terroristische aanslag aller tijden. Chinatown stonk, maar was wel mooi om te zien.

Ik hoop dat ik zo duidelijk genoeg ben en enige nuance de wereld in heb gebracht. Laten we ons in Nederland vooral niet druk maken over het al dan niet plaatsen van een zogenaamde ‘moskee’ in een stad die eeuwen geleden al afscheid heeft genomen van onze betweterigheid. Ik denk dat we beter even goed kunnen nadenken over het feit dat een extreem rechtse Limbo met racistische uitingen en populistisch gedrag door anderhalf miljoen mensen wordt gesteund. Dàt is iets waar we ons zorgen over zouden moeten maken.

De koffie was er wat slap, maar de absurde hoeveelheid en lage prijs compenseerden dat ruimschoots.

Tweet This Post

Tweet This Post

Het mooie van leven in een grot is dat je artistieke creativiteit tot oneindige proporties groeit; je ziet wegens het gebrek aan licht namelijk nooit precies wat je creëert en zo doemen de meest prachtige creaties op in je persoonlijke verbeeldingsveld. Je wilt een mooie vlinder tekenen? Pak een krijtje, zet er drie nonchalante strepen mee op de muur en creëer zo een prachtig wegfladderende Koningenpage mèt paarse befjes op beide vleugels. In een met felle tl-buizen verlichte kamer krijg je dat echt niet voor elkaar.

Helaas heeft leven in een grot, ondanks de harde tepels en paarse vlinders, ook zijn negatieve kanten. Zo is het hebben van sociaal contact met mensen buiten de grot erg veeleisend en lastig. Het kan wel, maar de moeite die er voor moet worden gedaan is gewoon vele malen groter dan normaal. Oriëntatie is daarbij één van de grootste boosdoeners. Je moet constant op zoek gaan naar oriëntatiepunten in de grot om zo ergens te komen. Herkenningspunten zijn er niet, dus leven in een grot is als leven met de ziekte van Korsakov. Je herkent geen vaste patronen en het is dus steeds weer alsof je alles voor het eerst doet. Ik heb geprobeerd de verschillende stalagtieten namen te geven om zo een herkenbare route te creëren, maar het vervelende aan die stalagtieten is dat ze nogal schuchter zijn. Zo hangt stalagtiet Miep het ene moment stoer naar de grond te wijzen, het andere moment is ze nergens te bekennen omdat ze zich zogenaamd schaamt voor die twee hangende druppels aan haar botte punt. En dan kun je weer van vooraf aan beginnen met oriënteren. Lukt het je om je door dat moeizame proces te werken, dan komt nog het communicatieproces. Steeds maar weer uitleggen waarom je zo wit bent en een vreemd amoniakachtig aroma om je heen hebt hangen, voordat je tot je punt kunt komen gaat ook na verloop van tijd gewoon tegenstaan.

Zo is het leven in een grot zwaar. Het is hard werken. Zo nu en dan is het (met mate) genieten, maar vooral een continue overlevingsstrijd. Je bent constant bezig met aanpassen. Het inschatten van situaties en er zo effectief mogelijk mee omgaan. Het moge duidelijk zijn:  Ik woon liever niet in een grot.

Mag ik dan nu alstublieft mijn internetverbinding terug?

Tweet This Post

Hier wederom een recensie van mijn hand. Een recensie over een film. Een kutfilm, zoals zal blijken uit de tekst. Veel plezier. En blijf vooral langskomen.

Sfeervolle verhaalloosheid

 Onverharde wegen, rondrennende kinderen en schreeuwende mannen. Het zijn typische taferelen die kenmerkend zijn voor kleine Italiaanse dorpjes. Italianen ogen in hun dagelijks doen en laten nogal chaotisch. Een beeld dat Giuseppe Tornatore treffend in beeld brengt met zijn miljoenenproductie ‘Baarìa’. Zo treffend zelfs, dat het verhaal in dezelfde film er behoorlijk onder lijdt. Prachtige beelden van nog prachtiger landschap, mooie muziek en zeer puike acteerprestaties brengen daar helaas geen verandering in. 

Het verhaal, voor zover daar sprake van is in de film, begint en eindigt in het kleine dorpje Bagheria op het Italiaanse eiland Sicilië. In de film worden drie generaties van de familie Torrenuova gevolgd. Een onder armoede gebukt gaande Italiaanse familie, waar verder niet zo heel veel mee aan de hand is. Dat is dan ook meteen het grootste minpunt aan de film Baarìa: Een doodgewone familie wordt in beeld gebracht zonder dat er daadwerkelijk iets gebeurt. De film krijgt zo al gauw het karakter van een veredelde documentaire over hoe het leven er aan toe gaat in een pittoresk, Italiaans dorpje.

Het is begrijpelijk dat auteur en regisseur Giuseppe Tornatore het dorpje Bagheria (uitgesproken en geschreven als Baarìa in lokaal dialect) zo mooi mogelijk wil neerzetten, aangezien hij er geboren en getogen is. Het is hem dan ook ontzettend goed gelukt zijn dorpje mooi neer te zetten. De decors in de film zijn prachtig en stralen authenticiteit uit. Vooral het bruine filter dat op de beelden is aangebracht draagt daar aan bij. De geur van olijfolie en verse pasta zijn haast ruikbaar bij de beelden van het Italiaanse stadje zoals dat er zo’n zestig jaar geleden bij moet hebben gelegen. Het is een genot om een jonge Peppino Torrenuova midden op straat een koe te zien melken, terwijl om hem heen moeders de was staan op te hangen zoals alleen Italiaanse nonna’s dat kunnen. Het zijn beelden die in een documentaire over de stad Bagheria niet zouden misstaan.

Baarìa is echter geen documentaire. Baarìa is een film waarin een het leven van één familie centraal staat. Belangrijkste persoon daarbij is Peppino Torrenuova, grotendeels gespeeld door rijzende Italiaanse ster Francesco Scianna. Te zien is hoe Peppino zorgeloos opgroeit in een dan nog ouderwets en kleinschalig Bagheria. Hij rent als jongetje over de straten, steelt met vriendjes vruchten, melkt een koe en speelt met zijn tol. Deze alledaagse zaken worden in beeld gebracht en lijken verder geen enkel doel te hebben buiten het creëren van sfeer. Als iets later in de film Peppino wat ouder is, valt (vluchtig) te zien hoe hij zijn grote liefde ontmoet, hoe hij bekeert tot het communisme en hoe hij een politieke carrière ambieert. Wederom alledaagse zaken die de film doen voortkabbelen als een heuse documentaire. De film hangt samen van gebeurtenissen die wellicht aantonen hoe het leven door de jaren heen verandert, maar die verder niet tot spannende momenten leiden.

De film wekt, ondanks zijn 163 minuten, een ietwat gehaaste indruk. En dat is bijzonder te noemen. Het lijkt alsof Giuseppe Tornatore de hele wereld wil laten zien hoe mooi zijn geboorteplaats is en zich daarbij flink vergaloppeerd. Het idee om aan de hand van één familie in beeld te brengen hoe het dorpje Bagheria uitgroeit tot een heuse stad, is erg ambitieus en slim. De uitwerking van het idee is echter minder slim. Tornatore probeert zoveel mogelijk te laten zien van het dorpje, zonder daarbij de familie Torrenuova naar de achtergrond te schuiven. Het resultaat bestaat uit veel gehaaste shots van gehaaste gebeurtenissen die als los zand bij elkaar lijken te hangen. Het ene moment loopt het gehele dorp in een optocht door de straten van Bagheria, het andere moment staat Peppino met een grote groep communisten arbeid te verrichten op de velden naast het dorpje. Dan is weer te zien hoe zijn dochtertje in een klaslokaal vertelt dat haar vader werkloos is. Het zijn allemaal onduidelijke overgangen die typerend zijn voor de verhaalloosheid van de film.

Die verhaalloosheid in de film heeft tot gevolg dat de zeer puike acteerprestaties nogal wegvallen. Italiaans ex-model en lust voor het oog Margareth Madé zet bijvoorbeeld de vrouw van Peppino voortreffelijk neer. Het temperament waarmee veel Italiaanse vrouwen gezegend zijn spat door haar opgefokte acteerwerk bijkans van het scherm af. Wederom een bijdrage aan het creëren van veel sfeer, maar verder niks toevoegend aan het verhaal. Ze is boos op Peppino, maar wat maakt het eigenlijk uit?

Hetzelfde geldt voor de stervende vader van Peppino, gespeeld door Gaetano Aronica. Hij ligt op zijn sterfbed en vraagt naar Peppino, Peppino komt iets later de kamer binnen en de vader sterft. Het zou een aangrijpende scène kunnen zijn als er sprake is van een sterk verhaal. Een verhaal waarin een emotionele band wordt ontwikkeld met verschillende familieleden, zodat het de kijker daadwerkelijk raakt als er iets dramatisch gebeurt met één van de familieleden. In deze film is dat niet het geval, omdat er te gehaast door gebeurtenissen heen wordt gejaagd. Steeds als een emotioneel moment lijkt aan te breken, wordt dit direct afgekapt door een misplaatste grap. Een grap in de vorm van een de gehele film terugkerende man die dollars verkoopt. Of erger nog: Een complete familie die uit het niets aan de stervende vader Torrenuova vraagt of hij de groeten wil doen aan allerlei eerder gestorven bekenden. Zo wordt ieder greintje emotie zorgvuldig de nek omgedraaid en is er nooit sprake van enige emotionele binding met de personages.

Het is Giuseppe Tornatore uitermate goed gelukt zijn geliefde geboorteplaats neer te zetten als pittoresk, Italiaans dorpje. Het is de acteurs goed gelukt dat beeld alleen maar te versterken en de muziek daarbij is van hoog niveau. Het ontbreekt de film echter aan een goed uitgewerkt verhaal, waardoor de 163 minuten die het kost om de film te zien aanvoelen als een oneindigheid.

Tweet This Post

 Het begon allemaal heel onschuldig. Hoewel onschuldig misschien niet het juiste woord is. Het was vanaf het begin al gewoon erg vervelend. Het feit dat er toen nog niet veel hinder van ondervonden werd maakt het allemaal wat onschuldiger, maar er was wel degelijk sprake van een probleem. Constatering van zulk soort problemen is vaak een eerste stap in een slopende reeks van vervelende gebeurtenissen. Het probleem waar over gesproken wordt kan zo enorm worden opgeblazen met als gevolg dat het probleem enorm uit de hand loopt. En zo heeft het dus kunnen gebeuren dat er nu sprake is van een uit de hand gelopen probleem.

 Er was een periode dat in huize Goeman alle bezittingen daadwerkelijk enkel en alleen in bezit waren van personen met de naam Goeman. Zoals het idealiter hoort. Dat ging zo ook een tijdje goed, maar er zijn altijd gasten van buiten die weleens gebruik maken van diezelfde bezittingen. Dat maakt niet uit en gaat vaak onder goed contact en met toestemming. Het houdt je scherp en je krijgt er vaak nog wat voor terug ook. Zo worden beide partijen er beter van en is er dus in principe niks aan de hand.

 Het kan echter ook gebeuren dat er gebruik gemaakt wordt van de bezittingen zonder dat daar toestemming voor is gevraagd en, erger nog, zonder dat daar een tegenprestatie voor wordt geleverd. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

 Het gevolg is dat er een enorme tegenstelling ontstaat tussen twee partijen. Zo raken de eigenaren van huize Goeman gefrustreerd en kwaad, wat weer resulteert in een afname in de leefbaarheid voor de ongewenste gasten.

 Die tegenstellingen zijn nu zelfs op een punt dat er vanaf de Goemankant gesproken wordt over een heuse ‘vermuizivering’ van huize Goeman en dat er met drastischer maatregelen wordt opgetreden. Betrapt een Goeman je alleen al op aanwezigheid, dan is het over. Dan word je zonder pardon het huis uitgezet, als je de onderschepping al overleefd. Het logische gevolg vanaf de muizenkant is dat zij zich hiervan bewust worden en zich verenigen in deze strijd tegen de gemene, onredelijke Goeman.

 Zo heeft het conflict ondertussen flink kunnen escaleren en lijkt er voorlopig geen einde aan te komen. Met een Goeman die zich steeds radicaler opstelt om van die zogenaamde ‘criminele muizen’ af te komen en daarin steeds verder gaat in zijn vaak onproportioneel provocerende uitspraken en daden, en met een groepering muizen die zich steeds meer gaat afzetten tegen deze harde hand, nemen de spanningen alleen maar toe. Het huis lijdt er flink onder en de onderlinge omgang met elkaar wordt er ook niet gezelliger op.

 En dat is dus het probleem.

Tweet This Post

Na haar nek en pols te hebben onder gespoten met een overdosis Chanel eau de Parfum nummertje vijf werd besloten dat de tijd rijp was om van huis te gaan. Met de taxi op weg naar hartje Amsterdam om daar met haar twee vriendinnen de rest van de groep te ontmoeten. Ze hadden er allemaal enorm veel zin in en het taxiritje kon ze niet snel genoeg gaan. De combinatie van verschillende fijne geurtjes ontging ook zeker de chauffeur niet en hij deed dan ook zijn uiterste best zo goed mogelijk over te komen als bordenwasser. Linker arm uit het raam en met rechts aan het stuur draaien alsof het een delfts blauw antieken maaltijdbord betrof. Schoner zou het denkbeeldige bord nooit worden, dat stond vast. Aangekomen op de bestemming werd de dames in een heuse poging tot het maken van nog meer indruk door de taxichauffeur een fikse korting aangeboden. De enthousiaste meiden waardeerden het, maar wisten niet hoe snel ze zich naar de aangemeerde sloep moesten begeven. Hun vrienden stonden al klaar en de muziek al te hard. Wat een avond zou het worden!

Een klein half uurtje later waren ze onderweg en vloeiden de met alcohol doorspekte drankjes rijkelijk. De angst dat er op een varende sloep niet gedanst kon worden bleek al gauw ongegrond en ondanks het klotsen van golven werd er vrij stabiel gedanst. Dat leek na de nodige glazen prosecco alleen maar beter te gaan. Met een mannetje of twaalf vaarden ze door de grachten van Amsterdam. Nu al de beste avond van haar leven, zo leek het. Ook haar vriendinnen beaamden dit. Zo maak je avonden niet vaak mee. Eerdere Koninginnennachten waren leuk, maar deze leek nu al vele malen leuker. Het was ook zo druk op de straten waar ze langs vaarden. Overal was wel iets te doen, zoals dat gaat in nachten voor Koninginnedag. De feestvierende mensen op de kaden konden dan ook niet om het feestvierende groepje in de sloep heen. Ze straalden plezier uit. Oprechte blijheid.

Het weer was tot dan toe ook prima geweest. Licht bewolkt met een gemiddelde temperatuur van rond de tien graden. Niet extreem warm, maar voor deze tijd van het jaar in Nederland prima. Waren de uitgaansavonden maar vaker zo leuk als nu, heeft ze op dat moment gedacht. Totdat de sloep het bewuste bruggetje bij het Koningsplein bereikte. Het tot dan toe zo geslaagde avondje onderging helaas een ietwat onverwachte wending.

Tijdens een vrij complimenteus gesprek met één van de jongens die ook aan boord stond te feesten, bereikte de sloep wederom een bruggetje dat moest worden gepasseerd. Ze passeerden er wel meer en het viel haar eigenlijk niet eens op dat het weer eventjes donker was. Aan het einde van de brug werd haar aandacht echter afgeleid van de aantrekkelijke jongen waaraan ze net vertelde dat ze haar Uggs vorige week per ongeluk in een regenbui had gedragen en ze nu dus net zo goed weg kon gooien. Ze voelde namelijk druppels op haar hoofd en schouders terecht komen. Behoorlijk dikke druppels en op een vreemde manier nogal warme. “Hè bah, is het toch gaan regenen!’ was begrijpelijkerwijs het eerste dat in haar naar boven kwam. Maar het regende helemaal niet. Een blik omhoog bezorgde haar vervolgens dan ook een ijzingwekkend gevoel, een gevoel waar zelfs de warmte van de neerkletterende druppels haar niet tegen kon beschermen.

Een zijn geslachtsdeel met twee handen vasthoudende, zeer geschokte jongeman keek haar vanaf het bruggetje recht in haar ogen aan.

Tweet This Post

Eens in de zoveel tijd komt er muziek voorbij gevlogen waarvan je weet dat het bovengemiddeld goed is. Ik hoor dan een nummer, vind het een lekker nummer, luister het nummer nog eens, luister andere dingen, luister datzelfde nummer een tijd later weer en realiseer me dat het een fucking goed nummer is. In dit geval gaat het om het nummer ‘Odds and Evens’ van de uit Londen afkomstige band The High Wire. Na mijn acceptatie van My Bloody Valentine en het inzicht dat ’shoegaze’ echt volledig mijn ‘ding’ is, kan ik met een gerust hart zeggen dat The High Wire mijn favoriete band van het moment is. Ik begrijp dat de vorige zin vergelijkbaar is met een zin als ‘De besnorde tuinboer deed zijn pot in de Peruaanse heggeschaar met mosterd’, of  ’Drinken van zand in een vieze plant met een autostuur in rechts’. Nogal onduidelijk dus. Om daar verandering in te brengen kan ik zeggen dat ’shoegaze’ een muziekvorm is die het best te beschrijven is als mooie, zweverige en vooral dromerige gitaarmuziek. Een geluidsmuur opgebouwd door meerdere lagen gitaar over elkaar heen, een melodieuze (vrouwen-)stem en een lekkere drummachine op de achtegrond. Het is lastige muziek, maar extreem mooi als je doorhebt hoe je er naar moet luisteren. En dan bedoel ik niet dat je met een roze tutu aan en een ananas in je linkerhand naar de muziek luisteren. Gewoon luisteren naar de muziek en realiseren dat het mooier is dan alles wat je eerder in je leven hebt gehoord. Fuck al die klassieke onzin waarvan je denkt dat het mooi is, shoegaze is mooier. My Bloody Valentine zijn shoegaze goden. Wat Kane voor smerige-, schijt- en vooral baggermuziek is, is My Bloody Valentine voor shoegaze. Ze zijn er de beste in.

En dan die ene band met dat nummer dus. Ik kwam het tegen en werd verliefd. Dit is echt muziek zoals ik muziek wil horen. Ik heb dagenlang op de myspace van het bandje naar vijf nummers van ze geluisterd. Nooit gingen ze vervelen. Na verloop van tijd realiseerde ik dat ik een cd van ze moest hebben. De zoektocht begint dan uiteraard op Bol.com, maar helaas kon ik daar niet hun eerste volwaardige cd aanschaffen. Talloze bezoekjes aan de Fame in Amsterdam en de Sounds in Haarlem hielpen mij ook niet aan een aanschaf. ‘Hoe moeilijk kan het in godsnaam zijn een cdtje te vinden?!’, dacht ik dan ook na verloop van zoeken. Gelukkig kwam daar Londen, het oord waar de vier helden hun muziek maken, opnemen en gewoon fatsoenlijk verkopen. Heerlijk was het om in een redelijk grote multimedia zaak een heel fucking schap vol te zien met het album waar ik zo hartstochtelijk naar smachtte. En dan ook nog eens een stickertje erop met daarop een bedrag van 14 pond. Of dat veel goedkoper is dan hier in euro’s zou ik niet eens weten, maar kom op! Het lijkt in ieder geval lekker goedkoop. Nu ben ik weer thuis. Ik heb het cdtje ondertussen van een aantal stevige luisterbeurten voorzien, met in mijn achterhoofd dat strenge doch rechtvaardige beoordelingsmechanisme dat ik ook gebruik voor het beoordelen van te kleine toiletten, te zachte toiletpapierrollen en volslagen idiote toneelstukken met groene borsten. Ik kan nu dan ook oprecht stellen dat ik het cdtje officieel wil nomineren voor album van het jaar. Officieel voor zover iets in mijn leven dan ook maar een beetje officieel is. Dit is goede muziek.

Deze hele lap tekst is natuurlijk stiekem bedoeld als excuus om hier eindelijk weer eens een muziekje neer te pleuren. Het nummertje ‘Odds and Evens’, zoals je begrijpt. Zie hem overigens niet als de nummer één in mijn onafgemaakte top tien. Die onafgemaakte top tien wil ik graag onafgemaakt houden.

‘Odds and Evens’, dus nu. Luister ernaar. Vind het gerust kut. Maar onthoudt wel dat ik op mijn beurt musicals kut vind.

Tweet This Post

Jawel, dus.

Tot mijn grote spijt (ik heb echt geprobeerd niet te lachen en het hele stuk bedenkelijk te kijken) moet ik toegeven dat ik het op z’n minst vermakelijk vond om toeschouwer te zijn van ’s werelds meest zoetsappige musical aller tijden. In een nogal vreemde opwelling besloot ik zaterdagnacht tijdens een avondje noeste arbeid in Helders enige theater dat ik mijn oma mee moest nemen naar een musical. Ik denk dat de twee dronken bezoeksters mij die zaterdagnacht hebben overgehaald na het inleveren van hun jassennummertjes (twee jassen waarvan één met zo’n elastieken schijtlus). “Jahaaaaa, je MOET er echt HEEENNN!! Je werkt hierr toch, kun je dan niet gewoon heengaan, voor gratis?”, gevolgd door “Jim is zooo leukkk! En die vent, die die dikke vrouw speelt, hoe heet die vent eigenlijk? Die is ook goedddddd johhh! JA, je moet gewoon! Ga er gewoon heenn! Je werkt hier toch!”. Hoe kun je zoiets weerstaan? Die twee dertigsters hadden blijkbaar de avond van hun leven gehad en wisten dat op weergaloze wijze over te brengen op een zuurpruim als ik. Een musicalhater in hart en nieren. Alcohol, potverdikkeme!

Voordat ik het wist was het geregeld. Rij vijf, in het midden. Daar mochten we plaats gaan nemen de volgende avond. Rij vijf, wat bij deze musical neerkomt op rij drie, aangezien er een orkestbak voor het podium is geïnstalleerd. Een orkestbak met muzikanten die een tijdje terug een jaren ‘60 cadillac met hun hoofden hebben mogen opvangen. Iets waar je dan stiekem toch weer op hoopt. Zo’n auto, aangestuurd door een golfwagenmotor, die dan besluit geen rekening te houden met het einde van het podium en gewoon vol die orkestbak in duikt. Paniek alom, gillende mensen, bloed en zo. Ik zag het wel gebeuren. Rij vijf dus. In het midden. Bij een musical. Zie je het voor je?

Daar zit je dan. Bij de musical ‘Hairspray’. Een roze combinatie tussen High School Musical en Grease met een vleugje Amerikaans racisme. Het beeld dat ik heb van musicals, zoals in de eerste paragraaf beschreven, dat beeld, werd op alle vlakken bevestigd. Maar ondanks dus die rondhupsende homodansers, zoals je ze op een gemiddelde zaterdagavond op rtl4 ook ziet rond stuiteren terwijl dat dertien-in-een-dozijn-doosje van achttien met haar ogen dicht ‘Im so excited’ in een microfoon staat te brullen (daarbij de microfoon met vier vingers vasthoudend, omdat met het pinkje naar de lampen boven het podium wordt gewezen), vond ik het leuk. Er zat humor in.

Ik wil er verder niet nog meer woorden vuil aan maken. Het was gezellig en ik vond een musical leuk. Vooral dat laatste is in mijn ogen het vermelden hier waard. Want het feit dat ik dat vind, kun je vergelijken met een geblondeerde Limburger in de Tweede Kamer die zegt dat zijn hondje Fatima heet en zijn favoriete vakantiebestemming Turkije is. Het wil overigens niet zeggen dat ik vaker naar een musical ga.

Het was eenmalig leuk.

Tweet This Post