In een grot wonen kan leuk zijn. Het is er altijd fris, koud zelfs. Dat werkt met zomerse temperaturen buiten de grot van rond de dertig graden heerlijk verkoelend. Bijkomend effect is dat je tepels er de hele dag hard zijn, wat in eerste instantie wat nutteloos klinkt, maar stiekem gewoon heel fijn is. Ook zul je in een grot nooit te hoeven kutten om aan water te komen. Kuch drie keer tegen een willekeurige wand en de druppeltjes sijpelen er niet veel later van af. Het water vervolgens opvangen en gebruiksklaar maken (om er bijvoorbeeld een dampende kop thee van te maken) is dan wel weer lastig, maar dat weegt natuurlijk nooit op tegen het gemak waarmee de druppeltjes tot stand komen.

Het mooie van leven in een grot is dat je artistieke creativiteit tot oneindige proporties groeit; je ziet wegens het gebrek aan licht namelijk nooit precies wat je creëert en zo doemen de meest prachtige creaties op in je persoonlijke verbeeldingsveld. Je wilt een mooie vlinder tekenen? Pak een krijtje, zet er drie nonchalante strepen mee op de muur en creëer zo een prachtig wegfladderende Koningenpage mèt paarse befjes op beide vleugels. In een met felle tl-buizen verlichte kamer krijg je dat echt niet voor elkaar.

Helaas heeft leven in een grot, ondanks de harde tepels en paarse vlinders, ook zijn negatieve kanten. Zo is het hebben van sociaal contact met mensen buiten de grot erg veeleisend en lastig. Het kan wel, maar de moeite die er voor moet worden gedaan is gewoon vele malen groter dan normaal. Oriëntatie is daarbij één van de grootste boosdoeners. Je moet constant op zoek gaan naar oriëntatiepunten in de grot om zo ergens te komen. Herkenningspunten zijn er niet, dus leven in een grot is als leven met de ziekte van Korsakov. Je herkent geen vaste patronen en het is dus steeds weer alsof je alles voor het eerst doet. Ik heb geprobeerd de verschillende stalagtieten namen te geven om zo een herkenbare route te creëren, maar het vervelende aan die stalagtieten is dat ze nogal schuchter zijn. Zo hangt stalagtiet Miep het ene moment stoer naar de grond te wijzen, het andere moment is ze nergens te bekennen omdat ze zich zogenaamd schaamt voor die twee hangende druppels aan haar botte punt. En dan kun je weer van vooraf aan beginnen met oriënteren. Lukt het je om je door dat moeizame proces te werken, dan komt nog het communicatieproces. Steeds maar weer uitleggen waarom je zo wit bent en een vreemd amoniakachtig aroma om je heen hebt hangen, voordat je tot je punt kunt komen gaat ook na verloop van tijd gewoon tegenstaan.

Zo is het leven in een grot zwaar. Het is hard werken. Zo nu en dan is het (met mate) genieten, maar vooral een continue overlevingsstrijd. Je bent constant bezig met aanpassen. Het inschatten van situaties en er zo effectief mogelijk mee omgaan. Het moge duidelijk zijn:  Ik woon liever niet in een grot.

Mag ik dan nu alstublieft mijn internetverbinding terug?

Tweet This Post

Laat ik het maar gewoon meteen zeggen: Er is een probleem.

 Het begon allemaal heel onschuldig. Hoewel onschuldig misschien niet het juiste woord is. Het was vanaf het begin al gewoon erg vervelend. Het feit dat er toen nog niet veel hinder van ondervonden werd maakt het allemaal wat onschuldiger, maar er was wel degelijk sprake van een probleem. Constatering van zulk soort problemen is vaak een eerste stap in een slopende reeks van vervelende gebeurtenissen. Het probleem waar over gesproken wordt kan zo enorm worden opgeblazen met als gevolg dat het probleem enorm uit de hand loopt. En zo heeft het dus kunnen gebeuren dat er nu sprake is van een uit de hand gelopen probleem.

 Er was een periode dat in huize Goeman alle bezittingen daadwerkelijk enkel en alleen in bezit waren van personen met de naam Goeman. Zoals het idealiter hoort. Dat ging zo ook een tijdje goed, maar er zijn altijd gasten van buiten die weleens gebruik maken van diezelfde bezittingen. Dat maakt niet uit en gaat vaak onder goed contact en met toestemming. Het houdt je scherp en je krijgt er vaak nog wat voor terug ook. Zo worden beide partijen er beter van en is er dus in principe niks aan de hand.

 Het kan echter ook gebeuren dat er gebruik gemaakt wordt van de bezittingen zonder dat daar toestemming voor is gevraagd en, erger nog, zonder dat daar een tegenprestatie voor wordt geleverd. En dat is natuurlijk niet de bedoeling.

 Het gevolg is dat er een enorme tegenstelling ontstaat tussen twee partijen. Zo raken de eigenaren van huize Goeman gefrustreerd en kwaad, wat weer resulteert in een afname in de leefbaarheid voor de ongewenste gasten.

 Die tegenstellingen zijn nu zelfs op een punt dat er vanaf de Goemankant gesproken wordt over een heuse ‘vermuizivering’ van huize Goeman en dat er met drastischer maatregelen wordt opgetreden. Betrapt een Goeman je alleen al op aanwezigheid, dan is het over. Dan word je zonder pardon het huis uitgezet, als je de onderschepping al overleefd. Het logische gevolg vanaf de muizenkant is dat zij zich hiervan bewust worden en zich verenigen in deze strijd tegen de gemene, onredelijke Goeman.

 Zo heeft het conflict ondertussen flink kunnen escaleren en lijkt er voorlopig geen einde aan te komen. Met een Goeman die zich steeds radicaler opstelt om van die zogenaamde ‘criminele muizen’ af te komen en daarin steeds verder gaat in zijn vaak onproportioneel provocerende uitspraken en daden, en met een groepering muizen die zich steeds meer gaat afzetten tegen deze harde hand, nemen de spanningen alleen maar toe. Het huis lijdt er flink onder en de onderlinge omgang met elkaar wordt er ook niet gezelliger op.

 En dat is dus het probleem.

Tweet This Post

Het duurde bijna twee uur, maar het was het meer dan waard. Dat ene beeld dat er heerst, dat van meisjes die uren voor spiegels staan om zichzelf onherkenbaar knap te maken zodat ze vervolgens charmant doch dorstig longdrink glazen zoete witte naar binnen kunnen kletteren tijdens een gemiddeld stapavondje, dat beeld klopt dus. In dit geval in ieder geval wel. Het zou een bijzondere avond worden, dus kosten noch eyeliner werden gespaard om zo’n aantrekkelijk mogelijke versie te maken van haar (toch al niet geheel onaantrekkelijke) gezicht. Niks zou aan het toeval overgelaten worden. Deze avond moest en zou geweldig worden. Hoe vaak komt het nou voor dat je dansend en lachend ’s nachts in een sloep door de grachten van Amsterdam vaart?

Na haar nek en pols te hebben onder gespoten met een overdosis Chanel eau de Parfum nummertje vijf werd besloten dat de tijd rijp was om van huis te gaan. Met de taxi op weg naar hartje Amsterdam om daar met haar twee vriendinnen de rest van de groep te ontmoeten. Ze hadden er allemaal enorm veel zin in en het taxiritje kon ze niet snel genoeg gaan. De combinatie van verschillende fijne geurtjes ontging ook zeker de chauffeur niet en hij deed dan ook zijn uiterste best zo goed mogelijk over te komen als bordenwasser. Linker arm uit het raam en met rechts aan het stuur draaien alsof het een delfts blauw antieken maaltijdbord betrof. Schoner zou het denkbeeldige bord nooit worden, dat stond vast. Aangekomen op de bestemming werd de dames in een heuse poging tot het maken van nog meer indruk door de taxichauffeur een fikse korting aangeboden. De enthousiaste meiden waardeerden het, maar wisten niet hoe snel ze zich naar de aangemeerde sloep moesten begeven. Hun vrienden stonden al klaar en de muziek al te hard. Wat een avond zou het worden!

Een klein half uurtje later waren ze onderweg en vloeiden de met alcohol doorspekte drankjes rijkelijk. De angst dat er op een varende sloep niet gedanst kon worden bleek al gauw ongegrond en ondanks het klotsen van golven werd er vrij stabiel gedanst. Dat leek na de nodige glazen prosecco alleen maar beter te gaan. Met een mannetje of twaalf vaarden ze door de grachten van Amsterdam. Nu al de beste avond van haar leven, zo leek het. Ook haar vriendinnen beaamden dit. Zo maak je avonden niet vaak mee. Eerdere Koninginnennachten waren leuk, maar deze leek nu al vele malen leuker. Het was ook zo druk op de straten waar ze langs vaarden. Overal was wel iets te doen, zoals dat gaat in nachten voor Koninginnedag. De feestvierende mensen op de kaden konden dan ook niet om het feestvierende groepje in de sloep heen. Ze straalden plezier uit. Oprechte blijheid.

Het weer was tot dan toe ook prima geweest. Licht bewolkt met een gemiddelde temperatuur van rond de tien graden. Niet extreem warm, maar voor deze tijd van het jaar in Nederland prima. Waren de uitgaansavonden maar vaker zo leuk als nu, heeft ze op dat moment gedacht. Totdat de sloep het bewuste bruggetje bij het Koningsplein bereikte. Het tot dan toe zo geslaagde avondje onderging helaas een ietwat onverwachte wending.

Tijdens een vrij complimenteus gesprek met één van de jongens die ook aan boord stond te feesten, bereikte de sloep wederom een bruggetje dat moest worden gepasseerd. Ze passeerden er wel meer en het viel haar eigenlijk niet eens op dat het weer eventjes donker was. Aan het einde van de brug werd haar aandacht echter afgeleid van de aantrekkelijke jongen waaraan ze net vertelde dat ze haar Uggs vorige week per ongeluk in een regenbui had gedragen en ze nu dus net zo goed weg kon gooien. Ze voelde namelijk druppels op haar hoofd en schouders terecht komen. Behoorlijk dikke druppels en op een vreemde manier nogal warme. “Hè bah, is het toch gaan regenen!’ was begrijpelijkerwijs het eerste dat in haar naar boven kwam. Maar het regende helemaal niet. Een blik omhoog bezorgde haar vervolgens dan ook een ijzingwekkend gevoel, een gevoel waar zelfs de warmte van de neerkletterende druppels haar niet tegen kon beschermen.

Een zijn geslachtsdeel met twee handen vasthoudende, zeer geschokte jongeman keek haar vanaf het bruggetje recht in haar ogen aan.

Tweet This Post

Espresso en bier.

In mijn ogen heerlijk contrasterende schoonheid.

En gewoon allebei lekker.

Tweet This Post

Ok, dit is te ziek voor worden. Dit is nachtmerrie materiaal. Dit is het verhaal waarvan je naar wordt en vreemde geluiden gaat maken, althans in mijn geval. Fuck al die politieke heisa in Nederland op dit moment, Jan Peter is over twee weken toch wel opgerot. Wat mij veel meer aanspreekt is een berichtje uit Turkije. Er is in Turkije namelijk een lammetje geboren. Een schattig lammetje,  zo eentje waarvan wij in Nederland de dijtjes opeten in restaurants. Zo’n lammetje met een schattig wiebelend staartje en flapoortjes. Een lammetje met een mensengezicht.

Inderdaad, er is in Turkije een schaap met een mensenhoofd geboren. Dat is wat mij betreft heel erg naar en zelfs een beetje weerzinwekkend. Een schaap met twee hoofden, oké. Een schaap met vijf poten, oké. Een schaap met één oog, eng maar vooruit. Een schaap met een mensenhoofd, WAT DE FUCK?!

Het gedrochtje leeft ondertussen niet meer. Gelukkig maar, want het zien van zoiets zou toch menig persoon de meest ziekelijke nachtmerries opleveren. Zo eentje waarin je van een gebouw valt nadat je bent achtervolgd door een schaap met een mensenhoofd en een spatel in z’n rechterpoot. Wat ik mij afvraag is hoe zoiets kan ontstaan. Wetenschappers komen natuurlijk met aannemelijke ideeën, zoals een teveel aan vitamine A in het lichaam van moeder het schaap, maar ik betwijfel het. Hoe kan een teveel aan vitamine A in vredesnaam een mensenhoofd op het lammenembryo plakken? Dat klopt gewoon niet. Ik zou het zelf in een andere richting zoeken. Een richting die alles behalve prettig is en waarvan iedereen het liefst niet accepteert dat het eventueel waar kan zijn. Een walgelijke gedachte waarvan zelfs de smerigste pedofiel een brok in z’n keel krijgt, en anders wel in zijn lul. Wat ik denk is beangstigend aannemelijk. Hoe kan een schaap met een mensenhoofd geboren worden? Simpel.

De moeder is door Hussein van achter genomen.

Tweet This Post