Ronald Goeman

Mijn recensie van het album ‘Romantic Comedy’ van indieslackers Big Troubles, zoals op KindaMuzik verschenen:

Big Troubles voldoen precies aan het plaatje van een door Slumberland Records ingelijfde band. De Slumberlandstal staat namelijk vol met gruizige fuzzkoeien, variërend van dromerig tot schurend. Allemaal indie-slackers die zich begin jaren negentig uitstekend vermaakt zouden hebben. Zo staan bijvoorbeeld The Pains of Being Pure at Heart, Weekend en Veronica Falls in dezelfde stal te grazen. Big Troubles zouden in dat rijtje tussen TPoBPaH en Weekend komen te staan.

Romantic Comedy is het tweede album van Big Troubles. In 2010 kwam namelijk het album Worry uit, waarop de band net wat ongecontroleerder klonk. Voor het nerveuze gerammel is op Romantic Comedy een netter geproduceerd geluid in de plaats gekomen. Enerzijds is dat jammer, want juist het lofi-opgeblazen-speaker-sausje op Worry maakte het zo’n verdomd leuk album. Anderzijds is het een slimme keuze. Onervaren gekloot levert vaak interessante muziek op, maar een roemrijke muziekcarrière krijg je er niet snel mee.
En daarom zit Mitch Easter ditmaal achter de knoppen, de man die roem vergaarde als producer van REM en Pavement. Een man die dus weet hoe je een band moet laten klinken. Die keuze heeft haar vruchten afgeworpen, want Romantic Comedy is een heerlijk album geworden.

De plaat is gevuld met prachtige popliedjes. Natuurlijk zwaar leunend op een jarennegentiggeluid, maar goede hooks zijn van alle tijden en daarom stoort deze retromanie geen moment. De ingetogen, zachte zang wordt beurtelings door Ian Drenning en Alex Craig verzorgd en ze voorzien de liedjes van een ferme scheut teenage angst. De muziek balanceert netjes tussen ingetogen zweverigheid en gruizige shoegaze. Qua rustiger werk springt vooral ‘Sad Girls’ eruit, met een sterk uitgewerkte start-stopstructuur, terwijl in ‘Minor Keys’ het licht dissonante shoegazerandje goed werkt.

Big Troubles is absoluut niet de stoute stier die het zootje in de Slumberlandstal eens flink opschudt, die taak is voor het ruigere Weekend weggelegd. Maar voor liefhebbers van The Pains of Being Pure at Heart is de retropop van Big Troubles verplichte kost.

Big Troubles – Misery by Slumberland Records

Dit overkomt me dus wel vaker: in een poging iemand van mijn weloverwogen mening te overtuigen, breng ik mezelf volledig van mijn stuk.

Zo kon het vandaag gebeuren dat ik iemand even wijsneuzerig duidelijk wilde maken dat ik het bandje White Lies simpelweg kut vind, maar hun debuutalbum desondanks als een guilty pleasure beschouw. Het bewuste bandje heeft recentelijk haar tweede album uitgebracht, een cruciaal moment in het bestaan van bandjes met goed ontvangen debuutalbums aangezien er aan verwachtingen moet worden voldaan en de druk intens is. Zo is het Interpol (wat overigens als één van de overduidelijke leentjebuur-inspiratiebronnen geldt voor White Lies) nooit gelukt hun gestoord goede debuutalbum ooit te evenaren. Sterker nog: Met ieder nieuw album zakte de band Interpol verder weg in een zelf gecreëerd moeras van eentonige gitaarriffs. En zo zijn er meerdere bands te noemen die na een toevalstreffer nooit meer iets fatsoenlijks produceren. Vanaf vandaag beschouw ik het bandje White Lies als één van die bandjes.

Hun debuutalbum heb ik tot voor kort volledig dood genegeerd. Met de komst van hun tweede album en zeer negatieve recensies raakte ik toch geïnteresseerd naar het wanproduct dat zij blijkbaar hebben gebaard als vervolg op een in veel van die negatieve recensies als redelijk goed betitelde debuutplaat. En ik kan niet anders dan de kotsrestjes van mijn mondhoeken wegvegen en concluderen dat die negatieve recensies wat mij betreft niet negatief genoeg kunnen zijn. Dat is echter niet het punt dat ik hier wil maken. Het gaat mij namelijk om die eerste plaat. Daarover wordt wisselend geschreven. Door veel vooraanstaande (althans voor mij) recensenten wordt nogal neerbuigend geschreven over die plaat. Opvallend daarbij is dat die negatieve teksten vervolgens volhangen met commentaren van mensen die de plaat wel degelijk erg prettig vinden. Ik ben iemand die zich nogal laat leiden door bepaalde opiniebazen en daarbij niet snel open staat voor muziek/spellen/films die worden weggezet als mislukkingen. Soms, heel soms stap ik echter weg van mijn geloof en besluit ik in nogal jeukende opwellingen zelf ergens iets van te vinden.

Zo heb ik ondertussen ontdekt dat het Duitse bandje Gliss, het Belgische bandje Customs en het Amerikaanse bandje The Killers (oh, wacht…) best wel in mijn muzikale behoeften voorzien. Er is meer in het leven dan een 7,5 of hoger van de recensenten bij Pitchfork, blijkt maar weer. En op die manier ben ik na een discussie waarin ik duidelijk in het ‘White Lies is kut’-kamp vertoefde tot de conclusie gekomen dat ik dat debuutalbum van ze best goed kan hebben. De muziek is zo onorigineel als een broodje kaas en de teksten zo aanstellerig als het gegil van een meisje van zes, maar dat neemt niet weg dat het wel erg aanstekelijke onoriginaliteit en aanstellerigheid is. Ik betitel het debuutalbum van deze band dan ook als guilty pleasure omdat ik nog steeds niet kan accepteren dat ik een door critici verworpen bandje leuk vind. Op het moment dat ik die gevoeligheid volledig van me af kan schudden zal ik uiteraard meteen een autobiografie schrijven en die in een zodanige oplage uit laten brengen dat ik de rest van mijn leven kan rentenieren van de opbrengsten.

In mijn eeuwig durende strijd om af te wijken van de meute ben ik weer een desillusie rijker: Meningen uitgedrukt in cijfers zijn voor mij invloedrijker dan muziek zelf. Het negeren van een volslanke, naakte negerin die midden op straat het Liechtensteins volkslied op een panfluit naspeelt gaat mij makkelijker af.

2011 is echt alweer een dikke tijd aan de gang en ik ga nu dan voor het eerst in mijn leven een definitief eindejaarslijstje neerpleuren op mijn (net weer voor een jaartje afbetaalde) domein. Dat lijstje zal bestaan uit muziekalbums. Albums van bands. Bands die ik tof vind. Ik ben één van de 1292346271040395 miljoen miljard webloggende mensen die zo’n lijstje maakt en dus per definitie niet origineel. En daar wringt het dan toch een beetje. Ik wil niet onorigineel zijn. Dat is zo, ehm, ja jeetje, niet origineel. Gewoon kut.

Toch moet ik het doen. Ik heb namelijk de afgelopen maand honderden eindejaarslijstjes tot me genomen, een uitgebreide lijst van albums uit 2010 opgesteld, een puntensysteem opgesteld om de albums te beoordelen, dat puntensysteem overboord gegooid omdat er geen reet van klopte, een nieuw systeem bedacht, ook dat systeem verbrand omdat het nergens op sloeg, met mensen gediscussieerd, albums meerdere keren geluisterd en een mening gevormd. Het zou natuurlijk heel erg zonde zijn als dat dan uiteindelijk voor niks zou zijn geweest. Dat heeft geleid tot een lijstje van vijf(!) albums. Jep, vijf. Dat is natuurlijk vrij weinig, maar dat betekent wel dat het er vijf zijn waar ik echt van heb genoten.

Ik heb mij dan ook voorgenomen om over een jaar weer een lijstje te maken voor 2010. Voor 2011 vast ook wel, maar gewoon nog een keer 2010. Want dan kan ik pas echt zeggen welke albums mij zijn bijgebleven. Dan is mijn lijstje pas wat waard. Ja.

Zoals het hoort begin ik bij vijf en eindig ik bij één. Dat maakt het wel zo spannend.

5. Arcade Fire – The Suburbs.

Huppekee. Gewoon Arcade Fire. Ik heb namelijk ook gewoon heel veel naar dat album geluisterd. En weet je wat, ik heb helemaal geen zin om mijn keuze te verantwoorden. Dat ga ik ook niet doen. Ha, fijn zo’n eigen site. Ik kan gewoon lekker doen waar ik zelf zin in heb. Ik was het bijna vergeten. De vrijheid die ik hier geniet, heerlijk! Het liefste zou ik hier de hele dag naakt rondrennen, maar dat kan helaas niet. Ik kan hier wel naaktfoto’s van mezelf neerzetten, maar dat zou wellicht nadelige gevolgen kunnen hebben voor de rest van mijn leven. Ik wil niet door mezelf achtervolgd worden. En dan ook nog eens naakt. Gatver.

4. The Dead Weather – Sea of Cowards

Vuig, smerig, awesome, geile rockchick, WAAAHH!!! Geen verantwoording. Fuck dat.

3. Grinderman – Grinderman II

Nog smeriger, behaard zelfs. Ik hou van mannen met snorren, Nick Cave in het bijzonder. Gepaste jaloezie.

Jeetje. Er heersen hier geen regels voor mezelf en toch verantwoord ik automatisch mijn keuze. Misschien is het wel gewoon een natuurlijke reactie. Dan moet ik die maar proberen te onderdrukken.

2. Titus Andronicus – The Monitor

Onderdrukken!

1. Wild Nothing – Gemini

Ja, dit is hem. Ik moet nu ook stoppen, want ik heb nu al spijt dat ik Deerhunter en No Age niet heb genoemd. En die nummer één? Open vooral Spotify en luister ernaar. Dromerige muziek in het kwadraat. Voor als je op een trein staat te wachten die nooit zal komen.

Ga ik uiteindelijk toch nog even via dit officiële kanaal iedereen een gelukkig nieuw jaar wensen. Daarbij wil ik ook meteen even de mensen die mijn verwensing in ontvangst nemen bedanken. Bedankt voor het nog steeds trouw (om de zoveel tijd) opzoeken van mijn site. Een site waar ik lekker alles kan doen wat ik wil. Dat zal ik ook blijven doen in 2011. Iedereen heel veel succes met 2011, voornemens, sportscholen, stoppen met roken, depressies, liefde, banen, geld, blutheid, studeren, werken, bezuinigingen, dure zorg, boetes, concertkaartjes en al die meuk!

Later!

Regelmatig, als ik midden in de nacht thuis kom van een avondje werken, trek ik een biertje open en zet ik de televisie aan. Dan maak ik een rondje langs een aantal vertrouwde zenders. Leeuwen die een levend baby-olifantje opvreten op Nat Geo Wild, een anderhalf jaar oud clipje van Vampire Weekend op MTV ‘Brand New’, survivalheld Bear Grylls die even een hert wurgt op Discovery Channel, dat werk. Dan val ik gewoon net even lekkerder in slaap.

De laatste tijd strandt mijn vertrouwde rondje langs de kanalen echter meer en meer op een nogal verontrustende Hollandsche rots. Er is een zender die mijn aandacht steeds meer trekt en die ik steeds moeilijker kan weerstaan. Als een geile zeevaarder door een aantrekkelijke zeemeermin word ik steeds vaker in deze val gelokt. De geluiden die mijn oren dan bereiken en de beelden die het geluid ondersteunen laten vaak niet veel tot verbeelding over. Het zijn vaak eenvoudig geschoten beelden, gemonteerd door een invalide tuinkabouter, zo lijkt het. Weinig geïnspireerde wanproducties, doordrenkt met schaamteloos slecht acteerwerk en afstotelijke klederdrachten. En toch lukt het ze. Ze pakken me. Sterker nog, ze weten mijn aandacht vast te houden en me zelfs te vermaken. De werking van zulke mensen, die op deze zender hun bijzondere talent met de wereld mogen delen, is voor mij zoals een ME-agent als honing is voor door bijen achtervolgde beren die van voetbal houden. Ik sla zelfs steeds vaker alle andere zenders over om meteen van de actie te gaan genieten.

Of het een goede ontwikkeling is, weet ik niet. Ik twijfel ook of ik mij er voor moet schamen, maar ik merk wel dat ik er steeds makkelijker over ga denken. Ik geniet gewoon teveel van de manier waarop A3aan Drost in zijn fluoriserend witte overhemd in het stadspark van Veenwouden met de meest onwennige handgebaren zijn hit ‘Alles is oké’ staat te playbacken. Of hoe Silvia Swart met krampachtig gespannen handen en gesloten ogen haar ‘waarheid terug wil’. Of hoe Jannes voor een groepje van zes zwakbegaafden en vijf hoogbejaarde dames in een microfoon staat te blèren dat zijn ‘naam Jannes is’. De zender TV Oranje weet in tien minuten tijd zoveel plaatsvervangende schaamte op te roepen, dat ik er wel naar moet kijken. Al die Hollandsche smartlappen die er Heilig van overtuigd zijn dat ze iets kunnen, of dat niet eens per se, die een zangtalent en leuk uiterlijk worden aangepraat door de programmeurs van TV Oranje, daar word ik nou gelukkig van.

Dan staat daar ineens weer een jochie van twaalf met een brilletje en een piepstem alsof ene Marc-Marie het arme ventje persoonlijk zestien keer in zijn ballen heeft geschopt, die wordt aangepraat dat hij talent heeft. Een mooi glimmend blauw overhemd aan, stevige zegelring om en playbacken met je hoofd. Maak wat volwassen armgebaren en kijk even omhoog als je bij het zinnetje ‘ik hou zoveel van jou’ aankomt, lijkt de regisseur van de clip hem te hebben meegegeven tussen de opnames en broodjes hagelslag door. Ongelooflijk wat voor talent TV Oranje ons weet voor te schotelen. En ik kijk ernaar.

De manier waarop TV Oranje van nietszeggende mensen, zichzelf respecterende B-artiesten weet te maken is echt ongeëvenaard. En als kersje op deze Hollandsche slagroomtaart van inwisselbare zangtalenten wil ik afsluiten met een typisch TV Oranje diepte-interview. De schoonheid van narcisme, aangepraat talent en geschoren borsthaar:

Willem Barth die doodleuk staat te vertellen dat zijn eigen liedjes leuk zijn en het moeilijk is je te tegenwoordig als Nederlands zangtalent te onderscheiden. En zo is het maar net, Barth!

Maanden lang is er geen greintje inspiratie te vinden. Pogingen iets op te schrijven strandden steeds weer in een half a4′tje tekst waar ik vervolgens zo doodongelukkig van werd dat het wel moest worden verwijderd. Afschuwelijk wat een misbaksels ik creëer als ik niet weet waar ik heen wil. Voor de gein wat van die gedrochten posten is dan ook geen optie, omdat er werkelijk nul komma nul aan amusante waarde in te vinden is. Zelfs zinnen waarin ik woorden als toilet, poep en kut samen laat komen zijn eerder weerzinwekkend dan grappig. En voor weerzinwekkende teksten verwijs ik iedereen liever door naar de comment-sectie van Dumpert. Hoewel in oppervlakkig geblaat ongetwijfeld ook een vorm van schoonheid valt te ontdekken.

Nu is het ineens 1 oktober en zijn wij gisteren allen verblijd met het wonderbaarlijke ‘Vrijheid en Verantwoordelijkheid’. Het gevolg van een dikke 100 dagen gewijs, gescheld en gezweet. Ik ben niet een zodanig getalenteerd politiek wonder dat ik nu haarfijn het akkoord ga analyseren en daarbij duidelijk maken wat de directe gevolgen zijn. De grote lijnen zijn wat mij betreft wel duidelijk. Harder immigratiebeleid, verhoging van de AOW-leeftijd, geen gekut met de hypotheekrenteaftrek, hogere ziektekosten, duurder onderwijs, drastische bezuinigingen op kunst en culturele strapatsen, een burkaverbod en de absolute kers op de taart: ANIMAL COPS! Die laatste, daar wil ik over fantaseren.

Allereerst is de naam van deze 500 man tellende politie-eenheid briljant. Eén van de thema’s van dit rechtse akkoord is ‘Meer Nederland’, wat in mijn ogen zoiets betekent als Nederland zoveel mogelijk afzonderen van alle buitenlandse invloeden en vooral alles wat typisch Hollands is versterken. Dan is zo’n zwaar Amerikaanse term voor een groepje beestjesagenten natuurlijk redelijk hilarisch. Daarvan niet de ironie inzien is nog moeilijker dan een lilliputter optillen en van een trap af gooien zonder daarbij niet door je rug te gaan. Animal Cops to the rescue!

Ik kan het dan ook niet helpen deze cops voor me te zien als stoere mannen met aviator-brillen en door geladen M16′s in hun handen. “Zag ik u nou net dat donzige konijntje een worteltje voeren terwijl daar overduidelijk op een bord staat dat dit konijntje allergisch is en alleen maar rijkelijk gevulde hypo-allergeen brokjes mag eten?”, en dat dan vervolgens twee man een meisje van acht jaar oud op de grond gooien om haar vervolgens al huilend in een speciaal ‘Animal Cops Unit 63′-busje te gooien en met krijsende sirenes weg te scheuren. “U aaide zojuist Menno de shetlandpony tegen zijn haargroei richting in. U weet dat Menno daar niet goed tegen kan en dit vergrijp Menno tot ongecontroleerde schijtuitbarstingen kan brengen”. Hoppekee, handboeien om en in een speciaal voor dierenhaters aangelegd cellenblok met allemaal posters van galopperende, bruine paarden en elkaar aflikkende, kleine poesjes. Asociaal gedrag richting onschuldige dieren zullen wij in dit land niet langer tolereren! U blijft met uw vieze tengels van onze lieve huisdieren af!

Het lijkt me duidelijk, zonnige tijden naderen! Schapen zullen niet langer met samengeknepen bips gras te hoeven begrazen. Honden kunnen met een gerust hart aan elkaars anus snuffelen. Papegaaien kunnen zonder gene het politieke geblaat op televisie napraten. Duiven kunnen zonder pardon op openbare gelegenheden mijn broodjes aanvreten.

Met de constante dreiging van Animal Cop Peter zullen de dieren in Nederland kunnen doen en laten wat zij willen. Ik zal in ieder geval nooit meer een meeuw sambal voeren.

Laat me even heel duidelijk zijn. Wat ik op dit moment wil, is dat jij dit stukje muziek luistert. Je kan nu aan je neus krabben, de andere kant op kijken en snel naar je startpagina vluchten, maar je hebt dit gelezen en het knaagt. Ik knaag aan je tenen. Luister hier naar. Het is namelijk een ouderwets sterk Interpol-nummer. Hij is alweer ruim een maand beschikbaar, maar zojuist is het kwartje bij mij gevallen. Interpol gaat volgende maand een briljant nieuw album afleveren en ik ga daar live van genieten in de Heineken Music Hall.

Jij gaat hier naar luisteren en niet verder komen dan 42 seconden. Zo zie je maar.

Iets met smaak en twisten.

Ik lees af en toe dingetjes terug. Dingetjes van mezelf. Ook van anderen lees ik dingetjes terug, maar in dit geval ging het om mezelf. Ik moest om mezelf lachen. Dat wil ik graag nogmaals delen. Ik ben geen narcist…

Nat

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nu precies moet doen. Hard lachen of keihard lachen, ik twijfel nog. Het gebeurde in ieder geval vanochtend in Utrecht.

Ik heb echt verschrikkelijk veel moeite met wakker worden. Of nee, het wakker worden is niet eens zo heel moeilijk, vooral het uit bed stappen is voor mij een uitdaging.  Ik vraag mij nog steeds af welke gestoorde klootzak de ‘snooze’-functie voor wekkers heef t bedacht en misschien meer nog welke organisatie er voor heeft gezorgd dat elke wekker die functie bevat. Begrijpt niemand dan dat we allemaal kapot gemaakt worden door die ene kutfunctie? Negen minuutjes langer slapen zorgt er echt niet voor dat je ineens wél blij bent en juichend je bed uit springt. Voor zover ik weet zijn die negen minuten vooral goed voor wat extra donkerblauw onder de oogjes en een humeur waar je je reet nog niet mee wil afvegen. Vandaag vond deze mentale slachtpartij voor mij al om 05:00 uur plaats (wat voor iemand die al moeite heeft met een ‘wekkertje tien’ echt héél vroeg is) en moest er gewerkt worden. Zoals eerder vermeld sta ik ingeschreven bij een uitzendbureau. Vandaag was het tijd voor het eerste suffe klusje. Ik werd op Utrecht Centraal verwacht om tijdschriften uit te delen. Tijdschriften uitdelen, heerlijk!

En daar ging ik. Ik mocht vrouwen verblijden met de Viva van vorige week. Ik mocht ze natuurlijk ook aan mannen geven, maar verder dan twee daklozen en een Turk ben ik wat dat betreft niet gekomen. Ik vond het vooral mooi om te zien hoe blij ik vrouwen maakte met dat oude blaadje. Je maakt die vreselijke maandagochtend, het onvermijdelijke begin van weer een week ellende, toch wat draaglijker voor die hardwerkende vrouwen. Mijn locatie was ook erg tactisch, moet ik zeggen. Onderaan een roltrap richting de stadsbussen. Halverwege de tocht naar beneden zag ik dan ook bij een heleboel vrouwen voorzichtig een glimlach verschijnen na het zien van mijn onweerstaanbare stapel leesvoer. Ingehuurd om vrouwen blij te maken dacht ik mijn ochtendje wel door te komen. Totdat er ineens een wat norse man voor mij kwam staan. “Kan ik u verblijden met een Viva, meneer?” vroeg ik, gevolgd door een vrij homofiele glimlach. Je weet het natuurlijk maar nooit, misschien trekt deze man zich thuis wel stiekem af op ingezonden vragen over vreemde uitslag rond het vrouwelijke geslachtsdeel. Zoals verwacht hoefde de man geen Viva van mij. Het enige wat de man wilde weten was of ik wel een vergunning had. Ik moest lachen. In tegenstelling tot de vrouwen triggerde mijn stapel weekblaadjes bij deze man een gevoel van woede. Om zijn vraag kracht bij te zetten flapte de meneer zelfs nog een mooie, glimmende politiebadge uit zijn broekzak, zoals je dat in films ook altijd ziet. Het bleek om een zogeheten BOA te gaan, een ambtenaar die als taak heeft mensen te vragen naar vergunningen. Lekker dan. Er was geen vergunning voor handen en dus mochten we verslagen afdruipen. De man liep verder en bleef nog even heel stiekem om het hoekje staan om er zeker van te zijn dat we wel echt weggingen. Mijn eerste ochtendje werk zat er op en sloeg werkelijk als een kut op een stoeprand.

Ik wil de man dan ook hartelijk bedanken voor zijn nobele optreden. Ook wil ik graag de groetjes doen aan zijn vrouw en haar zwarte dildo.

16 november 2009 op de VernieuwdeRonaldGoeman.Wordpress.com

Dit is wel weer een moment om het een en ander te delen. Gezien het gemiddeld twee keer per dag doorkomende zonnetje is het natuurlijk nog steeds volop zomer in Nederland, maar toch wil ik alvast het nodige evalueren en  vooral nuanceren. Vooral de recente trip naar New York zal daarbij als rode draad dienen. Hoe een week in dat Amerikaanse stadje zoveel los kan maken, het is een wonder.

Ik ga natuurlijk niet ongehinderd losbranden over wat ik daar al dan niet heb uitgespookt. Ik ga het anders doen. Als irritante wijsneus wil ik hier even mijn mening geven over iets. Het is geen poging mezelf te profileren als een expert op een bepaald vlak, daar ben ik veel te bescheiden en knap voor. Wel wil ik mezelf hier profileren als éénentwintigjarige student die ruim een week in New York heeft rondgelopen en nu de indruk heeft dat hij daardoor een stevig onderbouwde mening kan neerknallen op zijn eigen website. De Brooklynbridge was mooi.

Niemand (die dit leest) kan zeggen dat hij/zij niks heeft meegekregen over het nonnieuws betreffende een publiek optreden in New York komende september van een blondrechtse man, die in Nederland de boel een beetje zit te gedogen. En mocht je toch zeggen dat je het voor elkaar hebt gekregen deze belachelijke headline te missen, Empire State Building was mooi en hoog.

In New York zijn negen jaar geleden twee hoge gebouwen neergeploft door een aanslag. Op de plek waar dat gebeurde ligt nu een bouwput van jewelste en wordt door een behoorlijke hoeveelheid bouwvakkers dag in dag uit keihard gebikkeld. Er moet een nieuw hoog gebouw komen, dus die bouwvakkers zijn de komende tijd nog wel even zoet. Ze zagen er in ieder geval druk uit. Als je na het schieten van wat fotootjes bij Ground Zero  vervolgens een straat oversteekt, een straat uitloopt, linksaf slaat, een stuk loopt, nog een straat oversteekt, een tweede stuk loopt, een flesje water koopt aangezien het best heet is, een volgende straat oversteekt en naar links afbuigt, dan kom je voor een leegstaand pand terecht en ben je ruim tien minuten verder. Mooi gezicht, al die gele taxi’s overal.

Dat lege gebouw is zo’n tien jaar geleden opgekocht door een organisatie die zich inzet voor het wel en wee van moslims in westerse landen (in dit geval de stad New York). De grote man achter die organisatie is Imaan Feisal Abdul Rauf. Een gelovig man die zich hardmaakt voor een wereld waarin mensen met verschillende religies vredig met elkaar omgaan. Amerika is wat dat betreft het perfecte land, aangezien geen land ter wereld zo divers is qua bevolking en religie als Amerika. Het Vrijheidsbeeld was mooi, maar ik had hem groter verwacht.

Rauf’s meest recente plan is het ontwikkelen van een cultureel centrum, specifiek gericht op moslims. Een cultureel centrum waar mensen heen kunnen om te ontspannen door te sporten in de sportzaal, te zwemmen in het zwembad, te lunchen in het restaurant of te bidden in de gebedsruimte. Niet moslims zijn ook meer dan welkom, iedereen is er namelijk welkom. Central Park was indrukwekkend.

De mensen die in New York wonen en leven komen oorspronkelijk uit alle hoeken en gaten van de wereld vandaan. New York is waarschijnlijk de meest multiculturele stad ter wereld en het toppunt van religieuze vrijheid. In New York mag iedereen zich helemaal rot geloven in waar men zich het prettigst bij voelt. Geloof je helemaal de pleuris, maar drink alsjeblieft wel met mate en let op het aantal calorieën in het eten  dat je naar binnen harkt, zou de slogan van New York in het Nederlands kunnen zijn. Hij is natuurlijk niet heel pakkend, maar de strekking lijkt me duidelijk. Ook Coney Island was bijzonder.

In Nederland zijn we geneigd te denken dat we een groot en machtig land zijn. Iedereen kent Nederland en wij kennen iedereen. En laat dat nou mooi onzin zijn! Natuurlijk is de kans groot dat als je tijdens je vakantie op een Spaans strand aan de praat raakt met een willekeurig persoon, die persoon Nederland kent. Amsterdam, weed, yeah! Maar ga iets verder op reis en het valt akelig tegen hoe bekend Nederland is. “Nederland? Ligt dat niet rechts van Denemarken?”. Denk dus vooral niet dat mensen in Amerika, New York in het bijzonder, zich ook maar het allerkleinste beetje druk maken over wat politieke clowns in dat gehucht Holland vinden van het bouwen van een Moskee op de bouwput van ’s werelds grootste terroristische aanslag aller tijden. Chinatown stonk, maar was wel mooi om te zien.

Ik hoop dat ik zo duidelijk genoeg ben en enige nuance de wereld in heb gebracht. Laten we ons in Nederland vooral niet druk maken over het al dan niet plaatsen van een zogenaamde ‘moskee’ in een stad die eeuwen geleden al afscheid heeft genomen van onze betweterigheid. Ik denk dat we beter even goed kunnen nadenken over het feit dat een extreem rechtse Limbo met racistische uitingen en populistisch gedrag door anderhalf miljoen mensen wordt gesteund. Dàt is iets waar we ons zorgen over zouden moeten maken.

De koffie was er wat slap, maar de absurde hoeveelheid en lage prijs compenseerden dat ruimschoots.

Hou dit nog even vast! Binnenkort ben ik terug!